Η Ελλάδα χτες και η Ελλάδα αύριο

Την ώρα που οι υπεύθυνοι της ελληνικής παρακμής κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι πάντα με τις πλάτες του δικομματισμού της παράνομης χρηματοδότησης καθώς και της συμπλεγματικής αριστεράς. Και ρεύονται προκλητικά τον δημόσιο πλούτο και μόχθο που κατασπάραξαν με την σφραγίδα της Γερμανίας.

Την ώρα που ο κάθε Τσολάκογλου της πάσης φύσεως υποτέλειας σουλατσάρει μονίμως ανενόχλητος κάπου μεταξύ Μεγάλης Βρετάνιας και Βυζαντινού.

Την ώρα που ολόκληρη η Δύση βράζει και οι εθνικές ταυτότητες δοκιμάζονται και εντός των συνόρων τους, και η Ελλάδα προσφέρει μόνο έναν μπουμπούκο και ένα κλούβιο αυγό που περνιέται για χρυσό.

Το ελληνικό κράτος δεν έχει λεφτά να πραγματοποιήσει ούτε καν το ετήσιο καθιερωμένο γεύμα στη Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης (Γ’ Σώμα Στρατού) ενόψει του εορτασμού της 98ης επετείου απελευθέρωσης της πόλης και του έπους του ’40.

Μοιάζει σαν φάρσα που δεν θέλει να τελειώσει.

 

Μέχρι να δημοσιευθεί η περίληψη του αυριανού επεισοδίου από το “Χίλιες και μιά νύχτες” ας ξαναζωντανέψει έστω για λίγο μια εικόνα από το χτες:

Όταν ουσιαστικά μόνο η Αγγλία και η Ελλάδα παρέμεναν ελεύθερες στην Ευρώπη, η μικρή και φτωχική Ελλάδα, με υλική και ηθική προπαρασκευή, σύμπνοια, αυτοθυσία, αλλά και ικανή πολιτική, πνευματική, θρησκευτική και στρατιωτική Ηγεσία, αγωνιζόμενη μόνη, χωρίς ουσιαστική συμμαχική βοήθεια, επί 160 ημέρες, κατενίκησε την κατά πολύ μεγαλύτερη και πανίσχυρη επιτιθέμενη Φασιστική Ιταλία. Ακολούθως δε, όταν της επιτέθηκε και η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, συνέχισε μαχόμενη με τη συμπαράσταση μικρών Αγγλικών δυνάμεων στην ηπειρωτική χώρα, ενώ τις τελευταίες 11 ημέρες συμπολέμησε με στρατεύματα της Αγγλικής Κοινοπολιτείας στην άμυνα της Κρήτης. Μέρος των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, στις οποίες περιελαμβάνετο ολόκληρο το Πολεμικό μας Ναυτικό, (όσο δηλαδή είχε απομείνει από την Μάχη της Ελλάδας), μεταστάθμευσαν στη Μέση Ανατολή, μαζί με τον Βασιλέα Γεώργιο Β’ και την υπό τον πρωθυπουργό Ε. Τσουδερό Ελληνική Κυβέρνηση και συνέχισαν  τον αγώνα κατά των κοινών εχθρών, στο πλευρό των Συμμάχων μέχρι το 1944. Παραλλήλως το Ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό διετέθη από την Ελληνική Κυβέρνηση στους συμμάχους από την 1 Σεπτεμβρίου 1939 και συνέχισε να εξυπηρετεί τις παντοειδείς μεταφορικές τους ανάγκες μέχρι την οριστική λήξη του Πολέμου τον Αύγουστο του 1945.

 

[…]

 

Η συνειδητή καθολική αντίσταση των Ελλήνων έναντι των κατακτητικών επιθέσεων που δέχτηκε η Πατρίδα μας, σε συνδυασμό με την συστηματική υλική και ηθική προπαρασκευή που προηγήθηκε, συνετέλεσαν στο να αναδειχθεί η μικρή Ελλάδα σε ουσιαστικό παράγοντα, που συνέβαλε αποφασίστηκα στη τελική νίκη των Συμμάχων κατά του Άξονα. Οι πνευματικοί, πολιτικοί, στρατιωτικοί και θρησκευτικοί ταγοί του 1940, είχαν φροντίσει να προβληθούν και κατανοηθούν από όλους οι υποχρεώσεις προς την Πατρίδα. Γιά να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε, ότι την περίοδο εκείνη η αίσθηση του χρέους προς την Πατρίδα προείχε όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα στρατόπεδα των άλλων εμπολέμων. Αυτό βοήθησε στο να αναπτυχθεί μιά μέχρις αυτοθυσίας συνειδητή φιλοπατρία, πολλά δείγματα της οποίας συναντάμε την περίοδο εκείνη. Γιά να φωτίσουμε όμως αυτό το πνεύμα του ‘40, σταχολογούμε μερικές ιδιαιτέρως χαρακτηριστικές περιπτώσεις, που τιμούν τους πρωταγωνιστές τους και επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

 

(Υποναύαρχος Σωτήριος Γεωργιάδης Π.Ν., ε.α. / Σύντομο ιστορικό της ελληνικής εποποιίας του 1940)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.