Από τη Σφίγγα στον Χριστό


[…]


Στη διαμόρφωση του πλανητικού κόσμου, τα πάντα διαδραματίζονται εκ των άνω προς τα κάτω, όλα δεσμεύονται, όλα προοδεύουν παράλληλα: οι θεοί, οι άνθρωποι, τα στοιχεία. Αντίθετα με αυτά που διδάσκει η υλιστική φιλοσοφία της εποχής μας, η οποία πιστεύει ότι μπορεί να συναγάγει τη βιολογία από τη χημεία και να αποδώσει τη συνείδηση του Εγώ σε αντιδράσεις αποκλειστικά φυσιολογικές, εδώ όλα προέρχονται από το Αόρατο και μορφοποιούνται στο Ορατό. Σύμφωνα με το Θείο σχέδιο, ο πνευματικός κόσμος εκφράζεται στον υλικό κόσμο με αύξοντα πλούτο. Το Πνεύμα ελίσσεται προς το πνεύμα αποκτώντας προσωπικότητα και εξατομικευόμενη ακατάπαυστα. Σε κάθε καινούριο αβατάρ του πλανητικού κόσμου, κατά την εποχή της γέννησης κάθε πλανήτη, όλα τα όντα ανέρχονται κατά μία βαθμίδα της κλίμακας διατηρώντας τις αποστάσεις τους. Οι άνοδοι όμως αυτές δεν μπορούν να εκδηλωθούν χωρίς απορρίμματα τεράστια, απορρίμματα που χρησιμοποιούνται μετά σαν κοιτίδα και μαγιά στα κύματα νέας ζωής.

Είδαμε τους νόμους αυτούς να επαληθεύονται στην περίοδο του Κρόνου, στην ηλιακή περίοδο και στη σεληνιακή περίοδο του κόσμου μας. Η οριστική διαμόρφωση της σημερινής Γης θα μας δώσει πρόσθετα, πασιφανέστερα παραδείγματα.

Η Γη όπου κατοικούμε, η Άδαμα του Μωυσή, η Δημήτηρ του Ορφέα και του Ομήρου, μας φαίνεται πολύ γηραιά γιατί η ανθρωπότητα είναι πολύ παλιά και μια ανθρώπινη ενσάρκωση πολύ σύντομη, το άστρο μας όμως είναι νέο ακόμη σε σχέση με τη διάρκεια του σημερινού οργανισμού και το μακρινό μέλλον του, του επιφυλάσσει τρία ακόμη αβατάρ, όπως μας βεβαιώνουν οι μεγάλοι διδάσκαλοι. Η σύστασή της ως Πλανήτη-Γη, οφείλεται στην τελευταία μεγάλη κοσμογονική αναστάτωση, το διαχωρισμό δηλαδή της Γης και της Σελήνης.

Η σημερινή Σελήνη αποτελούσε άλλοτε αναπόσπαστο μέρος με τη Γη. Αποτελούσε τον πιο πυκνό και πιο βαρύ πυρήνα της δεύτερης. Οι πνευματικές Δυνάμεις οι οποίες διαχώρισαν τη Γη από τη Σελήνη ήταν οι ίδιες εκείνες που απόσπασαν κάποτε τη Γη-Σελήνη από τον Ήλιο.

Βασικός σκοπός αυτού του χωρισμού ήταν η κάθοδος του ανθρώπου από το αστρικό πεδίο στο φυσικό πεδίο, όπου έπρεπε να αποκτήσει την προσωπική συνείδηση με την ανάπτυξη νέων οργάνων. Αυτό όμως το βασικό συμβάν για την ανθρώπινη τάξη, δεν μπορούσε να συμβεί παρά μόνο με το διαχωρισμό της Γης και της Σελήνης σε δύο πόλους από τους οποίους η Γη αντιπροσωπεύει τον αρσενικό πόλο και η Σελήνη το θηλυκό πόλο. –Και αντίθετα, σε σχέση με τον Ήλιο, η Γη αντιπροσωπεύει το θηλυκό στοιχείο-.

Η αντίστοιχη φυσιολογική ανάπτυξη είχε για συνέπεια την εμφάνιση των φύλων στο ζωικό βασίλειο καθώς και στο ανθρώπινο βασίλειο. Το ανθρώπινο είδος δεν αποσπάσθηκε από την κατάσταση του ζώου παρά μόνο με το διχασμό των ζωντανών όντων σε αντίθετα φύλα. Και με το δισεξουαλισμό, τρεις καινούριες δυνάμεις εμφανίσθηκαν: η σεξουαλική αγάπη, ο θάνατος και η μετενσάρκωση.

Ενεργητικοί παράγοντες δράσης, διαχωρισμού και ανανέωσης, γοητείες και τρόμοι, τρομερά κεντρίσματα και μαστίγια της ανθρώπινης εξέλιξης.

Πριν όμως να λάβει τη σημερινή του μορφή, το ανθρώπινο ον, που κατέβηκε από το αστρικό πεδίο στο φυσικό πεδίο, πέρασε από τις κύριες ζωικές μορφές (ψάρι, ερπετό, τετράποδο, ανθρωποειδές). Αντίθετα όμως από τη θεωρία των Ντάρβιν και Χάικελ, οι ουσιαστικοί παράγοντες της ανθρωπότητας, η οποία διέσχισε με το δικό της τρόπο τις φάσεις των μεγάλων ειδών, δεν υπήρξαν ούτε η φυσική επιλογή, ούτε η προσαρμογή στο περιβάλλον, αλλά μια εσωτερική ώθηση, κάτω από την επίδραση των Πνευματικών Δυνάμεων, η οποία ακολούθησε τον άνθρωπο βήμα με βήμα και τον βοήθησε να εξελιχθεί σταδιακά και να αναπτυχθεί. Ποτέ ο άνθρωπος δεν θα είχε κατορθώσει να διασχίσει τα φοβερά στάδια που τον οδήγησαν από την ενστικτώδη ζωική κατάσταση στη συνειδητή ανθρωπότητα χωρίς τα ανώτερα όντα, που τη διέπλασαν διεισδύοντας μέσα της και τυποποιώντας την από γενεά σε γενεά και από αιώνα σε αιώνα, στη διάρκεια χιλιάδων ετών. Ήταν μια δημιουργία και μαζί μια συνεργασία, ένα μείγμα, μια σύντηξη, και ένα ακατάπαυστο καλούπιασμα.

Τα οδηγά πνεύματα, ενήργησαν κατά τρόπο διπλό πάνω στη γενόμενη ανθρωπότητα, είτε ενσαρκούμενα στα σώματά της, είτε με πνευματική εμφύσηση. Έτσι διαπλάσθηκε το ανθρώπινο ον και εκ των έσω και εκ των έξω. Μπορούμε συνεπώς να βεβαιώσουμε ότι ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα και το δικό του έργο και το έργο των θεών. Από αυτόν τον ίδιο προήλθε η προσπάθεια, από εκείνους όμως, ο θείος σπινθήρας, η αρχή της αθάνατης ψυχής. […]

Edouard Schuré

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s