Ασκητική

Κύματα σκοτεινά, πηχτά, όλο αίματα οι αιώνες ανεβοκατεβαίνουν. Η κάθε στιγμή είναι μια άβυσσο που ανοίγει.

Δεν μιλάς εσύ. Μήτε είναι η ράτσα μονάχα μέσα σου που φωνάζει. Μέσα σου οι αρίφνητες γενεές των ανθρώπων, άσπροι, κίτρινοι, μαύροι, χιμούν και φωνάζουν.

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφηντοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ. Πεθυμούν αρίφνητες γενεές με την καρδιά σου.

Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη.

Οι μελλούμενες γεννές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.

Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν.

 

«Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!»

Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βούλησή τους, πλάτυνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο.

«Δεν είμαι ένας! Δεν είμαι ένας!»

Τ’ όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει.

 

Νίκος Καζαντζάκης

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.