Ένα μόνο παράδειγμα σοσιαλιστικής συνέπειας

Το 2006:

 

Δώδεκα (12) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι περισσότεροι εκ των οποίων σήμερα βρίσκονται σε υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια, Υπουργοί (ανάμεσά τους και ο κ. Ρέππας), ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, ακόμα και  ο νυν Πρόεδρος της Βουλής (Τ. Αντωνίου, Ευάγγ. Βενιζέλος, Χ. Καστανίδης, Ι. Μαγκριώτης, Θ. Πάγκαλος, Μ. Παπαϊωάννου, Χρ. Παπουτσής, Φ. Πετσάλνικος, Δ. Ρέππας, Κ. Ρόβλιας, Π. Χριστοφιλοπούλου, Μιχ. Χρυσοχοϊδης) κατέθεταν Πρόταση Νόμου για την «Τροποποίηση του Ν.Δ. 17/1974- Κατάργηση δυνατότητας πολιτικής επιστράτευσης λόγω απεργίας».
Στην αιτιολογική έκθεση της Πρότασης Νόμου αναφέρεται ρητά ότι σκοπός της είναι «η κατάργηση της δυνατότητας «πολιτικής επιστράτευσης» εργαζομένων  που απεργούν όχι γιατί συντρέχουν οι αυστηρά προσδιορισμένοι από το Σύνταγμα* λόγοι επίταξης προσωπικών υπηρεσιών, αλλά απλώς και μόνο για να αντιμετωπιστεί μια απεργιακή κινητοποίηση[…] Με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις θωρακίζεται το δικαίωμα στην απεργία […]»
Σύμφωνα, μάλιστα, με τις διατάξεις της τότε Πρότασης Νόμου του ΠΑΣΟΚ, η πολιτική κινητοποίηση, γενική ή μερική, μπορεί να κηρυχθεί στις περιπτώσεις πολέμου, γενικής ή μερικής επιστράτευσης, για την αντιμετώπιση αναγκών άμυνας, έκτακτων ή επειγουσών  αναγκών από θεομηνία, για την αντιμετώπιση καταστάσεων που θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

 

 

Το 2007:

Όταν η ΝΔ, ως κυβέρνηση, έφερνε στο νομοσχέδιο για τη μεταναστευτική πολιτική, εμβόλιμη, την τροπολογία για την «αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης»,  -κοινώς τις ρυθμίσεις για την επίταξη υπηρεσιών, το ΠΑΣΟΚ διαμαρτυρόταν για τις διατάξεις της τροπολογίας  κάνοντας λόγο για αντισυνταγματική, κατασταλτικού χαρακτήρα ρύθμιση και εν τέλει καταψήφισε τη σχετική διάταξη. Μια στάση σε πλήρη αρμονία με τις μέχρι τότε διακηρύξεις της.
Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά την τοποθέτησή του τότε στη συζήτηση επί των τροπολογιών, επικαλούμενος ακριβώς την Πρόταση Νόμου που είχε καταθέσει το ΠΑΣΟΚ ένα χρόνο πριν (2006), υπογράμμιζε ότι «η απεργιακή κινητοποίηση από μόνη της δεν συνιστά λόγω επιβολής κατάστασης έκτακτης ανάγκης , πολιτικής κινητοποίησης και άρα δεν μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική επιστράτευση, παρά μόνο εάν συντρέχουν οι αυστηρά οριοθετημένες προϋποθέσεις του άρθρου 22, παράγραφος 4.»
Επιπλέον, ως καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, άρα πλέον αρμόδιος, επεσήμαινε ότι με τη συγκεκριμένη τροπολογία «αλλοιώνονται οι συνταγματικές έννοιες εκ του πλαγίου και παρεισάγεται η έννοια της δημόσιας τάξης, ως λόγου που μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική επιστράτευση, κάτι το οποίο είναι κατάφορα αντισυνταγματικό».
Ο Εισηγητής εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, τότε, κ. Γ. Παπαγεωργίου, Βουλευτής Ευβοίας σημείωνε ότι «η συγκεκριμένη τροπολογία δεν λύνει τα προβλήματα τα οποία δημιουργούνται με την επιστράτευση, δεν ορίζει – και εκεί είναι η βασική μας, αν θέλετε η μία από τις βασικές μας διαφωνίες- ότι δεν μπορεί η επιστράτευση να χρησιμοποιείται σαν μέσο καταστολής των απεργιακών κινητοποιήσεων και δεν προβλέπεται πόση διάρκεια θα έχει αυτό το μέτρο. Κατά τη γνώμη μας, αλλοιώνονται τα κριτήρια που θέτει το άρθρο 22 του Συντάγματος, στην παράγραφο 4. Κάνει εκτενή αναφορά στον όρο δημόσια τάξη για το οποίο ασφαλώς, ενώ συνδέεται με ζητήματα ατομικών ελευθεριών, θεωρούμε ότι πολύ περισσότερο άπτεται, ενδεχομένως, πρωτοβουλιών καταστολής και με αυτή την έννοια, είμαστε υποχρεωμένοι να καταψηφίσουμε και αυτή την τροπολογία».

 

 

Το 2010:

Αυστηροποίηση των ποινών για τους ιδιοκτήτες φορτηγών ΔΧ που δεν πειθαρχούν στο μέτρο της επίταξης, προβλέπει η τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Προβλέπει από φυλάκιση έως τριών ετών και αφαίρεση αδείας.

 

 


Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.