Η ζωή και οι διδασκαλίες ενός πνευματικού πολεμιστή

Οι θεοί τελικά συμφώνησαν ότι πρέπει να θυσιαστούν για να
κάνουν τον ήλιο να κινηθεί. Μεθοδικά ο Κετζαλκοάτλ κόβει και βγάζει την καρδιά του κάθε θεού με ένα μαχαίρι θυσίας. Οι μανδύες και τα στολίδια των νεκρών θεών τυλίγονται σε ιερά δέματα, στη μορφή στην οποία λατρεύονται έπειτα από τους ανθρώπους.
Από τον φόνο των θεών στην Τεοτιχουακάν δημιουργείται ο Ήλιος της Κίνησης, ο Νάουϊ Όλιν. Όπως θα έπρεπε οι θεοί να θυσιαστούν, έτσι και άνθρωποι πρέπει να δίνουν τις δικές τους καρδιές και το αίμα για να εξασφαλίσουν ότι ο πέμπτος ήλιος θα συνεχίζει να ακολουθεί την πορεία του.

 

«The Legendary Past: Aztec and Maya Myths»

 

 

Οι βασικές διδασκαλίες δεν είναι ινδιάνικη παράδοση, αλλά είναι η παράδοση των ανθρώπινων όντων, των ανθρώπων πάνω σ’ αυτή τη Γη. Λένε πως στο μακρινό παρελθόν ήμασταν όλοι μέσα στον Ιερό Κύκλο, κάναμε συμβούλια γύρω από τη φωτιά:
Λευκοί, Μαύροι, Κίτρινοι και Ερυθρόδερμοι, όλοι μαζί, με αγάπη για τη Μητέρα, αλλά πολλοί απ’ αυτούς απομακρύνθηκαν και παρόλο που  κατόρθωσαν σπουδαία πράγματα, θα μπορούσαν να τα κατορθώσουν όλα αυτά χωρίς να εγκαταλείψουν τη Μητέρα. Όμως μερικοί κράτησαν την ιερή φωτιά αναμμένη, τη φωτιά του συμβουλίου, τη φωτιά της ζωής, έτσι ώστε να μην σβήσει για πάντα.

 

Υπάρχει λόγος που η Ιερή Πίπα διατηρήθηκε μέσα από όλες τις σφαγές και όλες τις προσπάθειες συντριβής των πνευματικών παραδόσεών μας και που γίνεται ισχυρότερη μέρα με τη μέρα. Υπάρχουν προφητείες που λένε πως η έβδομη γενιά από τον ερχομό του Λευκού ανθρώπου θα είναι εκείνη που θα δει τις μεγάλες αλλαγές να έρχονται. Αυτή η γενιά που έρχεται είναι η έβδομη, κι αυτοί είναι οι άνθρωποι τους οποίους θα διδάξουμε έτσι ώστε να κάνουν το σωστό αυτή τη φορά και να έχουν τον νου τους για το τι θα αφήσουν στις επόμενες εφτά γενιές που θα ακολουθήσουν. Έτσι μας έχουν μάθει να ζούμε σ’ αυτή τη γη: πρέπει να λογαριάζουμε πώς οι αποφάσεις και οι πράξεις μας θα επηρεάσουν την έβδομη γενιά που θα έρθει.

 

 

 

Όταν μπαίνουμε μπουσουλώντας στην Καλύβα του Εξαγνισμού, μπαίνουμε στη μήτρα της Μητέρας Γης.
Μπαίνουμε για να ξαναγεννηθούμε. Στο σκοτάδι της μήτρας καλούμε τα πνεύματα με τους ψαλμούς μας. Προσευχόμαστε για όλα τα ζωντανά πλάσματα.

 

 

Ως παιδιά του ίδιου Πατέρα και της ίδιας Μητέρας, ο καθένας μας γεννιέται άγιος. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την ιδέα ότι γεννιόμαστε στην αμαρτία.

 

 

 

Όταν βρισκόμαστε στην κοιλιά της μητέρας μας, ο πρώτος ήχος που ακούμε είναι ο χτύπος της καρδιάς.
Είναι ο χτύπος της καρδιάς της Μητέρας μας, της Γης, ο χτύπος που μοιραζόμαστε με όλα τα ζωντανά πλάσματα. Αυτόν τον σύνδεσμο, αυτή την ενότητα με όλα τα πράγματα, τη γνωρίζουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Αυτή τη φυσική πορεία της ζωής τη γνωρίζουμε. Είναι το εσωτερικό μας τύμπανο, και όταν χτυπάει με τον ίδιο ρυθμό που χτυπάει το εξωτερικό τύμπανο, τότε ξέρουμε πως έχουμε ξαναβρεί αυτή την ισορροπία, αυτόν τον σύνδεσμο.

Εφόσον έχουμε γεννηθεί άγιοι, δεν χρειάζεται να γίνουμε κάτι, δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε κάτι για να γίνουμε πνευματικοί άνθρωποι. Στην κυρίαρχη κουλτούρα υπάρχει πάντα μια μεγάλη πίεση να αποκτήσουμε κάτι. Το δικό μας μονοπάτι έχει περισσότερο να κάνει με την επιστροφή μας στην ενότητα και την αρμονία που γνωρίζαμε πριν γεννηθούμε. Γεννιόμαστε μέσα σε έναν ιερό κύκλο, αυτό είναι ένα δικαίωμα που αποτελεί προγονική κληρονομιά.
Η μόνη μας επιδίωξη είναι το ίδιο το μονοπάτι, η καθημερινή πνευματική μας πορεία.

 

 

Όταν μπαίνουμε στην Καλύβα του Εξαγνισμού, μπαίνουμε στην κοιλιά της μητέρας μας. Εδώ μέσα δεν υπάρχει χρόνος. Επιστρέφουμε στην αρχή της Δημιουργίας, όταν τα πάντα ήταν πνεύματα. Τα τέσσερα στοιχεία είναι εκεί: η γη, η φωτιά, το νερό, και ο αέρας.
Ολόκληρη η ζωή βασίζεται σε αυτά τα στοιχεία, και εμείς τους δείχνουμε τον σεβασμό μας. Ονομάζουμε το νερό «Νερό της Ζωής» όχι για να του δώσουμε ένα φανταχτερό όνομα, αλλά επειδή αυτό ακριβώς είναι. Σκεφτείτε πόσον καιρό θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε χωρίς νερό. Στον Χορό του Ήλιου και στη νηστεία καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμο είναι το νερό.

 

Ερχόμαστε εδώ όχι για να ιδρώσουμε απλώς, αλλά για να εξαγνίσουμε το σωματικό, το συναισθηματικό, το διανοητικό και το πνευματικό μέρος της οντότητάς μας. Φέρνουμε μέσα τις πέτρες και τις αποκαλούμε «παππούδες» επειδή είναι αρχαίες και αποτελούν μέρος της αρχικής δημιουργίας. (σ.σ.: οι πέτρες για τους Ινδιάνους είναι γνωστές και ως τα κόκαλα της γης, κομμάτια του σκελετού της δηλαδή)

Οι πέτρες μπορούν να μας διδάξουν και να μας διηγηθούν πολλά. Χύνουμε το Νερό της Ζωής πάνω στις πέτρες και απελευθερώνουμε τα χνότα που βγαίνουν από τις πέτρες-παππούδες για να μας εξαγνίσουν.

 

Ερχόμαστε στην καλύβα, για να βρούμε την ισορροπία μας.

 

***

 

Ήταν γνωστό πάντοτε, για όλο τον χρόνο που γνωρίζουμε

και γι’ αυτόν που φανταζόμαστε ότι υπήρχε

και από την πρώτη μέρα της Δημιουργίας,

ότι ήμασταν και είμαστε τα παιδιά αυτής της Άγιας Δημιουργίας.

Ότι είμαστε εδώ, ότι ήμασταν εδώ και θα είμαστε πάντοτε εδώ,

εμείς, τα παιδιά όλων των χρωμάτων,

από όλες τις κατευθύνσεις που ξεκινούν από το κέντρο.

Αυτό το κέντρο είναι το ίδιο μας το σώμα, η ίδια μας η ύπαρξη και από την αρχή γεννηθήκαμε άγιοι και μόνο από επιλογή μας εγκαταλείπουμε αυτή την αγιότητα, επομένως η σκέψη της μοναξιάς έρχεται μόνο όταν έχουμε εγκαταλείψει αυτή την αγιότητα.

 

Είμαστε όλοι σε προετοιμασία,

Όλοι μας.

Προετοιμαζόμαστε για την τελική αλλαγή των κόσμων:

Ο «θάνατός» σ’ αυτή την πλευρά,

ένας θάνατος που στην πραγματικότητα είναι μια αληθινή αναγέννηση

και η ώρα της ευχαριστίας,

γιατί θα ζήσουμε, θα επισκεφθούμε, θα αγαπήσουμε και θα είμαστε μαζί μ’
εκείνους που λαχταράμε να συναντήσουμε και μας έχουν λείψει πολύ καιρό,

εκείνους που πέρασαν στην άλλη πλευρά, πριν από μας.

 

Γι’ αυτό, λοιπόν, μη φοβάστε, μη μετανιώνετε,

γιατί όλοι είχαμε την ευκαιρία σ’ αυτή την πλευρά,

κι αν ήμασταν αληθινά πιστοί στο Μεγάλο Πνεύμα, τότε θα πάμε στα Χωριά των Φαντασμάτων χωρίς να ντρεπόμαστε.

Τα μάτια μας θα είναι διαυγή, κι όταν μας καλωσορίσει ο Άγιος Μεγάλος Πατέρας, ο φόβος και η μοναξιά μας θα φέρουν χαμόγελο και αληθινή ευγνωμοσύνη.

 

Ζήστε ολοκληρωτικά με χαρά και ευγνωμοσύνη, μέχρι τη στιγμή που θα περάσετε
στην άλλη πλευρά.

Δεν θα αφήσουμε ποτέ ο ένας τον άλλον, γιατί αν έχουμε ακολουθήσει τον καλό δρόμο στη ζωή μας θα έχουμε όλοι καλές αναμνήσεις.

 

 

Mitakuye oyasin

Λούις Δύο Κοράκια Έργουιν

10 Νοεμβρίου 1993

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.