Canaletto

Ο Giovanni Antonio Canal (28 Οκτωβρίου 1697 – 19 Απριλίου 1768) περισσότερο γνωστός ως Canaletto, ήταν ζωγράφος από την Βενετία ιδιαίτερα δημοφιλής για τα περίφημα τοπία της γενέτειράς του (vedute).

 

 

Πατέρας του ήταν ο ζωγράφος Bernardo Canal, από όπου πήρε και το προσωνύμιο Canaletto («μικρό κανάλι»), και μητέρα του η Artemisia Barbieri. Ο μαθητής και ανιψιός του Bernardo Bellotto υπήρξε και εκείνος σημαντικός ζωγράφος τοπίων χρησιμοποιώντας παρόμοια τεχνική με εκείνη του θείου του, χρησιμοποιώντας μάλιστα πολλές φορές ως υπογραφή το «Canaletto» προκειμένου να προωθήσει την καριέρα του ιδίως σε χώρες όπως την Γερμανία και την Πολωνία όπου ο θείος του δεν δραστηριοποιείτο.

 

Ο Canaletto ξεκίνησε την μαθητεία του ως ζωγράφος δίπλα στον πατέρα του όπου εργαζόταν ως ζωγράφος θεατρικής σκηνής ενώ πηγή έμπνευσής του υπήρξε ο βεντουτίστι Giovanni Paolo Pannini από τον οποίο πήρε το έρεισμα να αρχίσει να ζωγραφίζει σκηνές από την καθημερινή ζωή της πόλης και τους ανθρώπους της.

Το 1719 γύρισε στην Ρώμη όπου και ξεκίνησε να ζωγραφίζει πάνω στο γνωστό του τοπογραφικό στυλ. Η πρώτη του αναγνωρισμένη δουλειά είναι το Architectural Capriccio (1723, Μιλάνο, σε ιδιωτική συλλογή).

Μελέτησε κοντά στον μεγαλύτερό του και σχετικά μετρίου ταλέντου Luca Carlevarijs, τον οποίο σύντομα ξεπέρασε.

Το 1725 ο ζωγράφος Alessandro Marchesini πρότεινε στον συλλέκτη έργων τέχνης Stefano Conti τον Antonio Canale, καθώς «μοιάζει με τον Carlevarijs, μόνο που στα δικά του έργα μπορείς να δεις τον ήλιο να λάμπει σε αυτά».

Πολλά από τα έργα του ζωγραφίστηκαν έξω στην φύση σε αντίθεση με την μέχρι τότε συνήθη πρακτική του να ζωγραφίζεις μέσα στο ατελιέ. Κάποιες από τις τελευταίες του δουλειές επανήλθαν ωστόσο στην παλιά συνήθεια κατά την οποία οι απομακρυσμένες φιγούρες ζωγραφίζονται με μια πινελιά μόνο χρωμάτων, ένα εφέ που παράγεται και από την χρήση της camera obscura, η οποία και θολώνει τα αντικείμενα που βρίσκονται μακριά.

Ωστόσο οι πίνακές του είναι πάντοτε αξιοσημείωτοι για την ακρίβειά τους ιδιαίτερα σε ό,τι είχε να κάνει με την ανάδυση της Βενετίας στο νερό και τον πάγο ανάλογα την εποχή.

Οι πρώτες δουλειές του παραμένουν και οι πιο εντυπωσιακές με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον πίνακα The Stonemason’s Yard (1729, Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη)  ο οποίος απεικονίζει την ταπεινότητα που διέπει την εργατική περιοχή της πόλης.

Αργότερα ο ζωγράφος έγινε γνωστός για τις μεγαλοπρεπείς αναπαραστάσεις των καναλιών της Βενετίας και του παλατιού των Δόγηδων με τα μεγάλης κλίμακας έργα του να ζωντανεύουν την φαντασμαγορία της πόλης και τις παραδόσεις της, αναμειγνύοντας με τέτοιο τρόπο χρώματα και ατμόσφαιρα ώστε σήμερα να θεωρείται σήμερα πως συνέβαλε στη καθιέρωση του Ιμπρεσσιονισμού.

Πολλά από τα έργα του πουλήθηκαν σε Άγγλους κατά την διάρκεια του Grand Tour (πολύμηνα ή και πολύχρονα ταξίδια εύπορων και κοινωνικά ανώτερων κοινωνικά οικογενειών σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις), κυρίως μέσα από τον έμπορο Joseph Smith (ο οποίος διορίστηκε και ως Βρετανικός Πρόξενος στην Βενετία το 1744 και ουσιαστικά είχε εργαστεί και ως ατζέντης για τον Canaletto).

 

 

 

Ο πόλεμος της αυστριακής διαδοχής (1740 – 1748) αναγκαστικά μείωσε τον αριθμό των Άγγλων τουριστών στην Βενετία ρίχνοντας και την εμπορική δυναμική του Canaletto με αποτέλεσμα ο ζωγράφος να αναγκαστεί να μετακομίσει το 1746 στο Λονδίνο προκειμένου να είναι πιο κοντά στην αγορά του.

Παρέμεινε στην Αγγλία μέχρι το 1755 δημιουργώντας σειρά από εικόνες του Λονδίνου όπως την Γέφυρα του Γουέστμινστερ αλλά και την παλιά γέφυρα του Walton, πίνακας που ζωγραφίστηκε το 1754 και περιέχει μέσα και τον ίδιο.

Η πρωτοτυπία του όμως άρχισε να φθίνει και η προβλεψιμότητά του να αυξάνεται. Είχε αρχίσει τόσο πολύ να επαναλαμβάνεται από ένα σημείο και μετά ώστε σύμφωνα με έναν Άγγλο κριτικό τέχνης ονόματι George Vertue ο άντρας που υπέγραφε ως «Canaletto» πλέον ήταν ένας απατεώνας και όχι ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Ο ζωγράφος αναγκάστηκε να εκθέτει δημόσια τα έργα του προκειμένου να καταρρίψει αυτή την φήμη η οποία όμως δεν μπόρεσε ποτέ να επανέλθει στο αρχικό επίπεδο ξανά.

Πολλά από τα έργα του πουλήθηκαν στον Γεωργίο Γ’ του Ηνωμένου Βασιλείου και αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι της Βασιλικής Συλλογής.

Η Μεγάλη Αικατερίνη και άλλοι μονάρχες διεκδικούσαν τα έργα του στις αρχές του 18ου αιώνα ενώ ο πίνακάς του View of the Grand Canal from Palazzo Balbi to the Rialto, πουλήθηκε τον Ιούλιο του 2005 στην δημοπρασία του οίκου Sotheby’s του Λονδίνου για 18,6 εκατομμύρια λίρες.

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.