Τα τραγούδια του Δούκα της Καλαβρίας

Αριστοκράτης της Ναπολιτάνικης Κοινωνίας και εραστής της Αναγέννησης, ο Φερδινάνδος του Οίκου της Αραγονίας διαδραμάτισε έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην πολιτική αλλά και τη πολιτιστική ζωή της Μεσογείου του 16ου αιώνα. Με δικές του πρωτοβουλίες στην εποχή του το Παλάτι γέμιζε από μουσικούς, θεατρικές παραστάσεις και ανθρώπους των γραμμάτων.

Γνωρίζουμε πως το 1546 η εκκλησιαστική ορχήστρα του Δούκα αριθμούσε 41 άτομα και πως ο Joan de Cepa ήταν ο διευθυντής της. Υπό την επίβλεψή του βρίσκονταν εξέχοντες μουσικοί, όπως ο συνθέτης Bartomeu Carceres, στον οποίο αποδίδονται τρία τουλάχιστον τραγούδια από το Cançoner del duc de Calábria, αλλά και βιρτουόζοι όπως οι Luys de Medrano και Juan Peraza οι οποίοι το 1553 είχαν ενταχθεί στην χορωδία του καθεδρικού ναού της Σεβίλλης υπό τον Francisco Guerrero.

Ο θάνατος του Φερδινάνδου το 1550 επέφερε κινητικότητα μεταξύ των τραγουδιστών καθώς 8 έφυγαν από τη χορωδία η οποία όμως υποδέχθηκε 12 νέα μέλη, ανεβάζοντας τον αριθμό στους 46, τον μεγαλύτερο στην ιστορία της.

 
 

 

 

Η ανθολογία Cançoner del Duke de Calábria, γνωστή στο παρελθόν και ως Τραγούδια της Ουψάλας μιας και στο δικό της πανεπιστήμιο, το αρχαιότερο στη Σκανδιναβία και τη Βόρεια Ευρώπη με έτος ιδρύσεως το 1477 ανακαλύφθηκε, είναι μια μοναδική συλλογή 45 τραγουδιών, 12 από τα οποία ανήκουν στο ρεπορτόριο που αγαπούσε ο Δούκας κατά τη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων.

Οχτώ από τα θρησκευτικά τραγούδια αφορούν την Παρθένο Μαρία και η παράδοση θέλει το ένα από αυτά (Yo me soy la morenica – «I’m the dark little one»), να το τραγουδάει η ίδια η Παναγία. Ένας από τους στίχους του είναι και ο περίφημος Nigra sum sed formosa, παραπέμποντας στη Λα Μορενέτα (τη μελαχρινούλα), την πολιούχο της Καταλονίας, την Παναγιά του Μονσεράτ, το άγαλμα της οποίας βρέθηκε το 880 μ.Χ. στο σπήλαιο του Όρους και χάρη στο οποίο τον 11ο αιώνα ορθώθηκε εκεί το πρώτο μοναστήρι Βενεδικτίνων.

 
 
 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.