Ισραήλ

 

 

 

 

του  Δημήτρη Μ. Ζιαμπάρα, Δικηγόρου, ΜΒΑ,
DiplEng

 

Ιστορικός λαός. Το 1.300 π.Χ. ο ηγέτης τους Μωυσής τούς οδήγησε από την Αίγυπτο στην γη της Επαγγελίας, το 70 μ.Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τίτο τους διασκόρπισε σε όλη την Μεσόγειο και στον Β’ Παγκοσμίο πολέμο υπέφεραν το Ολοκαύτωμα (δεν έχει σημασία πόσοι σκοτώθηκαν, ακόμη και ένας να σκοτώθηκε επειδή ανήκει σε συγκεκριμένη φυλή ή θρησκεία φθάνει). Επηρέασαν βαθιά την ανθρώπινη ιστορία: είτε με τον Ιησού Χριστό, είτε με άλλους μεγάλους σύγχρονους Εβραίους, από τον Φρόιντ μέχρι τον Αϊνστάιν. Ένας Εβραϊκός πολιτισμός ποτέ δεν άφησε ατόφιο το σημάδι του στην ιστορία, δεν είχαν μεγάλους φιλοσόφους ή ποιητές, δεν είχαν μεγάλα αρχιτεκτονήματα ή βιβλιοθήκες.
Πάντα η Εβραϊκή επιρροή άνθισε στο πλαίσιο άλλων πολιτισμών από Εβραίους που αναδύθηκαν μέσα από αυτούς. Ποτέ δεν αφομοιώθηκαν, για χιλιετηρίδες ευχόντουσαν στις γιορτές τους «του χρόνου στην Ιερουσαλήμ». Οι Εβραίοι της Διασποράς έχουν διαφορά από τους Εβραίους του Ισραήλ, οι πρώτοι επιδεικνύουν μια αντιπαθητική επιφυλακτικότητα, ενώ οι δεύτεροι επιδεικνύουν μια εξωστρέφεια πολύ κοντά στην Ελληνική. Δεν είναι τυχαία η δημοφιλία της Ελληνικής μουσικής στο Ισραήλ.

Τους κατηγορούνε για Υλιστές. Μέγα λάθος, είναι βαθιά μεταφυσικός λαός, για αυτό και οι κοινότητές τους είναι συνεκτικές, ακμάζουσες και αντέχουν στο χρόνο.
Υλιστές είναι οι Αμερικανοί. Οι Εβραίοι προσδίδουν τον απαραίτητο μεταφυσικό άξονα στην Αμερική που είναι μια χώρα χωρίς ιστορία και η παράδοσή τους εξαντλείται στο American Dream. Ένας λαός δεν μπορεί να δει στο μέλλον, αν δεν μπορεί να δει στο παρελθόν. Οι Αμερικανοί όμως καταφέρνουν να βλέπουν στο μέλλον, διότι οι Εβραίοι προσφέρουν ένα παρελθόν στους Αμερικανούς. Χωρίς Εβραίους δεν μπορεί να υπάρξει Αμερική, θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη σε χρόνο dt. Σε αυτό οφείλεται και η πολύ στενή και ιδιαίτερη σχέση Αμερικής με Ισραήλ. Η Αμερική είναι το νέο Ισραήλ και το Ισραήλ είναι το alter ego της Αμερικής.

Οι Ελληνικές και οι Εβραϊκές κοινότητες εκφράζουν και οι δύο διαφορετικά είδη συλλογικότητας. Οι Ελληνικές κοινότητες καταφέρνουν να εκφράσουν την ανάγκη του ανθρώπου για Αλήθεια, τον φωτισμό των Αρχετύπων του, εκεί οφείλεται και η παράδοσή μας στην Ποίηση. Οι Εβραϊκές κοινότητες καταφέρνουν να εκφράσουν την ανθρώπινη Επιθυμία για επιβίωση, όχι ατομικά αλλά μέσα από την συμβίωση, εκεί οφείλεται και η παράδοσή τους στις Επιχειρήσεις. Στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κοινωνίας, οι Έλληνες εκφράζουνε το συλλογικό Μέτρο, ενώ οι Εβραίοι εκφράζουνε την συλλογική Επιθυμία. Ο Θεός των Εβραίων αναδύεται από τον Ιστορικό Λόγο και την φανέρωσή του σε κάποιους Προγόνους τους
(Αβραάμ, Μωυσής κ.λπ.). Ο Θεός των Ελλήνων αναδύεται από τον Κοινό Λόγο και την αποκάλυψή του στην συλλογικότητα του Λαϊκού Σώματος (Πόλις, Εκκλησία). Και οι δύο γνωρίζουμε βαθιά την ανθρώπινη φύση, εξειδικευόμαστε όμως σε διαφορετικές πτυχές της. Έχουμε εδώ και χιλιετηρίδες καταλάβει ότι δεν μπορεί να υπάρξει Πληρότητα ή Ελευθερία χωρίς τους τεχνητούς περιορισμούς μιας Παράδοσης.

Και οι Έλληνες και οι Εβραίοι βαρύνονται με την καταδίκη σε θάνατο αυτών που σηματοδότησαν την παρακμή τους, αλλά και την απαρχή του μεγάλου Δυτικού Πολιτισμού: τον Σωκράτη και τον Ιησού Χριστό. Ο Σωκράτης διακήρυξε τον μετασχηματισμό του Πολίτη σε Αυτόνομο άτομο και το τέλος της Πόλεως, ο Ιησούς Χριστός διακήρυξε τον μετασχηματισμό της απλής συμβίωσης σε αμοιβαία συνύπαρξη και το τέλος της Ιστορίας. Οι δύο αυτές θέσεις, με τις τεράστιες παρεξηγήσεις και παρενέργειές τους, αποτέλεσαν τα φιλοσοφικά και θρησκευτικά πρότυπα του Δυτικού πολιτισμού: αυτά απολαμβάνουμε σήμερα και από αυτά τυραννιόμαστε. Το Ισραήλ αποτελεί το κλειδί για το μέλλον της Ευρώπης. Η Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις θηριωδίες του Ολοκαυτώματος, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δεν μπορεί να δει στο παρελθόν, οπότε ούτε και στο μέλλον. Έτσι είναι προσκολλημένη στο παρόν σε μια συνεχή κρίση ταυτότητας αντιγράφοντας την Αμερική: από τα οικονομικά και κοινωνικά συστήματά της μέχρι τις χολιγουντιανές ταινίες της. Το απέδειξε περίτρανα με την πρόσφατη κρίση σχετικά με τα δημοσιονομικά ενός κράτους μέλους της: η Ελλάδα το ξεκίνησε μη τηρώντας το Γράμμα των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, αλλά η υπόλοιπη Ευρώπη το χειροτέρευσε μη τηρώντας το Πνεύμα τους. Η είσοδος του Ισραήλ στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την προϋπόθεση της αναθεώρησης της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τη αδεία του Ισραήλ θα σήμαινε την επανεκκίνηση της ιστορίας για την Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να δεχθεί ως μέλη ούτε την Ρωσία (την υποτιθέμενη «ορθόδοξη» και «δημοκρατική») ούτε την Τουρκία (την υποτιθέμενη
«κοσμική» και «δημοκρατική») λόγω μεγεθών και ασιατικών κοινωνικών καταβολών, αποτελεί όμως αδήριτη ανάγκη ιστορική και υπαρξιακή να δεχθεί στους κόλπους της το Ισραήλ.

Το Ισραήλ αποτελεί το κλειδί για το μέλλον της Ελλάδας. Η Ελλάδα αργά ή γρήγορα θα ξεκαθαρίσει τις γεωπολιτικές διαφορές της με την Τουρκία. Οι δύο πλευρές του Αιγαίου είναι σαν δύο πνεύμονες, ούτε εμείς ούτε η Τουρκία μπορούμε να ανασάνουμε καλά μόνο με τον ένα, οδηγούμαστε σε γεωπολιτική ασφυξία. Ούτε συνεργασία είναι δυνατή με την Τουρκία λόγω διαφοράς μεγεθών και πολιτισμών. Αργά η γρήγορα κάποιος από τους δύο θα τους έχει μόνος του.

Αν θέλουμε να είναι η Ελλάδα η τυχερή, η μόνη λύση είναι ένας γεωπολιτικός άξονας Ελλάδος – Ισραήλ – Κουρδιστάν. Ένα ισχυρό σύμμαχο Κουρδιστάν θα λυτρώσει και το Ισραήλ, διότι θα προσεγγίσει περισσότερο από ποτέ το πολυπόθητο δικαίωμά του να υπάρχει, δικαίωμα που του αρνούνται μέχρι στιγμής οι Παλαιστίνιοι.

Ως Έλληνες πολλές φορές στην ιστορίας μας έχουμε βρεθεί στην δύσκολη θέση να επιλέξουμε σύμμαχο ή και κατακτητή. Στο τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όταν βλέπαμε ότι λόγω αδυναμίας έπρεπε να επιλέξουμε κατακτητή, επιλέξαμε το Σαρίκι του Οθωμανού Σουλτάνου και όχι την Τιάρα του Λατίνου Πάπα. Σωστή επιλογή διότι καταφέραμε να
διαφυλάξουμε την πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα, όχι με τους Κλέφτες και του Αρματολούς, αλλά με την άρνησή μας να εξισλαμιστούμε. Στην μετέπειτα ιστορία μας και στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο επιλέξαμε για συμμάχους τους Άγγλους αντί για Γερμανούς/Ιταλούς και αργότερα επιλέξαμε Αμερικανούς αντί για Ρώσους, ορθά πράξαμε σε όλες τις περιπτώσεις. Οι Ισραηλινοί, οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί όντας πολύ διαφορετικοί από εμάς σε πολιτιστικές καταβολές δεν έχουν τρόπο να μας επηρεάσουν σε βάθος. Τους Αμερικανολάγνους «νεοταξίτες» τους διακρίνεις εύκολα και τους προσπερνάς χαμογελώντας με συγκατάβαση για την πρόδηλη αφέλειά τους (Συριζαίοι, Νεοφιλελεύθεροι κ.λπ.). Οι Λατίνοι, οι Γερμανοί, οι Ρώσοι όμως, λόγω πολιτιστικής εγγύτητας, δεν επηρεάζουν μόνο κάποιους γνωστούς γραφικούς τύπους, αλλά, αν δεν κρατάμε τις δέουσες αποστάσεις, μπορούν να αλλάξουν τα ίδια τα κριτήρια της Ελληνικότητας όπως μόνο ο λαός μας τα διαφυλάσσει στο Συλλογικό Ασυνείδητο και κανείς άλλος.

 

Αντίφωνο

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s