Η κοιλιά του αρχιτέκτονα

«L’architecture c’est mettre en œuvre la nature»


Από την αυγή της ανθρώπινης συνείδησης, ο σκοπός της Τέχνης μέσα στην Ιστορία υπήρξε η αποτύπωση της πραγματικότητας, η διαπίστωση της ικανότητας, η κατάκτηση του ανώτερου, η ταύτιση με το αιώνιο και η υπέρβαση του πεπερασμένου και της φθοράς.

Ή μήπως όχι ακριβώς;
Τι νόημα και αξία έχει το αντικείμενο της Τέχνης όταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης είναι μοιραίο θύμα της ίδιας της πτώσης, τραγικό υποκείμενο της παρακμής είτε υλικής (σαρκικής) είτε εσωτερικής (ψυχικής);

Ο Κράκλαϊτ είναι ένας πληθωρικός Αμερικανός αρχιτέκτονας που καταφτάνει με τρένο στην Ιταλία μαζί με τη σύζυγό του. Σκοπός του ταξιδιού είναι η προετοιμασία και η παρουσίαση μιας έκθεσης προς τιμήν του Γάλλου αρχιτέκτονα Étienne-Louis Boullée (1728-1799), τον οποίο και θαυμάζει βαθιά. Και δεν θα υπήρχε μάλλον κανένα πρόβλημα σε αυτή τη σχέση, παρόλο που καλύπτεται από ένα εύθραστο πέπλο εμμονής, αν δεν ήταν διάχυτη η εντύπωση στους διανοούμενους κύκλους της Ρώμης, στο έδαφος της οποίας αναπτύχθηκε κάποτε ο πολιτισμός αλλά και ο Μουσολίνι, πως ο Boullée υπήρξε πηγή έμπνευσης και για τον αρχιτέκτονα του Χίτλερ.


Εννέα μήνες διαρκεί το στήσιμο της έκθεσης, όσους ακριβώς διαρκεί και μια διπλή ταυτόχρονη κύηση για τους ήρωες της ταινίας. Κυριολεκτική και μεταφορική. Το τι γεννάται τελικά, εξαρτάται από την αισθητική αντίληψη του θεατή, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα αντικείμενα, τις καταστάσεις, τις αιώνιες αλήθειες, την ομορφιά και εν γένει τη ζωή και τον θάνατο.


Σου προσφέρεται ένα τεράστιο μπουκέτο με άνθη, μόλις που έχουν κοπεί από τη φύση. Με χρώματα πολλά και σχήματα μοναδικά, με ασύμετρα κλωνάρια και μπερδεμένες πρασινάδες∙ μέλισσες βομβίζουν γύρω τους, ζιζάνια ανεβοκατεβαίνουν σαν τρελά, αγκάθια σε σταματούν από την δίψα σου να πιάσεις τα λουλούδια και να ντυθείς με αυτά.

Είναι ο άνθρωπος ικανός να αποκολλήσει από πάνω του τη φθορά; Είναι το καλό καγαθό, η αρμονία στις γραμμές, η τελειότητα στην εικόνα, ο απόλυτος και σίγουρος σύμβουλος για τη νίκη κατά των φυσικών νόμων;


Στέκεσαι μπροστά σε ένα επιβλητικό κτίριο. Σε μαγνητίζει, σε τραβάει να σε αφομοιώσει, σε ρουφάει απόλυτα, τέτοια είναι η δύναμή του που ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα του. Είσαι οι κολώνες του, κυλάς στους λίθους του όπως το αίμα στις φλέβες, ακούς την καρδιά σου στους τοίχους του.

Νιώθεις την μοναξιά του; Τη ματαιότητά του; Τη νίκη του που αγκαλιάζει την αμέσως επόμενη στιγμή την αναπόφευκτη ήττα του;

«L’architecture c’est mettre en œuvre la nature»

Ποια φύση;

Το βάζο στο τραπέζι θέλει τον δικό του χρόνο.
Ό,τι μάζεψες από τη φύση, σου εμφανίζεται με μορφή ερωτημάτων. Ρητορικών, άπιαστων και ποιητικών που μπορούν να βρουν συνέχεια μόνο εντός σου. Στο προσωπικό εσωτερικό οικοδόμημα.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.