“Είναι δυνατόν να λεχθεί ότι κανείς δεν μπορεί να μιλά για το θάνατο με αυθεντία, εφ’ όσον δεν έχει πεθάνει. Κι επειδή προφανώς κανείς ποτέ δεν έχει γυρίσει από τους νεκρούς, πώς είναι δυνατόν να γνωρίζει κάποιος τι είναι ο θάνατος ή τι συμβαίνει μετά το θάνατο;
Ο Θιβετανός θα απαντήσει: «Αληθινά, δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο, ούτε ένα ζωντανό πλάσμα που να μην έχει γυρίσει από τους νεκρούς. Στην πραγματικότητα όλοι έχουμε πεθάνει πολλές φορές πριν έλθουμε σε αυτή την ενσάρκωση. Κι εκείνο που ονομάζουμε γέννηση δεν είναι παρά η ανάστροφη όψη του θανάτου, όπως η μία από τις δύο όψεις του νομίσματος ή σαν μία πόρτα που την ονομάζουμε απ’ έξω «είσοδο» κι από μέσα «έξοδο».
Το πιο εκπληκτικό είναι ότι οι περισσότεροι δεν θυμούνται τους προηγούμενους θανάτους τους και για αυτό δεν πιστεύουν ότι υπήρξε ένας προηγούμενος θάνατος. Κατά τον ίδιο όμως τρόπο δεν θυμούνται και την τωρινή τους γέννηση, και όμως δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι γεννήθηκαν. Ξεχνούν ότι η ενεργός μνήμη είναι ένα μικρό μόνο μέρος της φυσιολογικής μας συνειδήσεως και ότι η υποσυνείδητη μνήμη μας καταγράφει και διαφυλάσσει κάθε εντύπωση και πείρα του παρελθόντος που ο νους μας, καθώς αφυπνίζεται δεν κατορθώνει να ανακαλέσει.”
~ Εισαγωγικές παρατηρήσεις στη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών, του Λάμα Αναγκαρίκα Γκοβίντα
