Dennis Stock

Ο Τζέημς Ντιν πέθανε το 1955. Ήταν η χρονιά που ο Ντένις Στοκ, Αμερικανός φωτογράφος γεννημένος στις 24 Ιουλίου του 1928, αποθανατίζει το είδωλο της εποχής σε μια φωτογραφία-σταθμό που έμελε να διακοσμεί στο εξής τους τοίχους χιλιάδων θαυμαστών του υπό την μορφή πόστερ: Ο αιώνιος έφηβος στην Times Square της Νέας Υόρκης, με το τσιγάρο να γίνεται ένα με τα χείλη, τυλιγμένος στο παλτό του και «κουβαλώντας στους ώμους μια ολόκληρη γενιά» όπως χαρακτηριστικά γράφηκε αργότερα για εκείνο το στιγμιότυπο της βροχερής και γκρίζας μέρας.

Συνέχεια

Advertisements

Ο Μότσαρτ του 19ου αιώνα

«Τα μουσικά ταλέντα ίσως και να μην είναι τόσο σπάνια στην εποχή μας. Αλλά αυτό που κάνει αυτός ο νεαρός αγγίζει τα όρια του θαύματος και δεν πίστευα ότι είναι εφικτό για την ηλικία του. Είναι ο Μότσαρτ της εποχής μας. Όπως και ο Αμαντέους, κάνει τους ενήλικες να μοιάζουν μπροστά του με χαζοχαρούμενα παιδάκια». Συνέχεια

Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα

Αυτός που κρατούσε πραγματικά σε απόσταση τους Άγγλους, που τους αντιμετώπιζε όπως τους ήξερε καλά, σαν ένα πολύ επικίνδυνο εφιάλτη που δεν είχε καμιά θέση στη ζωή της πατρίδας του, ήταν ο Πολύκαρπος Ιωαννίδης. Άνθρωπος ευθύς και έντιμος, φύσει ευγενικός. Μπορεί, μάλιστα, να τον πείραζε που δεν είχε την ικανότητα και τη δύναμη να τους μισεί όσο τους άξιζε. Δεν είχε, όμως, ούτε αυταπάτες. Από τη μιά έβλεπε καθαρά πως ο αγώνας για την Ένωση και την απαλλαγή από τους Άγγλους, με τον Μακάριο αρχηγό, δεν πήγαινε καθόλου καλά, κι από την άλλη δεν ήθελε καν ν’ ασχολείται μαζί τους.

Γνώριζε, φυσικά, πως οι δεσμοφύλακές τους δεν ήταν παρά εντεταλμένοι υπάλληλοι, που ούτε η άποψή τους είχε καμιά σημασία ούτε βέβαια είχαν λόγο στη λήψη των αποφάσεων που τον ενδιέφεραν. Αυτό που μπορούσαν να κάμουν ήταν να εισπράττουν από τους εξόριστους και να μεταφέρουν το πνεύμα της απόφασης για ελευθερία της πατρίδας τους, πνεύμα ανυποχώρητης αντίστασης. Κι αυτό έκαμνε. Παρά την καλή γνώση της αγγλικής που είχε –αυτός είχε γράψει, με την άφιξή τους εκεί, δυο επιστολές διαμαρτυρίας, όπως και την απόφαση και τους λόγους για την απεργία πείνας–, ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούσε να δείξει την περιφρόνησή του γι’ αυτούς, που θεωρούνταν πολιτισμένοι, αλλά δεν είχαν πρόβλημα να διατηρούν άλλα έθνη υπόδουλα, ήταν τουλάχιστον να αρνείται να μιλά τη γλώσσα τους.

Ακόμα κι αυτή την έγνοια του Μακαρίου για καλυτέρευση των αγγλικών του, όπως και την φροντίδα του να διατηρεί καλές σχέσεις με όλους, την καταλάβαινε μόνο ως ένδειξη ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν είχε πάντα και αποκλειστικά στο νου του την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Που όταν θα γινόταν, θα τον έστελνε πίσω στις αληθινές του διαστάσεις. Σ’ εκείνες δηλαδή του απλού Αρχιεπισκόπου, μιας αυτοκέφαλης Εκκλησίας, ενός ακόμα νησιού της Ελλάδος, στο ανατολικότερό της σύνορο, όπου θα ‘χε όλο τον καιρό στη διάθεσή του να μάθει όσα εγγλέζικα τραβούσε η ψυχή του.

[…]

Στο μεταξύ πίσω στην Κύπρο, στις 18 Ιανουαρίου 1957, σκοτώθηκε σε σύγκρουση με Βρετανούς στρατιώτες ο Μάρκος Δράκος, 24 ετών. Έφερε 13 τραύματα από σφαίρες στο κεφάλι, στο λαιμό, στο πρόσωπο, στο στήθος και αλλού. Συνέχεια

Η Ευρώπη και οι άλλοι

Έφυγε νωρίτερα από ό,τι το υπολόγιζε γιατί δεν βρήκε στην Αθήνα τζαμί να προσευχηθεί. Συνέχεια

Μάγια: Μαθηματικά και Ημερολόγιο

Το πιο αξιοθαύμαστο γεγονός είναι ότι οι Μάγια ήταν ο πρώτος λαός του κόσμου που χρησιμοποίησε τον αριθμό «0», αιώνες πριν χρησιμοποιηθεί στην Ευρώπη στην οποία τον έφεραν οι Άραβες, που τον είχαν μάθει από τους Ινδούς. Συνέχεια

Το ΠΑΣΟΚίζειν εστί θρασείν

Στ’ αφρισμένα νερά

της μακάριας θάλασσας,

στο πολύβουο ξέσπασμα

ευωδιαστών κυμάτων,

στον ζωντανό παλμό

της καρδιάς του κόσμου,

καταποντίσου -βυθίσου

ανήξερα-  τι υπέροχη ηδονή! Συνέχεια

Canaletto

Ο Giovanni Antonio Canal (28 Οκτωβρίου 1697 – 19 Απριλίου 1768) περισσότερο γνωστός ως Canaletto, ήταν ζωγράφος από την Βενετία ιδιαίτερα δημοφιλής για τα περίφημα τοπία της γενέτειράς του (vedute).

 

 

Πατέρας του ήταν ο ζωγράφος Bernardo Canal, από όπου πήρε και το προσωνύμιο Canaletto («μικρό κανάλι»), και μητέρα του η Artemisia Barbieri. Συνέχεια