Σε λένε άνθρωπο των Άγγλων και είσαι καλά…

«Ο ελληνικός λαός και όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, αφότου έφυγε το μίασμα της Χούντας από τις πλάτες του ελληνικού λαού, έχουν σταθεί αλληλέγγυες στο πλευρό της Κύπρου, με μεγάλη και απόλυτη συνέπεια» υπογράμμισε ο Κύπριος πρόεδρος, παρουσία του Έλληνα υπουργού Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου, στο τέλος της στρατιωτικής παρέλασης με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.


Σε παρατήρηση δημοσιογράφου ότι στο εσωτερικό μέτωπο έχει δημιουργηθεί βαθύτατο ρήγμα, ο κ. Χριστόφιας είπε: «Το να καταδικάσει κανείς τη Χούντα, η οποία καταδυνάστευσε τον ελληνικό λαό και δυστυχώς με το πραξικόπημα άνοιξε τις πόρτες στην τουρκική εισβολή, διερωτώμαι πού είναι η αιτία για τη σκληρή κριτική που γίνεται. Θα πάψουμε να καταδικάζουμε τη Χούντα; Θα πάψουμε δηλαδή να λέμε την ιστορική αλήθεια; Θα παραχαράξουμε την ιστορία αυτού του τόπου; Στο τέλος θα πούμε ότι το πραξικόπημα το έκανε ο Μακάριος;

Ναι, δεν είναι καθόλου κακή ιδέα. Μπορείς να ξεκινήσεις Πρόεδρε από το ότι ο Μακάριος προσκάλεσε την Τουρκία να μπει μέσα επικαλούμενος τον όρο «εγγυήτρια δύναμη». Να δεις που στο τέλος τα πράγματα είναι πιο απλά από ό,τι φαίνονται.

Ποιος το έκανε το πραξικόπημα; Γιατί η Τουρκία άδραξε την ευκαιρία; Διότι είχαν ανοίξει οι κερκόπορτες από ανθρώπους που μιλούσαν ελληνικά, οι οποίοι δεν ήταν πραγματικοί Έλληνες, οι οποίοι καταπίεζαν και καταδυνάστευαν για επτά ολόκληρα χρόνια τον ελληνικό λαό».

Τα γεγονότα έτσι όπως τα αφηγείται ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ από την Καρπασία, την οποία ο Γεώργιος Παπανδρέου προόριζε να νοικιάσει ως βάση στο ΝΑΤΟ με αντάλλαγμα την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ύστερα από λίγα χρόνια. Όλα αυτά αν δεν τον είχε σαμποτάρει στο μεταξύ ο ορισμός του λαοπλάνου ονόματι Ανδρέας Παπανδρέου:

(από: http://antistasi.org/?p=10419)

Ο Φώτης Παπαφώτης, είναι ένας καταξιωμένος αγωνιστής της  ΕΟΚΑ. Αγωνίστηκε ως Τομεάρχης Καρπασίας – Αμμοχώστου της οργάνωσης ενάντια στον Αγγλο δυνάστη, ενώ το 1957 κατά τη διάρκεια της εποποιίας της οργάνωσης του Γρίβα Διγενή, έχασε το ένα χέρι του από έκρηξη βόμβας, την οποία ο ίδιος παρασκεύαζε.

Έχοντας ζήσει από κοντά όλους αυτούς τους αγώνες αλλά και το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974, είναι ένας από τους καταλληλότερους ανθρώπους για να μας μιλήσει για την ιστορική αυτή περίοδο.

Είναι ακόμη συγγραφέας των βιβλίων “Η Καρπασία στον Αγώνα της ΕΟΚΑ”, το οποίο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, “Σύγχρονος Εφιάλτης του Έθνους: ΚΚΕ – ΑΚΕΛ”, ενώ τον Αύγουστο θα κυκλοφορήσει το νέο του βιβλίο “Πραξικόπημα – εισβολή”.

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στον “Ε.Κ.” ο κ. Παπαφώτης μας μιλά για τις ευθύνες κάποιων στην Κυπριακή τραγωδία, οι οποίες ποτέ δεν αποδόθησαν, αλλά και για τις διώξεις του μακαριακού παρακράτους κατά των ενωτικών, πριν την εισβολή.

Γιατί ο Μακάριος από την Ένωση πήγε στην Ανεξαρτησία της Κύπρου; Ήθελε τελικά την Ένωση;

Κατά τη μαρτυρία Αγγλου δημοσιογράφου, ο Κυβερνήτης της Κύπρου Χάρτνινγκ κατά τις διαπραγματεύσεις του με τον Μακάριον για λύση του Κυπριακού, διείδε ότι ο Μακάριος ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει το αίτημα της Ενώσεως χάριν ανεξάρτητου κράτους  επικεφαλής του οποίου να τεθεί. Ύστερα από αυτόν η Μ. Βρετανία αποφάσισε να εξορίσει τον Μακάριον με δύο στόχους: Πρώτον να τον ηρωοποιήσει για τον Κυπριακόν Λαόν. Και δεύτερον στην απομόνωση της Εξορίας να επιτύχει συμφωνία του σε λύση Ανεξαρτησίας. Και οι δύο στόχοι της εξορίας στις Σεϋχέλλες επετεύχθησαν.
1.  Στις 22 Δεκεμβρίου 1956 ο Μακάριος είχε στο σπίτι του Αρχιδεσμοφύλακα των Σεϋχελλών την πρώτη μυστική επαφή με τον εκπρόσωπο του Υπουργείου Αποικιών, τον D.L. Pearson. Από τις 22/12/56 μέχρι τις 13/01/57 έγιναν συνολικά 7 συναντήσεις του με τον Pearson και τον Κρίτωνα Τορναρίτη, Γ. Εισαγγελέα Κύπρου, ο οποίος συνόδευε τον Pearson στις Σεϋχέλλες. Στην τέταρτη συνάντηση των τριών συζητήθηκε η ανάγκη να καταδικασθεί από τον Μακάριο η ένοπλη βία της ΕΟΚΑ.

2. Στις 17 Απριλίου 1957, Μεγάλη Τετάρτη, οι απελευθερωθέντες εξόριστοι των Σεϋχελλών φθάνουν στην Αθήνα όπου ο λαός τους επεφύλαξε αποθεωτική υποδοχή. Την επομένην ο Μακάριος σε  σύσκεψή του Εθναρχικού Κλιμακίου της Αθήνας εισηγείται: Η ΕΟΚΑ να διαλυθει και ο Διγενής να γυρίσει στην Αθήνα!… Ουδείς εσυμφώνησε μαζί του. Τότε, εκτός εαυτού τελών και κουνώντας το χέρι του πάνω-κάτω, ο Μακάριος έδωσε την απάντηση:

”Ακούστε Κύριοι και καταλάβετέ το. Κι οι πεντακόσιες χιλιάδες του Κυπριακού Λαού να θέλουν κάτι, εγώ θα κάμω ό,τι κόψει αυτό”, και έδειξε το κεφάλι του.

3. Στις 21 Ιουλίου 1957 σε συνέντευξή του στην “Ελευθερία” της Λευκωσίας εδήλωσε πρώτη φορά δημοσίως ότι ήταν έτοιμος να συζητήσει λύση Ανεξαρτησίας υπό τον όρον μα μην αποκλειστεί για πάντα η Ένωση.

4. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1958 ο Μακάριος δηλώνει στην Μπαρμπαρα Κάσολ: “Η Κύπρος παραιτείται της Ενώσεως και αρκείται εις Ανεξαρτησία”.

Σας είπα τα γεγονότα., Βγάλτε εσείς το δικό σας συμπέρασμα αν ο Μακάριος ήθελε ποτέ την Ένωση.

Γιατί δεν ήθελε ο Μακάριος την παρουσία ελληνικού στρατού στην Κύπρο;

Για τον απλούστατον λόγον ότι εφοβάτο ότι η παρουσία της ελληνικής Μεραρχίας θα ωδηγούσε την Κύπρο στην αγκαλιά της Μητέρας Ελλάδας και συνεπώς θα εναυαγούσε ο πόθος του να είναι διά βίου Πρόεδρος Κράτους.

Το εφεδρικό, ο στρατός του Μακαρίου δηλαδή, κυνηγούσε μετά μανίας τους ενωτικούς; Διέπραξαν βασανιστήρια;

Το κακόφημο Εφεδρικό Σώμα, γνωστόν ως οι Πραιτωριανοί του Μακαρίου, κακοποιούσε φανερά τους ενωτικούς. Αναφέρω πέντε περιπτώσεις:
1. Ένα βράδυ, από τις 10 μέχρι τα μεσάνυκτα, αστυνομικοί εν στολή, βοηθούμενοι και από πολίτες ανατίναξαν πέραν των 50 αυτοκινήτων και καταστημάτων Ενωτικών. Ουδείς συνελήφθη! Γνωστός πρώην αντάρτης στην ΕΟΚΑ, τον οποίον οι Αγγλοι βασανιστές όταν τον συνέλαβαν τον κακοποίησαν βάρβαρα (του έσπασαν μερικά παϊδια), και οι Πραιτωριανοί του Μακαρίου όταν τον συνέλαβαν, τον κακοποίησαν όχι απλά βάρβαρα αλλά κτηνωδώς, για να του αποσπάσουν πληροφορίες που θεωρούσαν ότι ήξεραν. Έφτασαν στο σημείο, οι άθλιοι να του μπήγουν στον πρωκτό λαιμόν μπουκάλας και να τον βγάζουν για δύο συνεχείς ώρες! Το θύμα του κακόφημου εφεδρικού είναι ο Γιαννάκης Χριστοφόρου από τον Αγιον Κωνσταντίνον Αγρού.

2. Γνωστός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, ο Θεόδωρος Κάστρος, από τον Γαϊδουράν, συνελήφθη σε δρόμο πίσω από την Αρχιεπισκοπή όπου πήγε να αγοράσει μπογιές για βάψιμο. Οδηγήθηκε στο Μεγάλο συνοδικό της Αρχιεπισκοπής, όπου, στην παρουσίαν του Μακαρίου, τον  κτύπησαν άγρια, τον κλωτσοκόπησαν, τον ύβρισαν, τον εξευτέλισαν. Και όλα αυτά γιατί εθεωρήθη ύποπτη η παρουσία του εν καιρώ ημέρας στην περιοχήν.

3. Όταν αφέθη ελεύθερος αργά το βράδυ, μου τηλεφώνησε. Πήγα, τον έπιασα καταματωμένο και ταλαιπωρημένον, και τον πήρα στις εφημερίδες για να καταγγείλει την ενώπιον του Μακαρίου κακοποίησή του στο Μ. Συνοδικό της Αρχιεπισκοπής.

4. Τις πρώτης μεταμεσονύχτιες ώρες της 21/06/01973, το αναπηρικό μου αυτοκίνητο (είμαι ανάπηρος του αγώνα της ΕΟΚΑ) ανετινάχθη και διελύθη από αστυνομικούς της Φρουράς της Αρχιεπισκοπής. Αμα τη εκρήξει όρμησα έξω από το σπίτι με τις πυτζάμες και ξυπόλητος και έπιασα επ’ αυτοφώρω τους δράστες. Αυθημερόν έδωσα κατάθεση  στην αστυνομία (αριθμό αστυνομικού τζίπ, αριθμόν και περιγραφήν των αστυνομικών και ονοματεπώνυμο του επικεφαλής της περιπόλου). Ουδείς φυσικά, συνελήφθη.

Γιατί λοιπόν τα φορτώνουν όλα στον Γρίβα Διγενή κύριε Παπαφώτη; Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ πέθανε τον Ιανουάριο του 1974 και του χρεώνουν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας – Διγενής ουδεμίαν σχέση έχει με το Πραξικόπημα και την εισβολή. Ποίοι αποφάσισαν το πραξικόπημα; Ποίοι το σχεδίασαν; Ποίοι το διέταξαν; Ποίοι το έκαμαν; Είναι όλα γνωστά. Κατατέθηκαν και ομολογήθηκαν ενώπιον της Επιτροπής Φακέλου της Κύπρου, την οποίαν συγκρότησε η Βουλή των Ελλήνων.

Ουδείς, όμως εξ αυτών κατηγορήθη ποτέ, ή εδικάσθη. Και ουδενός τούτων εζητήθη η σύλληψη και δίκη από τους κατηγόρους του Γρίβα. Ο λόγος είναι ξεκάθαρος για τους αντικειμενικούς ανθρώπους: Οι ένοχοι για το πραξικόπημα και την εισβολή φορτώνουν την δική τους ευθύνη στους ώμους του Διγενή και της Ενωτικής Παράταξης για δύο κυρίως λόφους:

Πρώτον για να απαλλαγούν οι ίδιοι από το έγκλημα που εσχεδίασαν και εξετέλεσαν εις βάρος της Κύπρου και του Έθνους ολοκλήρου. Και δεύτερον, για να διευκολύνουν τη μονιμοποίηση και την τελική νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής του Αττίλα. Πώς; Με το να αποδυναμώσουν πολιτικά και να καταστήσουν αδύναμους εκείνους οι οποίοι και τη θέληση έχουν και τη δύναμη να απαλλάξουν το ελληνικό νησί από την τουρκική κατοχή. Αναφέρομαι φυσικά, στους ενωτικούς της Κύπρου, τους αγωνιστές και όλους τους οπαδούς του Στρατηγού Γεώργιου – Γρίβα Διγενή.

Μιλήστε μας για το πώς έγινε πρόεδρος ο Νίκος Σαμψών; Ποίοι γνωστοί πολιτικοί τότε αρνήθηκαν να πάρουν την Προεδρία;

Ο Νίκος Σαμψών συμπτωματικά και εξ ανάγκης ανέλαβε την Προεδρίαν της Δημοκρατίας, όπως ο ίδιος πολλές φορές είπε και ουδείς τον διέψευσε.

Είναι αλήθεια ότι ένωσε Γριβικούς και Μακαριακούς τότε και έσωσε την Κύπρο από σίγουρο εμφύλιο;

Είναι αλήθεια ότι επί Σαμψών με σωστούς χειρισμούς αποφεύχθησαν διαμάχες μεταξύ Γριβικών – Μακαριακων. Οι πολιτικοί προς τους οποίους ο Σαμψών κατ’ εντολή των Αθηνών απευθύνθηκε για να αναλάβουν να πληρώσουν το κενόν της Προεδρίας ήσαν οι ακόλουθοι: Ζήνωνας Σεβέρης, ο δικαστής Χατζηαντωνίου και ο Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης, πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι δύο πρώτοι δεν απεδέχθησαν. Ο Τριανταφυλλίδης δεν ανευρέθη.

Πώς κρίνετε την ομιλία του Μακαρίου, που από το βήμα του ΟΗΕ κάλεσε τους Τούρκους να έλθουν στην Κύπρο, για να τη “σώσουν από τους Έλληνες εισβολείς”;

Ο Μακάριος, στις 17 Ιουλίου επληροφορείτο επισήμως από τον Βρετανόν πρωθυπουργόν Χάρολντ Γούιλσον ότι η Τουρκία αποφάσισεν να εισβάλλει στην Κύπρο κάνοντας χρήση του δικαιώματος το οποίον της έδιδεν η συνθήκη εγγυήσεως. Και ο Μακάριος αντί να καταγγείλει αυτήν την απόφαση της Τουρκίας στις 19 Ιουλίου ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας και να καλέσει τον ΟΗΕ να προστατεύσει τη κινδυνεύουσαν Κύπρον, τι έκαμεν; Διέπραξε δύο εγκλήματα κατά της Κύπρου και του Ελληνικού εθνους: – Πρώτον, ενεκρανέστησεν την συνθήκην Εγγυήσεως την οποία προηγουμένως κατήγγειλεν.
Και δεύτερον άναψε το πράσινο φως και ενομιμοποίησε προκαταβολικά την εισβολή της Τουρκίας με το να καταγγείλει την Ελλάδα ότι με το Πραξικόπημα εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλυσε την  συνταγματικήν της τάξην, την οποία η Τουρκία εγγυήθηκε. Γι’ αυτό και η Τουρκία η οποία εγνώριζε από τις 17 Ιουλίου το περιεχόμενο της ομιλίας του Μακαρίου που θα έκαμνε στις 19 ιουλίου, αποφάσισεν δύο πράγματα: Πρώτον, ενώπιον του Σ.Α. αναγνώρισε τον Μακάριον ως τον νόμιμον Πρόεδρον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και δεύτερον, ως ώραν έναρξης της επιδρομής της κατά της Κύπρου καθώρισε το πέρας του Λόγου του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Ο Καραμανλής είναι μεταξύ των ενόχων

Ο Καραμανλής είναι μεταξύ των ενόχων τόσο του Πραξικοπήματος όσον και της εισβολής. Γι’ αυτό υπάρχουν πολλές μαρτυρίες. Θα σταθώ μόνο σε δύο:
Η πρώτη: Ο Αντιστράτηγος Ιωάννης Κουτσογιάννης, μέλος της Επιτροπής Φακέλλου της Κύπρου της Βουλής των Ελλήνων ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, σε συνέντευξη στο ΡΙΚ1, στο πρόγραμμα διάλογοι,είιπε μεταξύ άλλων:

1. Στην επιτροπή έγινε αποδεκτό ότι ο Κίσσινγκερ ήταν ο Κεντρικός Συντονιστής του πραξικοπήματος και της εισβολής.

2. Κατατέθηκε στην Επιτροπή ότι τον Αύγουστο 1973 έγινε μυστική συνάντηση στο Παρίσι του Καραμανλή με τον Κίσιγκερ. Η επιτροπή αποδέχτηκε το γεγονός και θεώρησε ότι αυτή η συνάντηση ήταν κρίσιμης σημασίας για το εξεταζόμενο θέμα της Κυπριακής τραγωδίας.

Η δεύτερη: Ο Αθανάσιος Στριγάς στη σελ. 273 του βιβλίου του “Οι τυμπανιστές του Πενταγώνου” γράφει: “Πέντε μέρες πριν από την επιστροφή του στην Ελλάδα, μεταφέρουν τον Καραμανλή με άκρα μυστικότητα στο νοσοκομείο MEMORIAL της Ν. Υόρκης όπου υποβλήθηκε σε ιατρικές εξετάσεις. Εκεί υπέγραψε ένα κείμενο παρουσία του Υπουργού Κίσινγκερ και του Τόμ Καραμεσίνη. Στο σημείο (4) γράφει πως ο Καραμανλής σαν πρωθυπουργός της Ελλάδας που θα γινόταν στις 23 Ιουλίου 1974 “δεν θα αφήσει να εμπλακεί η Ελλάδα σε πόλεμο, με την Τουρκία για κανένα λόγο, έστω και αν η Τουρκία επιδοθεί μονομερώς και σε νέες κατακτήσεις Κυπριακού εδάφους. Εάν η Τουρκία αποπειραθεί να απειλήσει τα ελληνικά σύνορα στο Αιγαίο τότε θα προκαλέσει την αμερικάνικη επέμβαση”.

Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό που είπε ο “Εθνάρχης” Καραμανλής ότι “Η Κύπρος κείται μακράν”; Γιατί την άφησε αβοήθητη στις ορέξεις των Τούρκων;

Είναι αλήθεια ότι για να πέσει το  στρατιωτικό καθεστώς, έπρεπε να έχουμε μια εθνική τραγωδία;

Όχι. Δεν είναι αλήθεια. Το στρατιωτικό καθεστώς, μπορούσε να φύγει και χωρίς εθνική τραγωδία. Η έναρξη της πολιτικοποίησης από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο θα κατέληγε φυσιολογικά στην παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν η πτώση της στρατιωτικής Κυβέρνησης. Το μέγα πρόβλημα ήταν η υλοποίηση της μυστικής συμφωνίας Καραμανλή – Μεντερές (πέραν των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου) η οποία προνοούσε τη διχοτόμηση της Κύπρου και τη διπλή Ένωση. Αυτή η συμφωνία είναι φανερόν ότι μπορούσε να υλοποιηθεί άνετα, και χωρίς κόστος για τον Καραμανλή (ή οποιουσδήποτε άλλους πολιτικούς) με το σκηνοθετημένο πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Για τον λόγο τούτο οι Αμερικανοί αντικατέστησαν τον Παπαδόπουλο με τον Ιωαννίδη και εσκηνοθέτησαν το πραξικόπημα/εισβολή.

Έχει ευθύνες η 21η Απριλίου για την τραγωδία της Κύπρου;

Θα σας πω τρία πράγματα: Πρώτον, η κατάλυση της Δημοκρατίας από την επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967, χωρίς να ακολουθήσει νομικός κολασμός των αντεθνικώς δρώντων, μετέτρεψε την επανάσταση σε απλή και μίζερη ένοπλη μεταπολίτευση και τους επαναστάτες σε θλιβερούς πολιτικούς διαχειριστές της εξουσίας. Δεύτερον, η έγκριση από τη στρατιωτική κυβέρνηση χρησιμοποίησης της Εθνικής Φρουράς στο φιάσκο της Κοφίνου, αποδεχόμενη την εισήγηση Μακαρίου και αγνοώντας την αντίθετη θέση του Διγενή, η οποία και κατέληξε στην απομάκρυνση της ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο και τρίτο η στήριξη του Παπαδόπουλου στον ανθενωτικό Μακάριο και εναντίον του δια βίου ενωτικού και εθνικού αγωνιστού, Αρχηγού της ΕΟΚΑ, Στρατηγού Γεώργιου  Γρίβα -Διγενή.

Όλα αυτά βαρύνουν την ανώτατην ηγεσία της 21ης Απριλίου γενικά. Αλλά την βαρύνουν και στο μέτρο που αυτά συνέβαλαν στην απομάκρυνση του Παπαδόπουλου από την ηγεσία της 21ης Απριλίου και την αντικατάστασή του από τον Ιωαννίδη, ο οποίος κατά κύριο λόγο φέρει την ευθύνην για το Πραξικόπημα και την εισβολήν. Μη παρορώμεν δε ότι ο Ιωαννίδης, είναι παιδί της 21ης Απριλίου 1967. Συνεπώς, κάτω από αυτόν τον φακόν πρέπει να ιδωθούν οι ευθύνες ενός εκάστου των ηγετών των δύο περιόδων της στρατιωτικής κυβέρνησης για την κυπριακή τραγωδία. Παρά ταύτα ο Παπαδόπουλος πιστώνεται με το ότι αρνήθηκε, ως λέγεται, να δεχθεί την προτροπήν των Αμερικανών να ανατρέψει τον Μακάριον, όταν, ύστερα από διερεύνηση των προθέσεων της Τουρκίας διά του Μαρκεζίνη, διεπίστωσε ότι το πραξικόπημα θα ακολουθούσε εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο για επιβολήν τουρκικής λύσης στο Κυπριακό.

Είναι αλήθεια ότι για να πέσει το  στρατιωτικό καθεστώς, έπρεπε να έχουμε μια εθνική τραγωδία;

Όχι. Δεν είναι αλήθεια. Το στρατιωτικό καθεστώς, μπορούσε να φύγει και χωρίς εθνική τραγωδία. Η έναρξη της πολιτικοποίησης από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο θα κατέληγε φυσιολογικά στην παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν η πτώση της στρατιωτικής Κυβέρνησης. Το μέγα πρόβλημα ήταν η υλοποίηση της μυστικής συμφωνίας Καραμανλή – Μεντερές (πέραν των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου) η οποία προνοούσε τη διχοτόμηση της Κύπρου και τη διπλή Ένωση. Αυτή η συμφωνία είναι φανερόν ότι μπορούσε να υλοποιηθεί άνετα, και χωρίς κόστος για τον Καραμανλή (ή οποιουσδήποτε άλλους πολιτικούς) με το σκηνοθετημένο πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Για τον λόγο τούτο οι Αμερικανοί αντικατέστησαν τον Παπαδόπουλο με τον Ιωαννίδη και εσκηνοθέτησαν το πραξικόπημα/εισβολή.

Έχει ευθύνες η 21η Απριλίου για την τραγωδία της Κύπρου;

Θα σας πω τρία πράγματα: Πρώτον, η κατάλυση της Δημοκρατίας από την επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967, χωρίς να ακολουθήσει νομικός κολασμός των αντεθνικώς δρώντων, μετέτρεψε την επανάσταση σε απλή και μίζερη ένοπλη μεταπολίτευση και τους επαναστάτες σε θλιβερούς πολιτικούς διαχειριστές της εξουσίας. Δεύτερον, η έγκριση από τη στρατιωτική κυβέρνηση χρησιμοποίησης της Εθνικής Φρουράς στο φιάσκο της Κοφίνου, αποδεχόμενη την εισήγηση Μακαρίου και αγνοώντας την αντίθετη θέση του Διγενή, η οποία και κατέληξε στην απομάκρυνση της ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο και τρίτο η στήριξη του Παπαδόπουλου στον ανθενωτικό Μακάριο και εναντίον του δια βίου ενωτικού και εθνικού αγωνιστού, Αρχηγού της ΕΟΚΑ, Στρατηγού Γεώργιου  Γρίβα -Διγενή.

Όλα αυτά βαρύνουν την ανώτατην ηγεσία της 21ης Απριλίου γενικά. Αλλά την βαρύνουν και στο μέτρο που αυτά συνέβαλαν στην απομάκρυνση του Παπαδόπουλου από την ηγεσία της 21ης Απριλίου και την αντικατάστασή του από τον Ιωαννίδη, ο οποίος κατά κύριο λόγο φέρει την ευθύνην για το Πραξικόπημα και την εισβολήν. Μη παρορώμεν δε ότι ο Ιωαννίδης, είναι παιδί της 21ης Απριλίου 1967. Συνεπώς, κάτω από αυτόν τον φακόν πρέπει να ιδωθούν οι ευθύνες ενός εκάστου των ηγετών των δύο περιόδων της στρατιωτικής κυβέρνησης για την κυπριακή τραγωδία. Παρά ταύτα ο Παπαδόπουλος πιστώνεται με το ότι αρνήθηκε, ως λέγεται, να δεχθεί την προτροπήν των Αμερικανών να ανατρέψει τον Μακάριον, όταν, ύστερα από διερεύνηση των προθέσεων της Τουρκίας διά του Μαρκεζίνη, διεπίστωσε ότι το πραξικόπημα θα ακολουθούσε εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο για επιβολήν τουρκικής λύσης στο Κυπριακό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s