Επιτέλους!

ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΟΣ Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Στοιχειώδης προϋπόθεση για την ανταλλαγή απόψεων η αποκατάσταση βασικών εννοιών της ελληνικής γλώσσας. «Εμφύλιος πόλεμος» μαίνεται όταν συγκρούονται δύο «πόλοι» της ίδιας φυλής. Αυτό συμβαίνει στον Παναθηναϊκό;

Το αντίθετο: εντυπωσιάζει η ομοφωνία. Εννέα στους δέκα Παναθηναϊκούς έχουν ταυτόσημη άποψη για το διοικητικό καθεστώς του Συλλόγου. Συνεπώς, ούτε υπάρχει ούτε πρόκειται να ξεσπάσει «εμφύλιος πόλεμος», διότι δεν υφίσταται δεύτερος «πόλος», στηριζόμενος σε λαϊκό έρεισμα.

Η απόδοση ευθυνών για τη σημερινή νοσηρή κατάσταση δεν αποτελεί περίπλοκη διαδικασία. Με ευκολία, ξεδιπλώνεται η αλήθεια μέσω της διατύπωσης μερικών «απλών» ερωτημάτων:

Ποιος, μετά από το πέρας μίας απόλυτα επιτυχημένης περιόδου, εξώθησε σε παραίτηση τον παναθηναϊκής νοοτροπίας και καθολικής αποδοχής Πρόεδρο Νικόλα Πατέρα;

Ποιος υποβάθμισε το ανώτατο αξίωμα του Συλλόγου διορίζοντας ως Πρόεδρο της ΠΑΕ έναν άνθρωπο, ο οποίος σε 68 χρόνια βίου δεν έχει παραστεί έστω σε έναν αγώνα οποιουδήποτε τμήματος του Συλλόγου;

Ποιος -χειριζόμενος εν λευκώ την υπόθεση- έχει αποτύχει παταγωδώς στο ζήτημα της ανέγερσης νέου γηπέδου;

Ποιος διαφήμιζε ότι δημιούργησε για τον Παναθηναϊκό ένα από τα καλύτερα αθλητικά κέντρα της Ευρώπης και τώρα, ομολογεί χωρίς περιστροφές ότι η «Παιανία» τίθεται εκτός διαπραγμάτευσης, διότι ανήκει στην οικογένειά του και όχι στην ομάδα;

Ποιος, ενώ το διαψεύδει δημοσίως, συντηρεί μαινόμενη καμαρίλα, η οποία, διά της συρραφής αθλιοτήτων, λασπολογεί εναντίον οποιουδήποτε παράγοντα ή παλαιμάχου επιθυμεί την «αλλαγή σελίδας» στον Παναθηναϊκό;

Ποιος, παραχαράσσοντας με πρωτοφανή επιπολαιότητα την (αθλητική) Ιστορία, χαρακτήρισε δημοσίως τον Παναθηναϊκό ως «τη μεγαλύτερη ομάδα της Αθήνας και μία από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας»;

Ποιος, με μοναδικό κριτήριο το χαμηλό κόστος, μετέτρεψε την ομάδα σε κέντρο διερχόμενων, όπου έβρισκε επαγγελματική στέγη ο κάθε «ποδοσφαιρικά ανυπόληπτος» Άντριτς, Έμπεντε, Άντονσον, Σέριτς, Ενακαρίρε, Ραγκουέλ, Ζουτάουτας, Μάρκο Βίλα, Μάριτς, Βόουτερ, Τόργκελε, Ρομέρο, Ζουτάουτας, Μίτου, Μπικόφσκι;

Ποιος οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην απόλυτη απαξίωση, δηλαδή να «κόβει» εντός έδρας παρόμοιο αριθμό εισιτηρίων με επαρχιακές ομάδες Β΄ Εθνικής;

Ποιος προ διετίας επέβαλε, σε χώρα κατ’ ευφημισμόν δημοκρατικής νομιμότητας, τη γενικευμένη λογοκρισία σε ειρηνικό συλλαλητήριο 30.000 πολιτών στο κέντρο της Αθήνας;

Και εν τέλει, ποιος (ή για την ακρίβεια: ποιοι) επί τρεις δεκαετίες διοικούν τον Παναθηναϊκό ως αδιαπραγμάτευτο περιουσιακό στοιχείο της οικογένειάς τους και όχι ως το μεγαλύτερο Αθλητικό Σύλλογο του ελλαδικού χώρου με συναισθηματική αξία για χιλιάδες ανθρώπους;

Όποιος απαντήσει σε αυτά, και σε δεκάδες ακόμα, «ποιος» οδηγείται αυτομάτως στο «γιατί» η συντριπτικότατη πλειοψηφία των Παναθηναϊκών συμπαρατάσσεται ομόθυμα με τους Ανδρέα Βγενόπουλο, Νικόλα Πατέρα, Γιάννη Ξυλά και τους υπόλοιπους ιδίας αντίληψης μετόχους.
Ο κ. Γιάννης Βαρδινογιάννης και η οικογένεια του θα φύγουν σύντομα από τον Παναθηναϊκό για έναν απλό λόγο: ότι στο εσωτερικό του Συλλόγου υπάρχει παγιωμένος αντιβαρδινογιαννισμός, ο οποίος στηρίζεται σε δύο ακλόνητους «πυλώνες». Πρώτος: παρά την ακατάπαυστη λειτουργία των μηχανισμών προπαγάνδας, αυτός (ο αντιβαρδινογιαννισμός) όχι μόνον δε φθίνει, αλλά ημέρα με την ημέρα αυξάνεται σε κάθε «πράσινη» γωνιά της Ελλάδας. Δεύτερος: ο αντιβαρδινογιαννισμός διαπερνά κάθετα την παναθηναϊκή «κοινωνία». Δηλαδή, ανεξαρτήτως ηλικίας, βιωμάτων, μορφωτικού επιπέδου και κοινωνικής τάξης, το 90% των Παναθηναϊκών βροντοφωνάζει: φύγετε να ησυχάσουμε. Επιτέλους.

Μίμης Πιερράκος

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.