Ατλαντίδα και Λεμουρία

Θρύλοι των χαμένων ηπείρων

 

 

Όμως μπορεί να ειπωθεί κάτι ακόμα για την εξέλιξη της ανθρωπότητας, δηλαδή για την πρόοδο που όλη η δημιουργία, με επικεφαλής το ανθρώπινο γένος, πάντα έχει σαν σκοπό να πετυχαίνει σταδιακά αιώνα με αιώνα, χιλιετία με χιλιετία, μανβαντάρα με μανβαντάρα και κάλπα με κάλπα (σ.σ.: τεράστια χρονική περίοδος που αποτελείται από μια μέρα (μανβαντάρα) και μία νύχτια (πραλάγια) του Μπράχμα – λέγεται πως ισούται με 4.320 εκατομμύρια χρόνια).

Η εξελικτική διαδικασία που η τωρινή Πέμπτη Ριζική Φυλή μας έχει εγκαινιάσει -δηλαδή η επιστροφή της ύλης στο πνεύμα- είχε σε εκείνες τις εποχές αποκαλυφθεί μόνο σε λίγες ατομικές περιπτώσεις, στους πρόδρομους της ανάστασης του πνεύματος.

Αλλά το πρόβλημα, που όλοι όσοι το έχουν κάπως εξετάσει, πρέπει να έχουν αντιληφθεί ότι περιμένει την λύση του, είναι η εκπληκτική αντίθεση ανάμεσα στις ιδιότητες της Ατλάντειας Φυλής. Πλάι στα βάρβαρα πάθη τους, τις εκφυλιστικές ζωώδεις τάσεις τους, υπήρχαν οι φυσικές τους ικανότητες και η θεία διαίσθησή τους.

Η λύση λοιπόν αυτού του αξεδιάλυτου αινίγματος βρίσκεται στο γεγονός ότι το χτίσιμο της γέφυρας ήταν μόνο στην αρχή. Εννοώ της γέφυρας του Μάνας ή Νου, που δομείται για να ενώσει -στο τελειωμένο άτομο- τις ανοδικές παρορμητικές δυνάμεις του ζώου με το πνεύμα του καθοδικού τόξου του Θεού. Το τωρινό ζωικό βασίλειο εκθέτει μια όψη της φύσης, όπου το χτίσιμο της γέφυρας δεν έχει αρχίσει ακόμα. Ακόμα και ανάμεσα στο ανθρώπινο βασίλειο στην εποχή της Ατλαντίδας η σύνδεση αυτή ήταν τόσο αδύνατη, ώστε οι πνευματικές ιδιότητες είχαν ελάχιστη δύναμη ελέγχου πάνω στην κατώτερη ζωική φύση. Το άγγιγμα του νου ήταν επαρκές για να προσθέσει μια δίψα για την ικανοποίηση των αισθήσεων, αλλά δεν ήταν καθόλου επαρκές για να ζωογονήσει τις λανθάνουσες ακόμα πνευματικές ικανότητες, οι οποίες στο τέλειο άτομο οφείλουν να αναλάβουν την θέση του απόλυτου κυβερνήτη. Η παρομοίωση της γέφυρας, μπορεί να μας βοηθήσει ακόμα περισσότερο, αν την εξετάσουμε στην διαδικασία της δόμησής της, αλλά θα μένει ατελείωτη για το ανθρώπινο γένος γενικά για αμέτρητες χιλιετίες -στην πραγματικότητα μέχρις ότου η Ανθρωπότητα συμπληρώσει τον κύκλο των επτά σφαιρών- και η μεγάλη Πέμπτη Ριζική Φυλή βρίσκεται τώρα στο μέσο ακριβώς αυτής της πορείας.

 

Αν και κατά την διάρκεια του τελευταίου μισού της Τρίτης Ριζικής Φυλής και στην αρχή της Τέταρτης οι Μανασπούτρα (σ.σ.: από τις σανσκριτικές λέξεις μανάσα (νους) και πουτρά (γιος) κατήλθαν για να προικίσουν με νου την μάζα της Ανθρωπότητας, που τότε ήταν ακόμα χωρίς "σπινθήρα", παρόλα αυτά, το φως αυτό έκαιγε τόσο αμυδρά σε όλη την Ατλάντεια Φυλή, ώστε λίγοι μπορεί να ειπωθεί ότι απέκτησαν την ικανότητα της αφηρημένης σκέψης. Από την άλλη μεριά, η λειτουργία του νου σε συγκεκριμένα πράγματα ήταν οπωσδήποτε μέσα στις δυνατότητές τους και, όπως είδαμε, εκεί που πέτυχαν αξιοσημείωτα και εντυπωσιακά αποτελέσματα ήταν ακριβώς στα πρακτικά θέματα της καθημερινής ζωής και ειδικά όταν οι ψυχικές τους ικανότητες κατευθύνονταν στους ίδιους αυτούς στόχους.

Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι ο Κάμα, η τέταρτη αρχή, έφτασε στο κορυφαίο σημείο του στην Τέταρτη Ριζική Φυλή. Αυτός ευθύνεται για τα βάθη της ζωώδους αγριότητας στην οποία ξέπεσαν, ενώ το πλησίασμα του κύκλου στο ναδίρ του αναπόφευκτα όξυνε αυτή την καθοδική τους ροπή, έτσι που δεν χρειάζεται κανείς να εκπλήσσεται με την βαθμιαία απώλεια των ψυχικών ικανοτήτων τους και με την προσήλωσή τους στην ιδιοτέλεια και τον υλισμό. Μάλλον θα έπρεπε όλα αυτά να θεωρηθούν σαν μέρος της μεγάλης κυκλικής διαδικασίας που υπακούει στον αιώνιο νόμο.

Έχουμε όλοι περάσει από εκείνες τις άσχημες μέρες, και οι εμπειρίες που τότε συσσωρεύσαμε δημιούργησαν τον χαρακτήρα που έχουμε σήμερα.

Αλλά ο ήλιος που λάμπει τώρα στην Αρία Φυλή είναι φωτεινότερος από εκείνον που φώτιζε την ατραπό των ατλάντειων προγόνων της. Λιγότερο κυριαρχημένοι από τα πάθη των αισθήσεων, πιο ανοιχτοί στην επιρροή του νου, οι άνθρωποι της φυλής μας έχουν αποκτήσει -και αποκτούν συνεχώς- μια πληρέστερη γνώση, έναν ευρύτερο βαθμό διανόησης. Αυτό το ανοδικό τόξο του μεγάλου μανβανταρικού κύκλου θα οδηγήσει φυσικά περισσότερους ανθρώπους στην είσοδο της Απόκρυφης Ατραπού και θα τους δυναμώσει στην έλξη προς τις υπερβατικές ευκαιρίες που αυτή προσφέρει για την συνεχή βελτίωση και εξάγνιση του χαρακτήρα, μια βελτίωση και εξάγνιση που δεν θα κατευθύνεται από σπασμωδικές προσπάθειες και δεν θα διακόπτεται συνεχώς από παραπλανητικούς περισπασμούς, αλλά κατευθυνόμενη και περιφρουρούμενη σε κάθε βήμα από τους Δασκάλους της Σοφίας, έτσι ώστε όταν αρχίσει η ανοδική πορεία, να μην σταματάει πια και να μην είναι ασταθής, αλλά να οδηγεί κατευθείαν στο ένδοξο τέρμα.

Οι ψυχικές ικανότητες και η θεία ενόραση, χαμένη για πολύ, αλλά ακόμα δίκαιη κληρονομιά της ανθρωπότητας, περιμένει την ατομική προσπάθεια της επανεπίτευξης για να δώσει στον χαρακτήρα ακόμα βαθύτερη εσωτερική αντίληψη και περισσότερες υπερβατικές δυνάμεις. Έτσι, οι τάξεις των μυημένων οδηγών -των Δασκάλων της Σοφίας- θα ενισχύονται πάντα και θα ανασυντάσσονται. Ακόμα και σήμερα ανάμεσά μας πρέπει σίγουρα να υπάρχουν μερικοί -μη διακρινόμενοι, παρά μόνο από τον αμείωτο ενθουσιασμό τους με τον οποίο ζωογονούνται- που θα βοηθήσουν το ανθρώπινο γένος στην ανοδική πορεία του, γινόμενοι οι ίδιο Δάσκαλοι της Σοφίας, πριν εμφανιστεί στον πλανήτη μας η επόμενη Ριζική Φυλή.


W. Scott- Elliot

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.