Κλέος και κλαίω

Αθήνα, 20 Οκτ. 2010

Πρόσωπα χλωμά, νεκροζώντανα. Περνάς ανάμεσά τους και σφίγγεται η καρδιά σου. Μαζί και η τσάντα σου σε ένα σκηνικό που γίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστικό από τον τρόμο που προκαλεί η σημειολογία του.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Μέρα μεσημέρι. Ανάμεσα στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο που συμβολίζει την εξέλιξη και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο το οποίο φιλοξενεί το κάλλος και το κλέος μιας περασμένης εποχής, η Τοσίτσα. Στέκι τοξικομανών. Εκεί που κανονικά θα περίμενες την Αθήνα στα καλύτερά της, να ακτινοβολεί την αίγλη της ιστορίας της και του κλασσικού πνεύματος, δίπλα μάλιστα στο υπουργείο Πολιτισμού, εκεί ακριβώς αποτυπώνεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο η κατάντια της σημερινής πραγματικότητας.

Φωνές ψυθιρίζουν φωναχτά εφιάλτες από μια νύχτα που δεν ξημερώνει ποτέ.

Πώς είναι δυνατόν να μην νοιάζεται κανείς; Κανείς να μην πληγώνεται, κανείς να μην αντιδρά, κανείς να μην ενδιαφέρεται, κανείς να μην κινητοποιείται; Πώς γίνεται να βγαίνει σήμερα ο κάθε Παπουτσής και να απαγγέλλει με ύφος χιλίων καρδιναλίων κήρυγμα περί εξάλειψης της εγκληματικότητας και διάφορες άλλες περίτεχνες σάχλες που μόνο τα κοκορόμυαλα πασόκια ανθρωποειδή ξέρουν να πλασάρουν με αυτόν τον τρόπο; Πώς κοιμούνται όλοι αυτοί οι απίθανοι πολιτικοί; Πώς κινούνται, πώς αναπνέουν, πώς τρώνε; Πόσο χοντρόπετσος μπορεί να είναι κάποιος; Πόσο βαθιά χωμένος στον βόθρο, πόσο προκλητικός;

Όχι η δεξιά σήμερα δεν είναι σε καλύτερη μοίρα. Το αντίθετο, γιατί εκείνη τουλάχιστον εξ ορισμού υποτίθεται αντιμάχεται την εθνική παρακμή. Ο πρόεδρος της ΝΔ ταυτίστηκε όμως απόλυτα με την πολιτική Κακλαμάνη όταν του ανακοίνωσε την στήριξή του και η μοναδική του αγωνία αποδεικνύεται πως είναι το μήνυμα που θα δοθεί στην κυβέρνηση της Τρόικας μέσω της καταψήφισής της. Να ψηφίσουμε Κικίλια, αλλά κουβέντα για την Αθήνα που πεθαίνει.

Δεν θέλουμε να είναι η Κηφισιά το μοναδικό μέρος της Αττικής που να θυμίζει Ευρώπη. Δεν θέλουμε να είναι η Σκουφά και η Ηρώδου Αττικού οι μοναδικοί οδοί που θα περπατάς περήφανος και ασφαλής όλες τις ώρες.

Θέλουμε πίσω το κέντρο και το θέλουμε χτες.

Οργή, θλίψη, μελαγχολία, απόγνωση… Και ακόμα δεν φτάσαμε καν στην Μενάνδρου, πόσο μάλλον Αχαρνών.

~~~

Γιώργος Παπανδρέου, 21 Οκτ. 2010 / Περιστέρι: Νέος πατριωτισμός θα πει και μια πόλη, μια γειτονιά ανθρώπινη, με πολιτισμό, με αθλητισμό, με πράσινο, με το πεζοδρόμιο, με τη ράμπα για το άτομο με αναπηρία, ή για το γονιό με το παιδί, με ζεστασιά και αισθητική.

Αντώνης Σαμαράς, 21 Οκτ. 2010 / Βόλος: Ψηφίστε με το κεφάλι ψηλά και με καθαρή καρδιά. Για μια Ελλάδα που στέκεται στα πόδια της, που σέβεται τον εαυτό της, που κανονίζει τα του οίκου της. Για την Ελλάδα που κοιτάει μπροστά, δεν παραπαίει.

Κλέος: αυτό που ακούγεται από τους άλλους για σένα.

υγ: Αλήθεια, το πωλητήριο του Μουσείου γιατί είναι κλειστό εδώ και ένα μήνα; Απάντηση… μάλλον για οικονομικούς λόγους (!;!) χωρίς να ξέρουμε καν πότε θα ανοίξει ξανά!!!

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.