Κι άλλα μνημόνια


«ΜΝΗΜΟΝΙΑ»

ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ


Εν μέσω βαρείας κρίσεως των διεθνών μας σχέσεων, ανέλαβε και το υπουργείον Εξωτερικών ο κ. Μητσοτάκης με υφυπουργόν τον γνωστόν και μη εξαιρετέον κ. Τζούνη. Αμέσως κατόπιν, απεκαλύφθη η προϋπάρχουσα «εισήγησις» Τζούνη. Τούτο ομοιάζει προς την προϋπαρξιν του μνημονίου Πιπινέλη, όταν ο κ. Κ.Καραμανλής ωρκίζετο το πρώτον πρωθυπουργός, την 6ην Οκτωβρίου 1955, εν μέσω οξυτάτης και τότε κρίσεως των διεθνών μας σχέσεων. Η μεταξύ των δύο περιπτώσεων διαφορά συνίσταται εις το ότι η μεν εισήγησις Τζούνη απεκαλύφθη αμέσως κατά την διαδικασίαν της αποπομπής του κ. Σαμαρά, το δε μνημόνιον Πιπινέλη ήλθεν εις το φως δύο και πλέον έτη μετά την σύνταξίν του. Υπενθυμίζεται, εδώ, η ιστορία του περιβόητου εκείνου «υπομνήματος».

Όταν ανέλαβε την πρωθυπουργίαν ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, τον Νοέμβριον 1952, ηγούμενος 250 περίπου βουλευτών του «Ελληνικού Συναγερμού», πρωτεύων υπουργός του ήτο ο κ. Σπύρος Μαρκεζίνης. Μετά την παραίτησίν του, ο Παν. Κανελλόπουλος και Στεφ. Στεφανόπουλος ωρίσθησαν και αντιπρόεδροι. Η Κυβέρνησις Παπάγου προώθησεν εις τα Ηνωμένα Έθνη το αίτημα των Κυπρίων δι’ αυτοδιάθεσιν. Όταν η ρήξις με την Αγγλίαν και την Τουρκίαν είχε κορυφωθεί, τον Σεπτέμβριον 1955, εις τα θλιβερά εις βάρος μας επεισόδια της Κωνσταντινουπόλεως και της Σμύρνης, ο Παπάγος ήτο από πενταμήνου κατάκοιτος, ανίκανος να κυβερνά. Την προηγουμένην του θανάτου του ώρισεν αναπληρωτή του τον β’ αντιπρόεδρον Στεφανόπουλον.

«Μετά τον θάνατον, του στρατάρχου Παπάγου, στις 4 Οκτωβρίου 1955, ύστερα από μια εξάμηνη ασθένεια, ο Βασιλεύς Παύλος κάλεσε τον υπουργό του των Δημοσίων Έργων, Κωνσταντίνο Καραμανλή» (Μωρίς Ζενεβουά: «Η Ελλάς του Καραμανλή», σελίς 170). Βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος από του Ιουνίου 1935, υπουργός από του Νοεμβρίου 1946, δεν ήτο πάντως, ο κ. Καραμανλής εκ των πρωτευόντων υπουργών, όταν ο Βασιλεύς Παύλος του έδωσε την εντολήν σχηματισμού της νέας κυβερνήσεως. Ως αποκαλύπτει ο Ζενεβουά (σελ. 175) προφανώς εκ πληροφοριών του κ. Καραμανλή, ο Βασιλεύς ηθέλησε να διορθώσει το λάθος της σπουδής, να δώσει την εντολήν πριν εκλέξη νέον αρχηγόν το πλειοψηφούν κόμμα, αλλ’ ο εντελοδόχος Καραμανλής ηρνήθη να συμμορφωθεί προς την βασιλικήν υπόδειξιν, εκμεταλλεθείς την αρχικήν συμμόρφωσιν του Άνακτος προς την υπόδειξιν του παρασκηνίου. Ούτω, το Στέμμα ήλθεν σε ρίξιν προς τα κεντρώα κόμματα, μετά των οποίων αι σχέσεις του ήσαν πρότερον αρμονικαί. Εθεωρήθη, ότι η βασιλική εύνοια προς τον κ. Καραμανλήν απέτρεψε την διάσπασιν του «Ελληνικού Συναγερμού»…

Μετά τα δύο έτη, ο Σωτηρόπουλος, πρώην διευθυντής του πολιτευομένου εν συντάξει πρεσβευτού Παν. Πιπινέλη, απεκάλυψεν εις εφημερίδα των Πατρών, ότι τον Αύγουστον 1955 ο Πιπινέλης είχε συντάξει διά λογαριασμόν του κ. Καραμανλή «μνημόνιον» περί τρόπου χειρισμού του Κυπριακού. Το «μνημόνιον» εκείνο ετέθη υπ’ όψιν των εν Αθήνας πρέσβεων της Αγγλίας και των ΗΠΑ, διά να ενημερωθούν περί των προθέσεων του κ. Καραμανλή αν ανελάμβανε την κυβέρνησιν. Όταν το θέμα συνεζητήθη εις την Βουλή, ο κ. Καραμανλής δεν ηρνήθη την ύπαρξιν του «μνημονίου», αλλά μόνο την ακρίβειαν του περιεχομένου του, αναγνώσας το αληθές κείμενον. Ούτως, όμως επεβεβαιώθη ότι εν αγνοία του Ελληνικού λαού και των νομίμων εκπροσώπων του παρασκευάζετο εν κρυπτώ, εις τα παρασκήνια, η διαδοχή του ασθενούντος Πρωθυπουργού και η ανατροπή της πολιτικής του, και μάλισταν με την έγκρισιν της Αγγλίας, κυρίας υπευθύνου της Κυπριακής τραγωδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, αι οποία, παρά τας αρχικάς υποσχέσεις των δια την δικαίωσιν την Κύπρου, εις τα Ηνωμένα Έθνη συνετάχθησαν με τους κατακτητάς της Μεγαλονήσου, παλαιούς (Βρεταννούς) και νέους (Τούρκους).

Πράγματι, ο κ. Καραμανλής, από των πρώτων ημερών της πρωθυπουργίας του, έδειξε να ικανοποιήται εκ μιάς τυπικής αιτήσεως συγγνώμης της Τουρκίας, διά τους βανδαλισμούς της Κωνσταντινουπόλεως και της Σμύρνης. Τμήμα Τουρκικού στρατού απέδωσε τιμάς κατά την έπαρσιν της σημαίας του Ελληνικού προξενείου Σμύρνης, ενώ εις την πράξιν, εξηκολούθησαν οι διωγμοί κατά των εν Τουρκία ομογενών μας, μέχρι ολικής, σχεδόν, εξαλείψεως του εκεί Ελληνισμού. Οι εν Ελλάδι, όμως, Μουσουλμάνοι αυξάνονται και πληθύνονται, υπό τα Τουρκικάς διαμαρτυρίας, που αποβλέπουν εις το να αυξηθούν τα προνόμια των ομοθρήσκων των της Δυτικής Θράκης και να συγκαλυφθούν όσα το Τουρκικόν Κράτος διαπράττει εις βάρος των εντός της επικρατείας των Ελλήνων και άλλων εθνικών μειονοτήτων.

 


Τελική κατάληξις της επί του Κυπριακού πολιτικής της Κυβερνήσεως της «Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως» (όπως ο κ. Καραμανλής είχεν ονομάσει το τότε νεο-ιδρυθέν κόμμα του) υπήρξαν αι Συμφωνίαι Ζυρίχης και Λονδίνου (1959-60), που ήλθον ως επιστέγασμα των μονοπλεύρων –συμφώνως προς τας αναληφθείσας υπό του κ. Καραμανλή υποχρεώσεις του «μνημονίου» του– Ελληνικών παραχωρήσεων (μεταξύ των οποίων και η εξοργιστική φυγάδευσις των Τούρκων ενόχων της ψευδοβομβιστικής επιθέσεως κατά του Τουρκικού προξενείου εις την Κωνσταντινούπολιν που είχε δώσει το έναυσμα διά το «πογκρόμ» κατά των ομογενών μας της Κωνσταντινουπόλεως, τον Σεπτέμβριον του 1955). Αι επάρατοι εκείναι συμφωνίαι επανεισήγαγον, με στρατιωτικόν τμήμα 600 ανδρών, τον παλαιόν δυνάστην, τον Τούρκον, εις την Ελληνικήν μεγαλόνησον, παρά το πλευρόν των Άγγλων, και εγκατέστησαν εκεί στρατιωτικόν Ελληνικόν τμήμα 900 ανδρών, ως δήθεν εγγυητήν της ανεξαρτησίας της Κύπρου, ενώ, κατ’ ουσίαν, κατέστη όμηρος εις χείρας των δύο δυναστών. Ως απέδειξαν τα γεγονότα του Ιουλίου 1974, όταν το εν Κύπρω τμήμα του Ελληνικού Στρατού παρέστη ανάγκη να δράσει, έπαιξε τον ρόλον στόχου των επιτιθεμένων Τούρκων. Τότε, μόνον, κατενοήθη, ότι η Κύπρος ήτο μακράν… Εν τω μεταξύ, ο κ. Καραμανλής, τον Ιούνιον 1963, είχε παραιτηθεί και αναχωρήσει εις το εξωτερικόν, λόγω των γνωστών διαφωνιών του προς το Στέμμα. Και ολίγον αργότερον, ο παραμερισμός του επεκυρώθη διά των βουλευτικών εκλογών. Ανέλαβε την διακυβέρνησιν ο Γεώργιος Παπανδρέου και εισήλθεν εις την πολιτικήν σκηνήν της Ελλάδος ο υιός του Ανδρέας. Του τελευταίου τούτου η έξαλλος πολιτική συμπεριφορά γενικώς, και ειδικώς αι προσπάθειαι να συγκροτήσει την μυστικήν στρατιωτικήν οργάνωσιν ΑΣΠΙΔΑ, προεκάλεσαν, την 21ην Απριλίου 1967, την εκτροπήν ωρισμένων στρατιωτικών, προκειμένου να επιβάλουν το αυταρχικόν καθεστώς της επταετίας. Αργότερον, το καθεστώς τούτο, τον Οκτώβριον 1973, εχαλάρωσε τα πιεστικά του μέτρα και ανέθεσε την κυβέρνησιν εις πολιτικούς υπό τον κ. Μαρκεζίνην, διά την βαθμιαίαν και ομαλήν μετάβασιν εις εύρυθμον πολιτικόν βίον. Αλλά τα πολιτικά κόμματα αντέδρασαν αρνητικώς, απορρίψαντα την συνδιαλλαγήν.

Παραλείποντες την κατά την περίοδον εκείνην παρασκηνιακήν ανάμιξην των ξένων, παρατηρούμε ότι οι πολιτικοί, με την αρνητικήν στάσιν των, δεν επέτυχον την ανατροπή των στρατιωτικών, επιτευχθείσαν μόνον διά της Τουρκικής εισβολής εις την Κύπρον την 20ην Ιουλίου 1974. Ευρεθέντες, την ημέραν εκείνην, οι στρατιωτικοί προ τεραστίων ευθυνών, παρεχώρησαν την θέσιν των εις τους πολιτικούς, οι οποίοι όμως, δεν επέτυχον τίποτε άλλο, ειμή μόνον την αναστήλωσιν της Δημοκρατίας. Ενώ δε οι εν Αθήνας πολιτικοί συνεσκέπτοντο διά τον σχηματισμόν κυβερνήσεως, οι ξένοι –προεξάρχοντος του «μεττερίχου» υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρυ Κίσσινγκερ–, επανέφερον, απροσδοκήτως ως… παράκλητον, τον κ. Καραμανλήν. Επανελήφθη το σενάριο του 1955. Ανεύθυνος διά την εν Κύπρω τραγωδίαν –κατά τα εκ πρώτης όψεως φαινόμενα– ο εκ Παρισίων επανελθών υπέταξε την Κύπρον εις την κακήν μοίραν της, διά την οποίαν άλλοι Έλληνες έπταισαν. Προσέφερον εις την Ελλάδα την είσοδον εις την ΕΟΚ, η οποία όμως, δεν έλυσε τα πάγια και χρόνια προβλήματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Οι εταίροι της ΕΟΚ και οι σύμμαχοί μας του ΝΑΤΟ νίπτουν τας χείρας των διά τον αφανισμόν του Ελληνικού στοιχείου της Βορείου Κύπρου υπό κράτους μέλους της Συμμαχίας, τη συνδρομή τρίτου μέλους, της Αγγλίας!

 
 

ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ / ΕΣΤΙΑ / 1992

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.