Θεοσοφία

 

 

"Αυτή η μεγάλη αρχαία καρδιά, πόσο παιδική στην απλότητά της και πόσο ανδρική στην ειλικρινή σοβαρότητα και το βάθος της! Ο ουρανός απλώνεται από πάνω του, όπου κι αν πάει ή σταθεί πάνω στη Γη∙ κάνοντας ολόκληρη τη Γη ένα μυστικό Ναό γι’ αυτόν και όλες τις εργασίες της Γης ένα είδος λατρείας. Οράματα των λαμπρών όντων αστράφτουν στο συνηθισμένο ηλιόφωτο, και άγγελοι πετούν εκτελώντας το θέλημα του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους… Δέος και θαύμα τυλίγουν τον άνθρωπο, ζει μέσα σε ένα στοιχείο θαύματος…

 

 

Εκείνο που ήταν φυσικό στα μάτια του πρωτόγονου ανθρώπου, έχει γίνει για μας τώρα μόνο ένα θαύμα και αυτό που για κείνον ήταν θαύμα, δεν θα μπορέσει ποτέ να εκφραστεί με τη δική μας γλώσσα

 

 

Ένας μεγάλος Νόμος Καθήκοντος, τεράστιος σαν τις δυο Απειροσύνες (τον ουρανό και την κόλαση), μειώνει όλα τα άλλα, εξαφανίζει όλα τα άλλα… ήταν μια Πραγματικότητα και εξακολουθεί ακόμα να είναι∙ μόνο το ένδυμά της είναι νεκρό∙ η ουσία της ζει μέσα σε όλες τις Εποχές και σε όλη την Αιωνιότητα!"

 

 

 

 

Η Μυστική Διδασκαλία

 

Η Ανθρωπότητα

 

 

Η ανθρωπότητα είναι ένα από τα είδη της Εξέλιξης που στέκεται ανάμεσα στα άνοα και κατώτερα βασίλεια της Φύσης και στα ανώτερα αυτής, που είναι τα Νοητικά Όντα. Το ανθρώπινο είδος αποτελεί έναν σπουδαίο σταθμό στην Εξελικτική Κλίμακα, επειδή κατέχει ενεργό σπινθήρα νοημοσύνης και επομένως συνειδητότητας∙ στοιχεία τα οποία εκλείπουν από τα είδη της Φυσικής Εξέλιξης.

Η ανθρώπινη ψυχή βρίσκεται στο ξεκίνημα μιας ανοδικής πορείας, στην καμπή της αναστροφής προς το πνευματικό της τόξο. Όλη η προηγούμενη άνοη και παθητική κατάσταση της μη-συνειδητής μονάδας, στη διάρκεια της εξέλιξής της στο Φυσικό επίπεδο ως στοιχειακό, ορυκτό, φυτό και ζώο, μετατρέπεται πρώτα σε μια ημι-συνειδητή και αργότερα σε μια συνειδητή ανταπόκριση στ’ αγγίγματα και τις ανάγκες της φυσικής ζωής.

Αυτό δε συμβαίνει, επειδή η μονάδα, όταν γίνεται άνθρωπος, εμψυχώνεται από τη φωτιά του Μάνας. Το Μάνας είναι η πέμπτη κοσμική αρχή, η οποία προσδίδει νοημοσύνη, δηλαδή συλλογισμό, κρίση, μνήμη και λόγο, που είναι χαρακτηριστικά της συνειδητότητας.

Η συνειδητότητα είναι αυτό που υπάρχει μέσα στο Σύμπαν, κινείται μαζί του και παράλληλα το κινεί και είναι το υπόστρωμά του. Είναι η αντανάκληση του Ένα μέσα σε όλα τα άτομα της Ουσίας του Χώρου∙ είναι το πνεύμα και η ύλη που ενούμενα μαζί δίνουν τη ζωή.


Στο συγκεκριμένο στάδιο εξέλιξης, αυτό της ανθρωπότητας, η ψυχή με τη βοήθεια του μάνας σχηματίζει και οργανώνει κατάλληλα όργανα και συγκεντρώνει ανάλογα χαρακτηριστικά, με τη βοήθεια των οποίων θα μπορέσει να προχωρήσει προς τα άνω, αφού προηγουμένως εκτελέσει τις προδιαγραφές του παρόντος εξελικτικού είδους της, που είναι η νοημοσύνη να εναρμονιστεί με την αρετή.

Αυτός ο στόχος πραγματοποιείται μέσα από μια πορεία του ανθρώπινου είδους, που εκτυλίσσεται προοδευτικά μέσα από κύκλους ζωής οι οποίοι ονομάζονται Γύροι.

 

Κάθε Γύρος αποτελεί μια ιδιαίτερη φάση της ανθρώπινης ζωής και στη διάρκειά του, η ζωή χωρίζεται σε επτά μικρότερα στάδια. Κάθε στάδιο εκφράζει και εκπληρώνει μια διαφορετική όψη του Πλανητικού Ιδεατού το οποίο κυριαρχεί του αντίστοιχου Γύρου.

Για την ανθρωπότητα, κάθε Γύρος αντιστοιχεί σε μία Ρίζα-Φύλη, ενώ κάθε υπογύρος εκπροσωπεί μια υποφυλή. Η ανθρωπότητα βρίσκεται στην Πέμπτη Ρίζα-Φυλή και στην πέμπτη υποφυλή της, ενώ έχει αρχίσει να σχηματίζεται η έκτη υποφυλή της. Όσον αφορά το Πλανητικό Ιδεατό, είναι η ανάπτυξη της Μανασικής Αρχής και ιδιαίτερα της κατώτερης έκφρασής της, δηλαδή του κατώτερου μάνας, αυτού που σχηματίζει και τροφοδοτεί με νοημοσύνη και συνειδητότητα την ανθρώπινη προσωπικότητα.


Αναφέρεται ότι σε κάθε υποφυλή αναλογεί ένα Μεγάλο Έτος, δηλαδή περίπου 26.000 χρόνια, για να αναπτυχθεί και να ολοκληρώσει τον κύκλο της ακμής και παρακμής της. Η ανθρωπότητα έχει διέλθει τους τέσσερις προηγούμενους Γύρους και στη διάρκειά τους ανέπτυξε σχήματα και όργανα διαφορετικά από τα σημερινά.

Συγκεκριμένα, στον Πρώτο, τον Δεύτερο και έως τα μισά του Τρίτου Γύρου, τα ανθρώπινα σχήματα ήταν από αιθέρια ως ζελατινώδη και μόλις από τα μισά του Τρίτου Γύρου και μετά τα σώματα άρχισαν να στερεοποιούνται.

Στην διάρκεια επίσης των τριών πρώτων Γύρων, η ανθρωπότητα ήταν πιο πνευματική, λιγότερο όμως διανοητική και φυσική. Από τα μισά του Τρίτου Γύρου και μετά, και ιδιαίτερα τη διάρκεια του Τετάρτου Γύρου και έως τα μισά του, η ανθρωπότητα πήρε την πιο στερεοποιημένη της φόρμα και την πιο αισθησιακή της έκφραση.


Όμως, η ανθρώπινη ομάδα περνώντας στο ανοδικό τόξο και μέσα από το υπόλοιπο του Τετάρτου, του Πέμπτου, του Έκτου και του Εβδόμου Γύρου αποαισθητοποιείται και αιθεροποιείται. Στο ανοδικό τόξο η ανθρωπότητα επανευρίσκει προοδευτικά το αρχικό της Πρότυπο που είναι ο Άνθρωπος, δηλαδή το σκεπτόμενο ον, που είναι το ιδεατό της Τετάρτης Αλύσου στην οποία ανήκουμε ως ανθρώπινες ψυχές.


Η άλυσος είναι το ταξίδι ενός είδους μονάδων μέσα από επτά διαφορετικά στάδια ανάπτυξης και ζωής –αυτά τα στάδια είναι οι Γύροι– ενώ κάθε Γύρος περιλαμβάνει επτά υπογύρους. Κάθε άλυσος κυριαρχείται από το ατομικό της Ιδεατό, που είναι ένα από τα επτά της Πλανητικής Εξέλιξης. Το Ιδεατό κάθε αλύσου αντιπροσωπεύει μία από τις Επτά Συμπαντικές Αρχές. Στη διάρκεια κάθε Αλύσου των επτά Γύρων και των επτά υπογύρων, η ανθρωπότητα ή κάθε ομάδα ζωής που προηγήθηκε ή έπεται αυτής, σχηματίζεται και λειτουργεί βάσει εκείνης της αρχής που αντιπροσωπεύει η άλυσός της. Ενώ υποστηρίζεται από εκείνες τις αρχές που αναπτύχθηκαν στις προηγούμενες αλύσους και περιέχει εν δυνάμει τις ανώτερες αρχές, όσες πρόκειται να αναπτυχθούν στις μελλοντικές αλύσους.


Έτσι η ανθρωπότητα που είναι το αποτέλεσμα της ανάπτυξης τριών προηγούμενων αλύσων και τώρα βρίσκεται στην τετάρτη άλυσο, σχηματίζεται με βάση την τετάρτη αρχή που είναι το κατώτερο μάνας ή το κάμα-μάνας∙ αυτή την τετάρτη αρχή οργανώνει και βάσει αυτής λειτουργεί και ανταποκρίνεται στα ερεθίσματα της ύλης που περικαλύπτει τη μονάδα της.

Αυτή η ανάπτυξη συντελείται στη διάρκεια μιας αλύσου, της τετάρτης, η οποία περιλαμβάνει επτά Γύρους ή Ρίζες-Φυλές και κάθε Ρίζα-Φυλή επτά υποφυλές ή υπογύρους.

Κάθε Ρίζα-Φυλή εμφανίζει μια όψη της Τετάρτης Αρχής σε συνεργασία με τις υπόλοιπες έξι αρχές, οι οποίες όμως είναι υποτονισμένες σε σχέση με την κυριαρχούσα∙ ενώ κάθε υπογύρος είναι μια υποδιαίρεση και εξειδίκευση της πρότυπης όψης του Γύρου του σε μια εμπλεκόμενη σχέση και με τις υπόλοιπες έξι. Αυτή η διαφοροποιημένη κάθε φορά σχέση αρχών εμφανίζει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε υποφυλής. Για τούτο, αν και η ανθρωπότητα στο σύνολό της χαρακτηρίζεται από την ικανότητα της σκέψης και του λόγου, όμως οι υποφυλές της διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τον τρόπο που τα χρησιμοποιούν και τα εκφράζουν.


Το ταξίδι της Ανάγκης μέσα από επτά Γύρους και επτά υπογύρους αποτελεί μια Άλυσο εξέλιξης ή ένα πλανητικό μανβαντάρα και στο τέλος του αποδίδει ένα ιδιαίτερο είδος ζωής. Η ανθρωπότητα είναι το είδος της τετάρτης Αλύσου, ενώ έχουν προηγηθεί άλλες τρεις στη διάρκεια των οποίων εμφανίστηκαν τα ορυκτά, τα φυτά και τα ζώα. Έπονται ακόμη τρεις Άλυσοι για να συμπληρωθεί ο κύκλος της Πλανητικής μας Εξέλιξης, στη διάρκεια των οποίων η μονάδα-ψυχή θα κατακτήσει τρεις επιπλέον βαθμούς συνειδητότητας, δηλαδή θα διέλθει μέσα από τρία επόμενα είδη νοητικής ζωής∙ γεγονός που θα την φθάσει στην κορυφή της νοητικής πυραμίδας, στην αγκάλη της Κοσμικής Ψυχής, στο πεδίο των Αρχαγγέλων και των Βουδδών.


Στη Μυστική Διδασκαλία, στο βιβλίο της Ανθρωπογένεσης, αναφέρονται τρεις καινούριες προτάσεις σχετικά με την εξέλιξη της ανθρωπότητας, που έρχονται σε ρήξη προς το παρόν, με τη σύγχρονη επιστήμη.

Αυτές οι προτάσεις είναι οι εξής:

α. υπάρχει ταυτόχρονη εξέλιξη επτά ανθρώπινων ομάδων σε επτά διαφορετικά τμήματα της σφαίρας μας.

β. το αστρικό σώμα δημιουργείται πριν το φυσικό, το πρώτο όντας ένα μοντέλο για το δεύτερο   

γ. ο άνθρωπος σε τούτο τον Γύρο, που είναι της ανθρώπινης εξέλιξης, προηγήθηκε κάθε θηλαστικού.

 

Αυτές οι φαινομενικά επαναστατικές απόψεις, είναι αποκαλύψεις της Εσωτερικής Παράδοσης και το άτομο τις κατανοεί και τις εμπεδώνει μόνο με εμβριθή μελέτη και βαθύ διαλογισμό.

 

 

Η Πνευματική Ιεραχία

 

Η εκδηλωμένη ζωή είναι μια συλλογική ενότητα μονάδων που απορρέοντας από το Ένα, σχηματίζει έναν ιστό ζωής∙ αυτό που χαρακτηρίζει τις μονάδες του είναι η διαφορά της συνειδητότητάς τους. Όμοιες μονάδες σχηματίζουν τις δικές τους ενότητες∙ αυτές εντάσσονται σε μεγαλύτερες ενότητες και στη συνέχεια σε ακόμη μεγαλύτερες, δημιουργώντας έτσι κύκλους μέσα σε κύκλους που ο μέγιστος είναι το Κοσμικό Αυγό.

Από τη διάταξη των μονάδων προκύπτουν δύο καταστάσεις: α) η συγγενική σχέση των μονάδων και β) η ιεράρχησή τους σύμφωνα με τον βαθμό συνειδητότητάς τους.

Από την πρώτη, προκύπτει η ενότητα της ζωής και η αδελφότητα των μονάδων∙ ενώ από τη δεύτερη, προκύπτει η κλίμακα της Εξέλιξης, η ιεράρχηση των μονάδων και η Ιεραρχία των Ανωτέρων Οντοτήτων.


Τα είδη της ζωής που βρίσκονται σε κατώτερα στάδια, όντας τμήματα των ανωτέρων τους, κυριαρχούνται και επικουρούνται από τα ανώτερα. Κάθε μονάδα αποτελώντας ένα μέρος του προσωρινού συνόλου της, θα πρέπει να διέλθει προοδευτικά από τα επόμενα στάδια της εξελικτικής κλίμακας, και από ορυκτή και φυτική μονάδα να φθάσει να γίνει αγγελική, αρχαγγελική και θεϊκή μονάδα. “Το βασικό δόγμα της Εσωτερικής Φιλοσοφίας δεν δέχεται προνόμια ή ειδικά χαρίσματα στον άνθρωπο, εκτός από εκείνα που κέρδισε με το Εγώ του μέσω προσωπικής προσπάθειας και χάρης, μέσα από μια σειρά μετεμψυχώσεων και μετενσαρκώσεων”.

 

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, υπάρχουν Όντα στη Συμπαντική Κλίμακα που προηγούνται της ανθρωπότητας, εφόσον με ατομικές προσπάθειες έχουν κατακτήσει ανώτερα στάδια νοητικά και πνευματικά.

Αυτή η κατάσταση έχει επιτευχθεί σε προηγούμενα πλανητικά, συμπαντικά ή και κοσμικά μανβαντάρα. Η εκδηλωμένη ζωή είναι ένα διηνεκές ταξίδι εμπειρίας, το οποίο διακόπτεται μόνο από διαστήματα ανάπαυσης και αφομοίωσης. Η πρόοδος κάθε μονάδας ανήκει στη δική της βούληση και στον τρόπο που θα εφαρμόσει και θα χρησιμοποιήσει τους νόμους της ζωής.


Στο στάδιο που λέγεται ανθρωπότητα, οι μονάδες είναι οι προεκβολές ανώτερων Νοημόνων Οντοτήτων, των Μανασαπούτρας, που ερμηνεύονται ως οι Γιοι του Νου. Αυτοί αποτελούν τα κέντρα των Ανωτέρων Εγώ μας και είναι οι Φύλακες – Άγγελοι του Χριστιανισμού.

Είναι οι εμψυχωτές της κατώτερης ανθρώπινης φύσης και το δικό τους πρόσταγμα εκλαμβάνεται ως η φωνή της ανθρώπινης συνείδησης.

Οι Μανασαπούτρας είναι Όντα που έχουν διέλθει από το είδος ανθρωπότητα, και, για τούτο, επειδή γνωρίζουν τις αδυναμίες του, μπορούν να το βοηθούν. Η σχέση του ανθρώπου με τον Μανασαπούτρα του είναι η σχέση που έχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τη συνείδησή του. Για τα υπόλοιπα όργανα της ανθρώπινης ύπαρξης που είναι το σώμα και οι κατώτερες λειτουργίες του, συνεργάζονται και είναι υπεύθυνες άλλες Ιεραρχίες, οι οποίες και αυτές προηγούνται της ανθρώπινης εξέλιξης. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος μας αποτελείται από πλήθος Ιεραρχιών εκ των οποίων οι κατώτερες και μη συνειδητές υπακούουν στις ανώτερες Νοήμονες και Πνευματικές.

 

Ένα πλήθος Στοιχειακών και Ντέβα υπηρετούν την εκδηλωμένη ζωή και κάτω από τις εντολές του Νόμου ο οποίος εκφέρεται προς υλοποίηση μέσω των Νοημόνων και Πνευματικών Όντων, επιτελούν τη συμπαντική διδασκαλία.

 

Τα Πνευματικά Όντα που υπηρετούν το Θείο Σχέδιο, ανήκουν στην Ιεραρχία της Συμπόνιας. Όσα εξ αυτών έχουν αναλάβει την εξέλιξη της ανθρωπότητάς μας, αποτελούν τη δική μας Πνευματική Ιεραρχία, η οποία είναι υπεύθυνη για τη νοητική μας εκπαίδευση και μέσω όλων των σταδίων της επίγειας ζωής μας επιδιώκει την πνευματική πρόοδο.


Η ανθρωπότητα είναι ένα νοητικό και πνευματικό έμβρυο των Νοημόνων Όντων, το οποίο μεγαλώνει και ωριμάζει με τη δική τους βοήθεια και φροντίδα. Ως άνθρωποι, είμαστε αναπόσπαστα τμήματα των Νοημόνων Γεννητόρων μας, είμαστε όργανα στις δικές τους Υποστάσεις. Το ότι κάποια στιγμή θα φθάσουμε με το πέρασμα των αλύσων στην κορυφή της Νοητικής Πυραμίδας, αυτό σημαίνει ότι θα είμαστε μονάδες που θα ανήκουν στην Καρδιά της Πνευματικής μας Ιεραρχίας.


Στο τέλος του περασμένου αιώνα, η Πνευματική Ιεραρχία, μέσω δύο Διδασκάλων της Μορύα και Κουτχούμι, έκρινε σκόπιμο να παρουσιάσει ένα μεγαλύτερο τμήμα της απόκρυφης πραγματικότητας στην ανθρωπότητα.

Επέλεξαν την Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, η οποία δηλώνοντας εξαρχής ότι βρισκόταν υπό την προστασία και την καθοδήγηση της Ιεραρχίας, εξετέλεσε το έργο που της ανατέθηκε με δική της ευθύνη και πρωτοβουλία.

Χαρακτηριστικό της Πνευματικής Ιεραρχίας και των εκπροσώπων της, είναι ο απόλυτος σεβασμός προς την ατομική βούληση. Το Σχέδιο ανακοινώνεται και ο υπεύθυνος που αναλαμβάνει το καθήκον της υλοποίησής του, το εκτελεί με δική του επιλογή και το σφραγίζει με την ατομική του πινελιά. Αυτό δε το ατομικό στοιχείο είναι που φέρνει την πολυχρωμία και την πολυμορφία στα σύνολα των μονάδων και όταν οι εκτελέσεις τους ταιριάζουν με τα αρχέτυπα, τότε, πραγματοποιείται η κοσμική αρμονία.

 

Επιτομή στο έργο

της Ε.Π. Μπλαβάτσκυ

από την Ασπασία Παπαδομιχελάκη





 

 

ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ

Ανάδυση και Καταβύθιση

 

 

Οι Τιτάνες και οι Κύκλωπες της αρχαιότητας ανήκαν στην Ατλάντια Φυλή

 

            Προοδευτικά ο ανθρώπινος σκελετός σταθεροποιήθηκε και απέκτησε συμμετρία. Αναπτύχθηκαν δύο μετωπικά μάτια, αλλά οι “προφήτες” αμάρτησαν και έχασαν το τρίτο.

 

 

«Την κατοχή ενός φυσικού τρίτου ματιού την απολάμβαναν οι άνθρωποι της Τρίτης Ρίζας Φυλής, μέχρι τη μεσαία σχεδόν περίοδο της Τρίτης Υπό-Φυλής της Τέταρτης Ρίζας Φυλής…»

 

… όταν η στερεοποίηση και η τελειοποίηση του ανθρώπινου οργανισμού το έκανε να εξαφανιστεί από την εξωτερική ανατομία του ανθρώπου. Ψυχικά και πνευματικά, όμως, η νοητική και οπτική λειτουργία του, διήρκεσαν μέχρι το τέλος σχεδόν της Τέταρτης Φυλής, όταν οι λειτουργίες του, εξ αιτίας της υλιστικότητας και της στερημένης κατάστασης της ανθρωπότητας, νεκρώθηκαν τελείως πριν από την καταβύθιση του μεγάλου τμήματος της ηπείρου της Ατλαντίδας.

 

«… η αρχική Τέταρτη Φυλή ίσως να είχε τρία μάτια, χωρίς αυτό να σημαίνει αναγκαστικά ότι είχε ένα τρίτο μάτι στο μέτωπο, όπως οι μυθικοί Κύκλωπες…»

 

… η πνευματική και η ψυχική εξέλιξη προχωρεί παράλληλα με τη φυσική εξέλιξη… οι εσωτερικές αισθήσεις  – έμφυτες στις πρώτες ανθρώπινες φυλές –  ατρόφησαν κατά τη διάρκεια της αύξησης και της υλικής ανάπτυξης των εξωτερικών αισθήσεων. Οι Αποκρυφιστές κατανοούν το νόημα του ακόλουθου αποσπάσματος των Σχολίων το οποίο λέει:

 

«Εκείνες τις πρώτες μέρες των αρσενικοθήλυκων [ερμαφρόδιτων], υπήρχαν ανθρώπινα πλάσματα με τέσσερα χέρια, με ένα κεφάλι αλλά τρία μάτια, μπορούσαν να βλέπουν μπροστά αλλά και πίσω τους. Ένα ΚΑΛΠΑ αργότερα, [μετά των χωρισμό των φύλων’ οι άνθρωποι έπεσαν στην ύλη, η πνευματική τους όραση αδυνάτισε, και στον ίδιο βαθμό το τρίτο μάτι άρχισε να χάνει την δύναμή του… Όταν η Τέταρτη Φυλή έφτασε στη μεσαία εποχή της, η εσωτερική όραση έπρεπε να αφυπνιστεί και να αποκτηθεί με τεχνητή διέγερση, διαδικασία που ήταν γνωστή στους αρχαίους σοφούς. Το τρίτο μάτι, παρόμοια ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΟ βαθμιαία, σύντομα εξαφανίστηκε. Οι διπλο-πρόσωποι έγιναν μονο-πρόσωποι και το μάτι βυθίστηκε βαθιά μέσα στο κεφάλι και τώρα είναι θαμμένο κάτω από τα μαλλιά. Κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας του εσωτερικού ανθρώπου [κατά την διάρκεια εκστάσεων και πνευματικών οραμάτων], το μάτι διογκώνεται και εκτείνεται. Ο Αρχάτ το βλέπει και το νιώθει και κανονίζει ανάλογα τη δράση του.

 

Ο αμόλυντος Λανού [μαθητής, τσέλα] δεν χρειάζεται να φοβάται κανένα κίνδυνο. Εκείνος που δεν κρατάει τον εαυτό του σε αγνότητα [που δεν είναι αγνός], δεν θα λάβει βοήθεια από το “ντεβαϊκό μάτι”.

Δυστυχώς όχι. Το “ντεβαϊκό μάτι” για την πλειονότητα της ανθρωπότητας δεν υπάρχει πια. Το τρίτο μάτι είναι νεκρό και δεν λειτουργεί, αλλά άφησε πίσω του μια μαρτυρία της ύπαρξής του. Η μαρτυρία αυτή ονομάζεται τώρα ΑΔΕΝΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΦΥΣΗΣ. Όσο για τους “τετράχειρες” ανθρώπους, αυτοί έγιναν τα πρωτότυπα των τετράχειρων Ινδουιστικών θεών.

 

 

Αλλά έχασαν το «πλέον διεισδυτικό πνευματικό μάτι… Τα δύο μετωπικά μάτια αναπτύχθηκαν πλήρως σαν φυσικά όργανα μονάχα στην αρχή της Τέταρτης Φυλής».

 

Η Ελλάδα είχε τον Υπερβόρειο αλλά και τον Νότιο Απόλλωνά της. Έτσι, όλοι σχεδόν οι θεοί της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Φοινίκης, καθώς και άλλων Πανθέων, είναι βόρειας προέλευσης και γεννήθηκαν στη Λεμουρία, προς το τέλος της Τρίτης Φυλής, όταν είχε ολοκληρωθεί η πλήρης υλική και φυσιολογική εξέλιξή της. Όλοι οι “μύθοι” των Ελλήνων βασίζονταν πάνω σε ιστορικά γεγονότα, αν η ιστορία αυτή είχε περάσει στους μεταγενέστερους ανόθευτη από μύθους. Οι “μονόφθαλμοι” Κύκλωπες, οι γίγαντες που θρυλούνται σαν γιοι του Ουρανού και της Γης –τρεις τον αριθμό σύμφωνα με τον Ησίοδο– ήταν οι τρεις τελευταίες υποφυλές των Λεμουρίων. Η έκφραση “μονόφθαλμοι” αναφέρεται στο μάτι της Σοφίας γιατί τα δύο μπροστινά μάτια αναπτύχθηκαν πλήρως σαν φυσικά όργανα μόνο στην αρχή της Τέταρτης Φυλής. Η αλληγορία του Οδυσσέα, οι σύντροφοι του οποίου κατασπαράχθηκαν, ενώ ο βασιλιάς της Ιθάκης σώθηκε βγάζοντας με έναν δαυλό το μάτι του Πολύφημου, βασίζεται πάνω στην ψυχο-φυσιολογική ατροφία του “τρίτου ματιού”.

 


 

«ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΗΚΤΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΜΑ»

Χάθηκε όταν ο άνθρωπος αμάρτησε.

 

            … Το αξίωμα αυτό είναι τόσο μυστηριώδες, ώστε ελάχιστοι είναι εκείνοι που το έχουν ακούσει.

 

Το “μάτι του Σίβα” δεν ατρόφησε εντελώς πριν από το τέλος της Τέταρτης Φυλής. Όταν η πνευματικότητα και όλες οι θείες δυνάμεις και ιδιότητες του ντεβαϊκού ανθρώπου της Τρίτης έγιναν υπηρέτες των νέο-αφυπνισμένων φυσιολογικών και ψυχικών παθών του φυσικού ανθρώπου –αντί για το αντίθετο– τότε το μάτι έχασε τις δυνάμεις του. Αλλά αυτός ήταν ο νόμος της Εξέλιξης και, για να μιλήσουμε με απόλυτη ακρίβεια, δεν επρόκειτο για ΠΤΩΣΗ. Το αμάρτημα δεν βρισκόταν στη χρήση αυτών των νέο-αναπτυγμένων δυνάμεων, αλλά στην κατάχρησή του, στη μετατροπή του ναού, που σχεδιάστηκε για να στεγάσει ένα θεό, σε άσυλο και για κάθε πνευματική ανομία. Και αν λέμε “αμάρτημα” το κάνουμε για να καταλάβουν όλοι το νόημά μας, ενώ ο όρος Κάρμα θα ήταν ο σωστός στην προκειμένη περίπτωση… Δεν μπορεί να υπάρξει φυσική ανομία. Το σώμα είναι απλώς το ανεύθυνο όργανο, το εργαλείο του ψυχικού αν όχι του “Πνευματικού ανθρώπου”, ενώ στην περίπτωση των Ατλάντιων εκείνο που αμάρτησε ήταν ακριβώς το Πνευματικό ον… Έτσι, εκείνες τις μέρες δημιουργήθηκε από τις Μονάδες μας το βαρύτερο Κάρμα της Τέταρτης Φυλής.

 

 

 

 

Αν και τελειοποιήθηκαν σε υλικότητα, εκφυλίστηκαν σε πνευματικότητα

 

            Μαύρη μαγεία, κτηνωδία, ιδιοτέλεια και αυτολατρεία είχαν σαν αποτέλεσμα το θάνατο αυτής της αλαζονικής φυλής.

 

 

Ήταν η μαύρη μαγεία σε συνδυασμό με την ανθρωπομορφική λατρεία η αιτία του «Μεγάλου Κατακλυσμού» της Ατλαντίδας…    

            … για αυτό το λόγο και οι Μυημένοι –όσοι είχαν παραμείνει πιστοί στην πανάρχαια Αποκάλυψη αποτέλεσαν χωριστές κοινότητες, κρατώντας τις μαγικές ή θρησκευτικές τελετές τους σε πλήρη  μυστικότητα. Η κάστα των Βραχμάνων, οι απόγονοι των “Γεννημένων από το Νου Ρίσι και Γιων του Βράχμα” χρονολογείται από εκείνη την εποχή, όπως και τα “Μυστήρια”.

 

 

Επιλογές από τη «Μυστική Δοξασία»

της Ε.Π. Μπλαβάτσκυ

Μια εργασία του Χρήστου Μπαρτσώκα

 
 
"Quando in tua domo nigri corvi parturient albas columbas tunc vocaberis sapiens"
 
 
   
 
 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.