Not to be

Η οργή οικείων και συγχωριανών που συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία μια 47χρονη γυναίκα το μεσημέρι του Σαββάτου στο χωριό Ελάτη της Κοζάνης ξεπερνούσε ίσως ακόμα και την οδύνη για την ανθρώπινη απώλεια. Η γυναίκα κηδεύτηκε αδιάβαστη και μεταφέρθηκε στα μνήματα από το σπίτι της, χωρίς να περάσει από την εκκλησία, μετά τη ρητή και κατηγορηματική απόφαση του μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλου να απαγορεύσει την τέλεση νεκρώσιμης ακολουθίας. Κι αυτό γιατί η 47χρονη είχε βάλει η ίδια τέλος στη ζωή της, μην αντέχοντας την πρόσφατη απώλεια του γιου της σε τροχαίο.

Οι εκκλήσεις των οικείων της γυναίκας έπεσαν στο κενό, όπως και η ιατρική γνωμάτευση που επέδειξαν στον… ειδικό απεσταλμένο του μητροπολίτη Παύλου, η οποία βεβαίωνε πως η χαροκαμένη γυναίκα έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα και της χορηγούνταν φαρμακευτική αγωγή. Παρά το γεγονός ότι ο ιερέας του χωριού δεν είχε αντίρρηση -σύμφωνα με τους κατοίκους- να τελέσει τη νεκρώσιμη ακολουθία, η απάντηση του απεσταλμένου από την Κοζάνη ήταν κατηγορηματική: Οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας απαγορεύουν τη μνημόνευση του αυτόχειρα, ανεξάρτητα από τον λόγο της αυτοκτονίας. Μάλιστα απαγόρευσε στον ιερέα ακόμα και να χτυπήσει πένθιμα την καμπάνα.

Σύμφωνα με το Έθνος η «λεβέντισσα», όπως την αποκαλούσαν στο χωριό, ήταν από τις πιο δραστήριες γυναίκες της τοπικής κοινωνίας, ψυχή του τοπικού χορευτικού συλλόγου και άλλων λαϊκών δρωμένων, μέχρι τον περασμένο χειμώνα, όταν έχασε τον γιο της σε τροχαίο στη Λήμνο, όπου υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Από τότε, σύμφωνα με τους συγχωριανούς της, κλείστηκε στον εαυτό της, αρρώστησε και έπαιρνε ψυχοφάρμακα. Την περασμένη Παρασκευή, 7 μήνες μετά, έκανε το απονενοημένο διάβημα, πηδώντας στη λίμνη Πολυφύτου στην περιοχή του Ρημνίου.

Στο ρεπορτάζ του το Alter επέκρινε τον συγκεκριμένο μητροπολίτη όχι μόνο για την απόφασή του αλλά και για το γεγονός πως δεν δέχθηκε να μιλήσει στο τηλέφωνο.

Όπως γράφει η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδας

Η αυτοκτονία είναι «φόνος», και είναι «εκ προαιρέσεως αφαίρεσις υφ’ ημών της ιδίας ημών ζωής» γι’ αυτό και διαφέρει από τον κοινό φόνο, την αφαίρεση δηλαδή της ζωής του άλλου από κάποιον. Και ακόμη, η αυτοκτονία διακρίνεται σε άμεση και έμμεση. Άμεση αυτοκτονία καλείται η εκ προαιρέσεως βίαιη, με φονικό όργανο η κίνηση, αφαίρεση της ίδιας μας της ζωής, ενώ έμμεση είναι η αυτοκτονία που πραγματοποιείται εν γνώσει μας μεν, αλλά και εκ προθέσεως βαθμιαία, σιγά-σιγά, αφαίρεση της ζωής μας (π.χ. η άρνηση τροφής, η λήψη ναρκωτικών ουσιών ενώ γνωρίζουμε το τέλος της πράξεως αυτής, η ευθανασία, η εκ προθέσεως δηλαδή διακοπή της ζωής του ασθενούς όταν αυτή ζητηθεί από τον ίδιο τον ασθενή ή τον ιατρό ή από τους συγγενείς του, η συνειδητή και χωρίς κανένα λόγο έκθεση της ζωής μας σε κίνδυνο, όπως η παράλογη ταχύτητα με μηχανές ή αυτοκίνητο κ. α.).

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί τι εννοούμε όταν λέμε προαίρεση για την αυτοκτονία. Αναλύοντες τον όρο προαίρεση πρέπει να πούμε πως αυτός δηλώνει την πηγή και το κριτήριο των πράξεων του ανθρώπου, τη γενική κατεύθυνση της σκέψης, και του θυμικού (= το σύνολο των συναισθημάτων και των διαθέσεων) του ανθρώπου, βάσει της οποίας ο ίδιος ο άνθρωπος κρίνει τις πράξεις του αλλά και τις πράξεις των άλλων από ηθικής απόψεως. Πρόκειται δηλαδή, για το σύνολο των εσωτερικών κινήσεων του ανθρώπου ή καλύτερα για το σύνολο των βουλητικών του προδιαθέσεων, οι οποίες του υπαγορεύουν το τι πρέπει να κάνει σε κάθε περίπτωση, χωρίς όμως πολλή και μακρά σκέψη και έρευνα.

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε νόμος σύμφωνα με τον όποιο οι αυτόχειρες δεν τύχαιναν της ίδιας ταφής όπως οι άλλοι, των όποιων η ζωή τελείωνε φυσιολογικά, αλλά εθάπτονταν εκτός του κοινού νεκροταφείου και μάλιστα χωρίς το χέρι τους, το όποιο κράτησε το φονικό όργανο και επέφερε τα βίαια και θανάσιμα κτυπήματα και τελικά τον θάνατο τους, που εθάπτετο χωριστά από το άλλο σώμα. Και ακόμη, ο αυτόχειρας εθεωρείτο και ανάξιος να έχει σήμα (= ταφόπλακα) που να αναγράφει το όνομα του, ώστε κανένας να μη γνωρίζει ποιος κείται στον συγκεκριμένο τάφο. Και τούτο γιατί οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν μέγα παράπτωμα την αυτοκτονία και για λόγους θρησκευτικούς και για λόγους πολιτικούς (Πυθαγόρειοι, Πλάτων, Αριστοτέλης κ. α.). Ανάλογη.ταν η στάση προς τους αυτοκτονούντες και των άλλων λαών της αρχαιότητας. Όταν όμως αμβλύνθηκαν οι ηθικές και οι πολιτικές ιδέες στην αρχαιότητα, οι Κυνικοί και αργότερα οι Στωικοί φιλόσοφοι άρχισαν να διδάσκουν πως « ἴδιον τοῦ σοφοῦ εἶναι ἡ πρός τήν ζωήν ἀδιαφορία, ὁ δέ θάνατος, ὅστις εἶναι ἁπλοῦς χωρισμός, εἶναι τό μέσον πρός σωτηρίαν τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς ψνχῆς» (Κ. Ι. Δυοβουνιώτου, «Αυτοκτονία – [ ΘΡΗΣΚΕΥΤ.]» Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Στ’, σελ. 274). Η στωική αυτή διδασκαλία και θεώρηση της αυτοκτονίας, διαδόθηκε, ευρύτατα μάλιστα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Σενέκας) και οι αυτοκτονίες κατά την εποχή εκείνη πολλών επισήμων ανδρών υπό την πίεση της ρωμαϊκής δεσποτείας ήταν συχνές, όπως μας πληροφορούν ο Τάκιτος και ο Πλίνιος. Οι αντιλήψεις αυτές των αρχαίων σοφών, με διάφορες τροποποιήσεις έγιναν αποδεκτές και από μεταγενέστερους φιλοσόφους και εμφανίσθηκαν στη φιλοσοφική σκέψη των νεωτέρων χρόνων.

Κατ’ αρχήν, περιττό να ειπωθεί το χρέος που έχει ο κάθε μητροπολίτης να βγαίνει και να μιλάει για αυτά τα θέματα. Αν δεν μιλήσει η ίδια η Εκκλησία ποιος θα το κάνει; Ακόμα κι αν είναι αυτονόητα ο καλός ο Χριστιανός υποτίθεται ότι βοηθάει κάθε λεπτό που περνάει το «χαμένο πρόβατο» για να ξαναβρει το δρόμο του προς το «φως» όση … κούραση κι αν προϋποθέτει αυτό. Δεν είναι ντίβες οι μητροπολίτες να σνομπάρουν τον κόσμο. Πόσο μάλλον σε τόσο σκοτεινές εποχές όπου παρατηρείται η πλήρης και τραγική απουσία της πνευματικής, πολιτειακής και θεσμικής εκείνης μήτρας στους κόλπους της οποίας οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τις μέλισσες για την κοινωνική ευτυχία και ολοκλήρωση.

Αλλά ας είναι. Έστω ότι οι κανόνες είναι κανόνες και η θέσπισή τους πράγματι έχει ουσιαστικό αντίκρισμα ακόμα κι αν η εφαρμογή τους ουσιαστική αφορά μια χ δεδομένη εποχή (2.000 χρόνια πριν) υπό μια γενικότερη αναθεώρηση πραγμάτων και νοημάτων που την συνοδεύουν.

Όμως, κάθε μέρα, κάθε στιγμή που περνάει, η Ελλάδα πεθαίνει. Η πρέζα της τηλεόρασης, του πολιτικού, μιντιακού και επιχειρηματικού καρτέλ που μας μολύνει το αίμα, την καρδιά και το μυαλό είναι πρώτης τάξεως ύλη για «έμμεση αυτοκτονία».

Στις 4 του περασμένου Οκτώβρη βγήκε κυβέρνηση ένα κόμμα που χρησιμοποίησε πρωτοφανή ψεύδη προκειμένου να υφαρπάξει την εξουσία και να ζήσει έξω από τον τάφο του εις βάρος απλών οικογενειών, μεροκαματιάρηδων ανθρώπων, νέων, γυναικών, ανδρών, παιδιών. Εις βάρος ενός καλύτερου μέλλοντος καταδικάζοντας σε ΘΑΝΑΤΟ ένα ολόκληρο έθνος.

Εν μέρει, με αυτή την κίνηση, ο λαός αυτοκτόνησε. Αυτοκτόνησαν όσοι επανέφεραν την αλητεία στην κυβέρνηση, όσοι έφαγαν το κουτόχορτο των ΜΜΕ, όσοι πίστεψαν το ΓΑΠ, τον Παμπούκη, τον Γείτονα, την Διαμαντοπούλου και τα άλλα «σοσιαλιστικά» διαμάντια. Γιατί όσοι τους πιστεύουν εκ θέσεως και πεποιθήσεως είναι ήδη νεκροί. Και το χαίρονται.

Αυτοκτονεί ο λαός κάθε μέρα επιτρέποντας σε ανθρωποειδή τύπου «Πάγκαλου» να εισέρχονται στην διακυβέρνηση της χώρας και μάλιστα στην θέση του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Αυτοκτονεί επιτρέποντας σε κάτι απίθανους τύπους στυλ Καψή, Κάτιας Μακρή, Τριανταφυλλόπουλου κλπ να τους ρουφάνε τα μυαλά.

Πεθαίνει η συνείδηση, η δικαιοσύνη, η ηθική, η λογική.

Ένας ολόκληρος λαός εξουσιοδότησε το πολιτικό σύστημα του τόπου να συνεχίζει να υφίσταται και να δραστηριοποιείται παρόλο που του έφαγε όλα τα λεφτά! Και ζήτησε κι άλλες «θυσίες»!

Και είναι τόσο σίγουροι αυτοί οι «πολιτικοί», δημοσιογράφοι και λοιποί ανθυγιεινοί παράγοντες του τόπου! Πάντα είναι τόσο σίγουροι πως κανείς δεν θα τους πειράξει. Όσο παραμένουν πιστές μαριονέτες του γερμανοτουρκικού άξονα, η τρομοκρατία θα ανθεί, ο θάνατος, κυριολεκτικός, άμεσος και έμμεσος θα είναι ο κανόνας.

Κι όμως, η Εκκλησία βρήκε να εφαρμόσει τους δικούς της κανόνες στην χαροκαμένη μάνα.

Για τον φόνο που συντελείται τα τελευταία 40 χρόνια κουβέντα.

Κουβέντα και για τον δολοφόνο φυσικά. Αρκεί να μας υποδέχονται στο υπουργικό συμβούλιο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, τι σημασία έχει που δεν διαβάστηκε η τραγική μάνα; Για ποιον; Και γιατί;

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.