Η προέλευση και οι αρχές της αλχημείας στην Ατλαντίδα (ii)

II

Στη συνέχεια θα προχωρήσουμε στην ανάλυση της αλχημικής μυθολογίας και στη σύνδεσή της με την ατλάντεια παράδοση, που σχετίζεται με την ιδέα της χημικής δύναμης της ηφαιστειακής και της σεισμικής ενέργειας. Αυτό είναι ολοφάνερο για μια χώρα όπου συνυπάρχουν ταυτόχρονα οι πραγματικότητες της σεισμικής καταστροφής και της ύπαρξης. Η Ατλαντίδα αποτελεί την ιδανική μητέρα για την επιστήμη της αλχημείας, επειδή η χώρα διακρινόταν για τις συνεχείς επιδείξεις σεισμικής δύναμης και εναλλαγής. «Η μυθολογία» επισημαίνουν οι Φιτζ και Σάιμον «είχε μια καλά διατυπωμένη ιδέα της χημικής δύναμης». Ο πρωτόγονος άνθρωπος εντυπωσιάστηκε από τους συνδυασμούς και τις μεταλλαγές της σεισμικής δραστηριότητας και είδε μέσα σε αυτές τις λειτουργίες μεγάλων προσωποποιημένων δυνάμεων. «Ο κρατήρας» προσθέτει «είναι για το ηφαίστειο ό,τι η αποσύνθεση για το μόριο». «Υπάρχουν τρία ξεχωριστά στάδια στη χημική δράση: η Ελκτική δύναμη, η Αποσύνθεση και η Σύνθεση». Τα στάδια αυτά, συνεχίζει ο συγγραφέας, προσωποποιούνται στους τρεις Κύκλωπες, δηλαδή το Βρόνητ, «την εσωτερική δύναμη της ύλης», το Στερόπη, «τη ληστεία του ματιού» και τον Άργη, «το σχηματισμό ή έργο».

Παρακάτω οι Φιτζ και Σάιμον συσχετίζουν τους Δακτύλιους με τις χημικές και σεισμικές αλλαγές και τους αποδίδουν την ανακάλυψη του λυωμένου σιδήρου στα εγχώρια μεταλλεύματα. Πράγματι, αυτά τα πνεύματα που είναι οι ίδιοι οι παραδοσιακοί Κάβειροι ταυτίζονται με την τριαδική ομάδα των ενώσεων του άνθρακα, του ανθρακούχου σιδήρου, του οξειδίου του σιδήρου και του υδροξείδιου του σιδήρου. «Αυτά που διαβάζουμε για τους Κάβειρους», γράφουν, «ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα, επειδή οι λεπτομέρειες που αφορούν αυτές τις μυστηριώδεις θεότητες ερμηνεύονται μόνο αν μελετηθούν κάτω από μια οργανική χημική άποψη. Ορισμένες αφηγήσεις υποστηρίζουν πως κατέβηκαν από τους Δακτύλιους, ή σύμφωνα με άλλες από τον Ήφαιστο. Όμως και στις δυο περιπτώσεις τονίζεται η χημική προέλευσή τους και ιδιαίτερα η εμπειρία τους στην τέχνη της μεταλλουργίας… Συνδέονται στενά με τη Ρέα (τις λειτουργίες της πρώτης μητέρας), τη Δήμητρα (τα οξείδια των στοιχείων), με το Δία, την Αθηνά και την Αφροδίτη (τη ζωή, την οργάνωση και τις οργανικές σχέσεις), καθώς και με τον Ερμή (τα υγρά, τη συγχώνευση ή διάλυση που διευκολύνουν τις χημικές αλλαγές).

Οι Φιτζ και Σάιμον συνδέουν τους Τελχίνες που ήδη θεωρήσαμε πως αντιπροσωπεύουν ατλάντεια πνεύματα ή μάγους, με χημικές δυνάμεις. «Ο όρος» λένε «αγκαλιάζει με μια έννοια όλα τα στοιχεία, με τον απλό συνδυασμό τους σε οξέα και βάσεις. Τα ονόματά τους δικαιολογούν βέβαια αυτό το συμπέρασμα. Οι Άγκυρον, Χρυσάον και Χαλκόν αναφέρονται βέβαια στο ασήμι, το χρυσό και το χαλκό∙ οι Ορμήνεος, Μύλης και Σίμων υποδηλώνουν τον υδράργυρο, το μόλυβδο και το αντιμόνιο∙ ο Λύκας το φώσφορο, ο Ατάβυρος το θείο, ο Μεγαλήσιος το χλώριο ή τη σόδα και ο Νίκον το σίδηρο. Οι Τελχίνες, οι γιοι του Ποσειδώνα, εμφανίζονται σίγουρα σαν στοιχεία που γεννιούνται από την «πάλη» της θάλασσας με μια στεριά που χτυπήθηκε από τη δύναμη του σεισμού και προκαλεί τις χημικές μεταβολές. Τους θεωρούσαν απαράμιλλους μαγγανευτές και ικανούς να αλλάζουν γρήγορα την όψη τους. «Ο Φωσφόρος ήταν ίσως ο καλύτερος ανάμεσά τους και μπορούσε να εμφανιστεί με έξι διαφορετικές μορφές, σαν γλοιώδης, κρυσταλλικός, διαυγής, λευκός, μαύρος και κόκκινος. Η Μαγεία συνόδευε τα βήματά τους. Οι Τελχίνες χρησιμοποιούσαν τη γη και τους κλειστούς χώρους της σαν ένα τεράστιο εργαστήριο, όπου ασκούσαν τα ανίερα μάγια τους και τις ταχύτατες μεταμορφώσεις τους». Αλλά εκείνο που οι Φιτζ και Σάιμον ξέχασαν να προσθέσουν, αν και πρέπει να το γνώριζαν, είναι πως οι ουσίες και τα στοιχεία που συνδέονται με τους Τελχίνες, είναι εκείνα που έχουν άμεση σχέση με τη μεταγενέστερη αλχημική παράδοση και πρακτική. Πραγματικά τα λόγια τους ενισχύουν το συμπέρασμα πως η τέχνη της αλχημείας είχε την απαρχή της στην Ατλαντίδα, την πρώτη κατοικία των Τελχίνων.

Στη συνέχεια θα ασχοληθούμε με τον ορείχαλκο, το παράξενο μέταλλο της Ατλαντίδας. Μερικοί μετέφρασαν τη λέξη σαν «όρος-χαλκός» και άλλοι θεώρησαν το μέταλλο σαν ένα κράμα χαλκού και ψευδάργυρου. Όσοι έχουν αντιρρήσεις για αυτό που πραγματικά ήταν ο ορείχαλκος ας μελετήσουν τα ελληνοαιγυπτιακά αλχημικά χειρόγραφα. Με λίγα λόγια ήταν το πολύ γνωστό στους αλχημιστές του Μεσαίωνα μέταλλο που παρασκευαζόταν σε ατελή μορφή μέσα από αλχημικές διαδικασίες. Ο ορείχαλκος μπορεί να περιγραφτεί σαν ατελής χρυσός. Κατά πάσα πιθανότητα έμοιαζε με το «χρυσό των χρυσοχόων» του καιρού των προπαππούδων μας, μόνο που ο δεύτερος ήταν σίγουρα κράμα, ενώ ο ορείχαλκος ήταν μάλλον το τεχνητό προϊόν μερικής αλχημικής αλλαγής.

Σε ορισμένες παραγράφους της Μυστικής Παράδοσης αναφέρεται πως στην Ατλαντίδα πρωτοεμφανίστηκε η «Πνευματική Αλχημεία» που προήλθε από το βαθμιαίο εξαγνισμό της υλικής ή μηχανικής τέχνης της αλχημείας. Επειδή οι παράγραφοι αυτοί σχετίζονται με αγγελικές πηγές, μπορούμε να συμπεράνουμε πως η ανώτερη αλχημική γνώση δόθηκε από πάνω και πως η Αλχημεία ήταν η γήινη μορφή της θεϊκής Επιστήμης του Δημιουργού, του «Μεγάλου Αλχημιστή». Η δήλωση αυτή μπορεί να ερευνηθεί παράλληλα με την παράδοση σύμφωνα με την οποία οι «άγγελοι» που ήταν γνωστοί σαν «Γιοι του Θεού» έδωσαν στις κατώτερες τάξεις των Ατλάντειων την Αλχημική Γνώση. Όπως είδαμε προηγούμενα εκείνοι οι «πεσμένοι άγγελοι» ταυτίζονται με τους «Γιους του Σηθ» και όχι με το γενικότερο αγγελικό πλήθος. Εκείνο που θεωρείται βέβαιο είναι πως η Επιστήμη της Πνευματικής Αλχημείας έχει τις ρίζες της στην Ατλαντίδα και προηγήθηκε της υλικής λατρείας στη βυθισμένη ήπειρο. Ειδικότερα η Πνευματική Αλχημεία ήταν το άμεσο δώρο του Δημιουργού προς τους Πατριάρχες της προκατακλυσμιαίας εποχής. Ο εκφυλισμός της Πνευματικής Αλχημείας στην υποβαθισμένη έρευνα μιας μεθόδου παρασκευής χρυσού άρχισε όταν η πιο εξευγενισμένη κάστα των Ατλάντειων αναμίχτηκε με τις κατώτερες τάξεις. Από την αρχή ακόμη η ταπεινή βαρβαρότητα και η απληστία προσπάθησαν να κρυφτούν πίσω από το πέπλο της επιστήμης χωρίς να τα καταφέρουν. Δεν υπάρχει πιο θλιβερό κεφάλαιο στο βιβλίο της ανθρώπινης απόγνωσης από αυτό που εξιστορεί τις ζωές όλων εκείνων που παρεξήγησαν την πολύτιμη γνώση των μυστικών του θεού και της φύσης και θέλησαν να τη μετατρέψουν σε ένα σύνολο οδηγιών μέσα από τις οποίες θα μάθαιναν να φτιάχνουν εκείνο που ευγενέστερες ανθρώπινες υπάρξεις περιφρόνησαν από την αρχή, το χρυσό.

Η Πνευματική Αλχημεία δε φροντίζει μόνο για την κάθαρση και τον εξεγευνισμό της ανθρώπινης ψυχής όπως υποστηρίζουν ορισμένοι συγγραφείς, αλλά ασχολείται και με τη «θεϊκή χημεία» σύμφωνα με τους νόμους της οποίας ο Δημιουργός έφτιαξε το αόρατο και ορατό σύμπαν καθώς και με τους νόμους εκείνους που συνέχεια και αδιόρατα μεταβάλλονται διατηρούνται. Μέσα από αυτή την ευλαβική και πνευματική θεώρηση στο Μεγάλο Έργο του Αρχαίου των Ημερών υπάρχει μεγαλύτερη έκσταση και ευγενική χαρά από αυτήν που μπορεί ποτέ να συλλάβει ο δυστυχισμένος δουλοπάροικος που καταναλώνει τη ζωή του με άγχος, με άχρηστες δραστηριότητες και φροντίδες περιμένοντας «θαύματα». Τα θαύματα που τον προσπερνούν δεν τα βλέπει επειδή είναι ορατά και πολύτιμα μόνο για όσους είναι αφοσιωμένοι στην πνευματική αναζήτηση. «Ευτυχισμένος είναι αυτός που βρίσκει τη σοφία και αυτός που την κατανοεί. Γιατί η ενασχόληση με αυτά τα πράγματα είναι καλύτερη από την ενασχόληση με το ασήμι και το κέρδος τους είναι μεγαλύτερο από τον περίφημο χρυσό. «Η σοφία είναι πιο πολύτιμη από τα ρουμπίνια και όλα τα πράγματα που μπορείς να επιθυμήσεις δε συγκρίνονται μαζί της». Σε αυτά τα λόγια υπάρχει όλη η ουσία και ο πυρήνας της σοφίας∙ αυτός που τα παραμελεί παραμερίζει θησαυρούς και ανεκτίμητες εμπειρίες, επειδή μέσα τους κατοικεί το μυστικό του Ουρανού πάνω στη Γη. Παραμερίζει θαύματα καταπληκτικά και υπέροχες αλήθειες∙ τον προσπερνούν οι πιο ευγενικές εκστάσεις. Έχει αποκλειστεί από το μεγάλο μυστήριο και την εκπληκτική περιπέτεια της ουράνιας φώτισης που απολαμβάνει συνέχεια ο αναζητητής της πνευματικής πραγματικότητας.

Θεωρώ περιττό να επισημάνω πως οι σοφοί της Ατλαντίδας γνώριζαν για την αληθινή Φιλοσοφική Λίθο και τις ιδιότητές της. Η ίδια η πέτρα είναι το μικροκοσμικό σύμπαν που κυβερνιέται από το Δημιουργό∙ υπηρέτες άγγελοι προσφέρουν τα μυστικά της. Από αυτήν πηγάζει όλη η γνώση του Θεού, η αυτογνωσία και η γνώση των γήινων πραγμάτων. Οι Πατριάρχες κατανόησαν από την αρχή τη σημασία της Φιλοσοφικής Λίθου και τη συνέδεσαν με το μυστήριο του Επερχόμενου Λυτρωτή. Δεν παρασκευάζει το χρυσό της γης αλλά το Θεϊκό χρυσό. Δεν αποτελείται από γήινα στοιχεία όπως πίστεψαν μερικοί αλλά από ένα μόνο ουράνιο στοιχείο, τη Θεϊκή Σοφία, μέσα στην οποία περιέχονται όλες οι άλλες. Αποτελεί την αποκρυστάλλωση της Θεϊκής γνώσης και δύναμης, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να συλλάβει την αληθινή, αιώνια και ουράνια όψη της, αν δεν κατανοήσει προηγούμενα την πραγματική του θέση μέσα στη Δημιουργία κοντά στον Ουράνιο Πατέρα του. Αυτή είναι η εκπλήρωση όλων των μυστηρίων, επειδή δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να σταθεί για μια στιγμή μόνος του μέσα στο χρόνο χωρίς την πρωταρχική επίδραση της ουράνιας πηγής, να δει τον εαυτό του όπως είναι, Γιος του Θεού, να τον κατανοήσει τέλεια και μέσα στο φως αυτής της γνώσης είτε να αποδεχτεί, είτε να απομακρύνει την ευκαιρία που του παρουσιάζεται. Ο άνθρωπος πρέπει να αντιληφθεί την αναγκαιότητα της συνεργασίας του με το Θεό. Ξεκινώντας από «ταπεινά» πράγματα και αναλαμβάνοντας ολοένα και πιο υπεύθυνο έργο θα φτάσει τελικά στα υψηλότερα μονοπάτια υπηρεσίας ή θα παρανοήσει την αποκάλυψη αυτού του ένδοξου μέλλοντος. Θα αποδείξει έτσι πως το πνεύμα του δεν κατάκτησε ακόμη εκείνη τη θεϊκή κατανόηση που αποκαλύπτει τέλεια το περιεχόμενο μιας τέτοιας εκλογής. Αυτή η αποτυχία σημαίνει πως πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη εμπειρία σε μελλοντικές ζωές. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια για την ύπαρξη του ανθρώπου, που κρύβεται πίσω από όλα τα μυστήρια, τις αλληγορίες και τα σύμβολα. Η διαδικασία της φώτισης δεν μπορεί να περιγραφτεί με λέξεις της καθημερινής γλώσσας και γίνεται αντιληπτή μόνο με τη γλώσσα του πνεύματος. Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να γειωθούν έστω και ανεπαρκώς οι πνευματικές αλήθειες είναι η χρησιμοποίηση των συμβόλων. Η γνώση είναι ένα πράγμα, αλλά η απόδοση αυτής της θεϊκής γνώσης είναι άλλο επειδή πρέπει πρώτα να υπάρξει κατανόηση της γνώσης από το πνεύμα, το θεϊκό τμήμα του ανθρώπου. Αυτός που ανακαλύπτει μόνος του τη γνώση είναι πολύ πιο εξελιγμένος από αυτόν στον οποίο η γνώση αποκαλύπτεται συμβολικά ή μέσα από τις διαδικασίες κάποιας μύησης. Πιστεύω πως αυτός που παίρνει τη γνώση με τον δεύτερο τρόπο μέσα σε όλο της το μεγαλείο και ευγένεια, θα πρέπει να ασχοληθεί με την κατανόησή της σε μελλοντικές υπάρξεις του.

Τέτοια ήταν η γνώση που αποκαλύφτηκε στους πατριάρχες και μεταβιβάστηκε στη Μυστική Παράδοση. Δεν μπορώ να πω περισσότερα εδώ αλλά ούτε και χρειάζεται. Ο δρόμος είναι ανοιχτός σε όσους θέλουν να προχωρήσουν περισσότερο. Οι πύλες φανερώνονται σε αυτούς που διακατέχονται από μια σαφή και σταθερή επιθυμία για μεγαλύτερη φώτιση και θεωρούνται άξιοι της γνώσης που τους αποκαλύπτεται. Αληθινά «το φως λάμπει στο σκοτάδι, αλλά το σκοτάδι δεν το κατανοεί». Όπως και να έχει, τέτοια πρόσωπα είναι λίγα, αφού τα ουσιαστικά προσόντα και η αρετή που είναι απαραίτητη για τη φώτιση είναι εξαιρετικά ασυνήθιστα, ειδικά στην εποχή μας. Η εξαιρετική αρετή που απαιτείται είναι η πνευματική μεγαλοφυΐα και είναι το κληροδότημα μιας συνεχούς και ευλαβικής ενατένισης κατά τη διάρκεια πολλών προηγούμενων ζωών.

Ένα από τα αντικείμενα της αλχημικής έρευνας ήταν το Ελιξήριο της Ζωής, το μυστικό νερό που πιστευόταν πως επιμήκυνε την ανθρώπινη ζωή και το οποίο νομίζω πως προέρχεται από την Ατλαντίδα. Υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους μπορούμε να εξετάσουμε το Ελιξήριο της Ζωής∙ ο πρώτος είναι ο υλικός ή μυθικός που θεωρεί το ελιξήριο σαν ένα μέσο επιμήκυνσης της ανθρώπινης ζωής και ο δεύτερος αναφέρεται σε μια διαφορετική αλλά πιο αληθινή προσέγγιση σύμφωνα με την οποία το Ελιξήριο της Ζωής είναι το πνευματικό στοιχείο που οδηγεί στην επίτευξη της αιώνιας ζωής. Πολλοί αλχημιστές δίνουν συνταγές και ειπώθηκαν αρκετά για τη δραστικότητά του. Στην ουσία, η παράδοση είναι ίδια με εκείνη της Πηγής της Νεότητας, που είχε διαδοθεί πλατιά στην αρχαιότητα. Ο ελληνικός θεός Κρόνος, ο πατέρας των θεών που αναπαριστανόταν με μαλλιά λευκά σαν το χιόνι, μπορούσε πίνοντας από τα νερά μιας συγκεκριμένης πηγής να γυρίσει στη δεύτερη νεότητα, να γίνει ακόμα και παιδί. Είναι αξιοσημείωτο πως η ίδια ιστορία αποδίδεται και στον Κετζαλκοάτλ, τη μεξικανική θεότητα που περιοδικά επισκεπτόταν τον «Τόπο της Λαμπερής Άμμου» και ξαναγύριζε σαν παιδί πίνοντας μια μαγική γουλιά. Είναι βέβαιο πως η ιδέα της Πηγής της Νεότητας σχετιζόταν με τον Παράδεισο και τον προκατακλυσμιαίο κόσμο. Στο απόκρυφο γράμμα του Πρέστερ Τζον προς το βυζαντινό αυτοκράτορα Εμμανουήλ, διαβάζουμε πως τρεις μέρες περίπου μακριά από τον Παράδεισο από όπου εξορίστηκε ο Αδάμ υπάρχει μια πηγή∙ όποιος πιει τρεις γουλιές από το νερό της προστατεύεται στο εξής από όλες τις αρρώστιες και για όσο διάστημα συνεχίζει να ζει δε θα φαίνεται μεγαλύτερος των τριάντα χρόνων. Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, ο πατέρας της αλχημικής επιστήμης άφησε τουλάχιστον ένα δόκιμιο πάνω στο θέμα της Πηγής της Νεότητας∙ ένα αντίγραφό του χρονολογούμενο από το δέκατο τέταρτο αιώνα, φυλάγεται στη Βιέννη. Ο Παράκελσος στο σχόλιό του πάνω σε μια υποτιθέμενη «Αποκάλυψη» του Ερμή, αναφέρει πως το Ελιξήριο της νιότης ήταν μια τέλεια αρμονία των στοιχείων που αποκαλύφτηκε από τα ανώτερα πεδία στον Αδάμ. Χάρη σε αυτό ο ίδιος και οι πατριάρχες παρέμειναν υγιείς ακόμη και σε μεγάλη ηλικία. Η φύση αυτής της ουσίας, λέει ο Παράκελσος, ήταν κρυμμένη με σύμβολα μέσα σε παρεμβολές επειδή υπήρχε ο φόβος μήπως γίνει γνωστή στον ανάξιο. «Αποκαλύπτει όλους τους θησαυρούς της γης και της θάλασσας και μετατρέπει όλα τα μεταλλικά σώματα σε χρυσό… είναι το νερό της Ζωής».

Στα «Μαγικά συγγράμματα» του Τόμας Βόγκαν, αποκαλύπτεται πως το Ελιξήριο της Ζωής σχετιζόταν παραδοσιακά με την προκατακλυσμιαία εποχή: «Για την αλήθεια, ο Θεός ο Ίδιος αποκάλυψε αυτό το πράγμα στον πρώτο άνθρωπο για να επιβεβαιώσει τις ελπίδες του για τα τρία υπερφυσικά μυστήρια την Ενσάρκωση, την Αναγέννηση και την Ανάσταση». Ο Ιάμβλιχος μνημονεύοντας τα αιγυπτιακά αρχεία είπε: «πρέπει να γίνει πιστευτό μέσα από την εγκυρότητα της μυστικής σοφίας πως οι θεοί αποκάλυψαν και μεταβίβασαν σε μερικούς ανθρώπους, που έγιναν έτσι γνώστες, με θαυματουργή εμφάνιση μια ορισμένη ουσία». Ο χριστιανός συγγραφέας Αγρίπας γράφει: «Είναι αναμφίβολο πως η Θεότητα αποκάλυψε στο γενάρχη διά μέσου του Αγίου Πνεύματος ένα συγκεκριμένο φάρμακο με το οποίο θεραπευόταν η διαφθορά της σάρκας και πως αυτή η αποκάλυψη δημιουργήθηκε μια στενότερη σχέση μεταξύ τους».

Μια ινδιάνικη παράδοση μιλάει επίσης για την Πηγή της Νεότητας. Οι πρώτοι Ινδιάνοι που συνάντησε ο Χριστόφορος Κολόμβος του είπαν πως στη δύση, ανάμεσα στα βουνά Παράια, υπάρχει ένας τόπος από όπου έρρεαν μεγάλα ρεύματα προς όλες τις χώρες και τα νερά τους έδιναν ζωή. Οι Ισπανοί πληροφορήθηκαν πως βόρεια της Ισπανιόλα βρίσκεται το νησί Μπιούκια ή Μπίμινι, το οποίο ποτιζόταν από μια πηγή που επανέφερε τη νιότη και το σφρίγος στους αδύναμους και τους γέρους. «Αυτό δεν είναι φαντασία των ιθαγενών για να ρίχνονται σε αγώνες. Πολύ πριν οι λευκοί πλησιάσουν τις ακτές τους, οικογένειες ξεκίνησαν από την Κούβα, τη Γιουκατάν και τις Ονδούρες σε αναζήτηση αυτών των νερών που αναζωογούσαν» και λέγεται πως παρέμεναν στη μαγεμένη χώρα από όπου ανέβλυζαν. Η Φλόριδα, αυτός ο φυσικός παράδεισος πιστευόταν από παλιά πως ήταν ο τόπος αυτής της θαυματουργής πηγής και είναι πασίγνωστο πως και ο Χουάν Πουσέ ντε Λεόν και ο ντε Σότο ήλπιζαν πως θα την έβρισκαν κατά τις εκστρατείες τους εκεί.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως αυτοί οι ινδιάνικοι μύθοι μιλούσαν συχνά για αυτή την Πηγή της Νεότητας που βρισκόταν ανατολικά, δηλαδή προς την κατεύθυνση της Ατλαντίδας. Ο μύθος του Κετζαλκοάτλ, που αναφέρεται ειδικά σε αυτήν, λέει πως ο θεός που ήθελε να αναζωογονηθεί πήγαινε στη χώρα Τλαπαλάν, «ανατολικά», πάνω σε «μια σχεδία από ερπετά». Δεν ξαναγύριζε. Η γιορτή του είχε σχέση με τον σεισμό και λέγεται πως εξαφανίστηκε στην Κόκκινη Θάλασσα… Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Κετζαλκοάτλ που έχει μακρύ ράμφος και μορφή πουλιού και του οποίου το όνομα σημαίνει «πουλί-ερπετό» είναι ο ίδιος με τον Αιγύπτιο Θωθ ή Ερμή Τρισμέγιστο, το μεγάλο αρχέγονο αλχημιστή του Νειλικού μύθου. Όπως ο Θωθ ή Ερμής εξισώθηκε με τον Άτλαντα ή τον Ενώχ, έτσι και ο Κετζαλκοάτλ είναι ο ίδιος με εκείνον το θεό ή γενάρχη. Ο Άτλαντας και η Μεξικανική Θεότητα είναι δίδυμοι, έχουν και οι δύο γένια, αναπαριστάνονται να κουβαλούν τον κόσμο στα κεφάλια τους και κατοικούν σε ένα βουνό.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι θεωρούσαν το Νείλο σαν μαγική πηγή όλης της ζωής. Στα 1890 ανακαλύφτηκε στο νησί Σαχάλ μια επιγραφή σκαλισμένη πάνω σε ένα βράχο που τοποθετήθηκε εκεί από το βασιλιά Τεχεσήρ, τον τρίτο μονάρχη της Τρίτης Δυναστείας, ο οποίος έστειλε στην περιοχή μια αποστολή για να ανακαλύψει τις πηγές του Νείλου. Ο αρχηγός της αποστολής ανέφερε στο βασιλιά πως το ποτάμι έβγαινε από μια σκοτεινή σπηλιά που ήταν γνωστή σαν Κέρτη στο νησί της Ελεφαντίνης «με τη μορφή δύο στηθών» και πως έδινε υγεία και αναζωογόνηση σε όλους. Αναμφίβολα από αυτήν την ιστορία ξεκινάει η ιδέα της Πηγής της Νεότητας και της ανανέωσης η οποία γεννήθηκε στην Ανατολή και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Πριν βρεθεί αυτή η σπηλιά, λιμός βασάνιζε την Αίγυπτο για πολλά χρόνια. Ορισμένα μέρη αυτής της ιστορίας είναι όμοια με μερικά κομμάτια του θρύλου του Γκράαλ. Το Γκράαλ σύμφωνα με την παγανιστική άποψη ήταν ένα καζάνι ή μια πηγή αφθονίας που υπήρχε στον κελτικό Κάτω Κόσμο και περιείχε τη θρεπτική αξία όλων των φυσικών και πνευματικών στοιχείων. Οι μελετητές σύγκριναν τις ιεροτελεστίες και τις ιδιότητες του Γκράαλ με τις αντίστοιχες του σύριου Άδωνι και του αιγυπτιακού θεού Όσιρι. Το περιεχόμενο του Γκράαλ είναι κόκκινο σαν το αίμα όπως τα νερά του ποταμού Νείλου και ο ακρωτηριασμένος θεός του εξισώθηκε με τον Όσιρι. Όπως δηλώνουν η Τζέση Γουέστον και ο καθηγητής Χάινζελ όλη η ιστορία του Γκράαλ είναι εμπνευσμένη από μια αρχαία φυσική λατρεία, όπως και ο μύθος του Όσιρι. Ο βασιλιάς Αρθούρος που συνδέεται με τον Όσιρι λέγεται πως ανακάλυψε μια παρόμοια πηγή με εκείνη του Νείλου στο «Κερ Πέντριβαν», και η οποία, σύμφωνα με τον σύγχρονο καθηγητή Ράις «λειτούργησε σαν πρωτότυπο του πολύ γνωστότερου Γκράαλ». Η επακόλουθη ταύτιση ορισμένων τοπωνύμιων στην ιστορία του Γκράαλ με πραγματικές τοποθεσίες στην Αίγυπτο από την Μ.Α.Μάρεϊ πηγαίνει πολύ μακριά για να επιβεβαιώσει μια μεταγενέστερη αναγνώριση της αρχαίας σχέσης.

Στις σελίδες του Πλάτωνα διαβάζουμε πως τα ποτάμια που περικύκλωναν την πόλη της Ατλαντίδας –και που, όπως είδαμε, σύμφωνα με την παράδοση ήταν τα ίδια με αυτά που κυλούσαν στον Παράδεισο πριν τον κατακλυσμό- έμοιαζαν με το Νείλο επειδή έκαναν το έδαφος να δίνει δυο σοδιές το χρόνο με όλα τα είδη των φρούτων και των δημητριακών. Το μεγάλο κανάλι διέτρεχε τη χώρα για περισσότερα από χίλια μίλια και η ροή του χρησίμευε για τη μεταφορά ξυλείας και σοδιών. Ο Πλάτωνας δίνει έμφαση στο γεγονός πως η γη της Ατλαντίδας ήταν πολύ πλούσια και παρήγαγε άφθονα προϊόντα.

Η Μυστική Παράδοση μιλάει για ένα ορισμένο σπήλαιο από όπου πηγάζουν όλοι οι ποταμοί που διέσχιζαν την Ατλαντίδα. Φαίνεται πως οι Ατλάντειοι τοποθετούσαν το σπήλαιο στο κέντρο του νησιού και πως το θεωρούσαν σαν την ιερή πηγή από όπου ανέβλυζαν όλα τα πράγματα. Μερικά χρόνια πριν από την τελική καταστροφή της Ατλαντίδας τα πνεύματα που φρουρούσαν αυτή τη σπηλιά εξοργίστηκαν επειδή ένας γειτονικός ναός που ήταν αφιερωμένος σε αυτά προσβλήθηκε από «τους λάτρεις των δαιμόνων» και εγκατέλειψαν τη θέση τους με αποτέλεσμα να ξεραθεί το ρεύμα και να πέσει λιμός πάνω στη δυστυχισμένη χώρα ενώ αργότερα ήρθαν οι οδύνες του πολέμου και της επανάστασης.

Τα γεγονότα αυτής της ιστορίας είναι σχεδόν ακριβώς παράλληλα με εκείνα που περιγράφονται στο θρύλο του βασιλιά Άμαγκου της ιστορίας του Γκράαλ, που παρέσυρε τις νύμφες μακριά από τις πηγές και τα πηγάδια και έτσι αχρήστεψε τα εδάφη για πολλά χρόνια. Νομίζω πως σε αυτήν την ατλάντεια έκδοση έχουμε τις ρίζες του θρύλου της Πηγής της Νεότητας και της Ευημερίας, ο οποίος αργότερα κατέληξε στην αλχημική πίστη ενός ελιξηρίου ή νερού της ζωής. Επίσης εκεί βρίσκεται η νύξη πως από το Νείλο και τα άλλα ποτάμια εξαρτούνταν οι καλλιέργειες των δημητριακών, ο εθνικός πλούτος και η ευημερία της χώρας.


ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ η ήπειρος των μυστηρίων
Lewis Spence

Εικόνα: Κόκκινος Δράκος



Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.