Σάββατο απόγευμα στο κέντρο

Λίγο πριν τις 5, η Πανεπιστημίου από το ΡΕΞ και κάτω κλειστή. Μπλοκαρισμένοι οδηγοί προσπαθούν να βρουν διέξοδο αριστερά και δεξιά. Ξένοι από όλες τις φυλές της Ασίας και της Αφρικής γεμίζουν τα παρκαρισμένα τρόλεϋ έξω από το Metropolis. Στην ερώτηση που κάνω στον αστυνομικό «γιατί είναι κλειστός ο δρόμος» η απάντηση είναι «λόγω πορείας».

-Ποιων;

-Αντιρατσιστών που διαμαρτύρονται για το τοίχος στον Έβρο.

Δεν προλαβαίνω να στρίψω στην Πατησίων και ακούω τα συνθήματα να μαρτυρούν πως η πορεία πλησιάζει. Δεν ήταν πάνω από 300 άτομα.

Τις πρώτες σειρές τις αποτελούν οι στάνταρ φυσιογνωμίες του ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το κατάλληλο πανό.  Από κει και κάτω οι «αντιρατσιστές» είναι όλοι ξένοι, οι περισσότεροι μαύροι που έτσι όπως τους βλέπεις πας στοίχημα πως είναι οι γνωστοί τύποι του παραεμπορίου που έχουν πνίξει την Αθήνα αλλά και όλες πια τις πόλεις της χώρας. Το θέμα όμως δεν σταματάει εκεί καθώς με έκπληξη βλέπεις να κρατάνε καδρόνια (!!!) και να τα ανεβοκατεβάζουν ρυθμικά στους ήχους του συνθήματος «νομιμοποιείστε τους μετανάστες – σύνορα ανοιχτά για όλες τους εργάτες».

… Αργότερα όταν επέστρεψα σπίτι είδα το φως το αληθινό.

 

Περνώντας μέσα από άλλες παρέες (λαθρο)μεταναστών φτάσαμε τελικά στην Ιουλιανού. Το θέαμα στο σαλόνι του θεάτρου ήταν ακόμα πιο απακαρδιωτικό. Εμείς και δύο κυρίες να περιμένουμε κανά δεκάλεπτο ακόμα μέχρι που μας ενημέρωσε η ταμίας πως τελικά δεν θα γίνει παράσταση.

-Μπορείτε να περιμένετε αν θέλετε, την παράσταση των 20:30.

Αλλά και πάλι κανείς δεν ήταν σίγουρος ότι ο κόσμος έχοντας πληροφορηθεί πως η κάθοδος στο κέντρο είναι προβληματική θα αποφάσιζε να έρθει. Ο Μεσσάλας άλλωστε, ένας από τους λίγους άριστους που έχουν μείνει, δεν ήταν ποτέ των κυκλωμάτων για να έχει ένα σίγουρο κοινό βρέξει χιονίσει. Οι δύο φίλες που συναντήσαμε μένανε κοντά όπως μας είπαν, και μέχρι τη στιγμή που φύγαμε κανείς άλλος δεν είχε προστεθεί στη μικρή μελαγχολική μας μάζωξη.

-Είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση, φώναξε φανερά αγανακτισμένη μια εργαζόμενη του θεάτρου! Έχουμε πόλεμο, πόλεμο!

Φύγαμε κάτι παραπάνω από απογοητευμένοι. Δεν είδαμε το κλασικό έργο αν και διψάγαμε τόσο για τον Πολιτισμό του, επειδή άλλοι αποφάσισαν για εμάς να δούμε και πάλι μια ακόμη φτηνή παράσταση του γνωστού θεάτρου σκιών που αποκαλούμε «μεταπολίτευση».

Στο δρόμο της επιστροφής, περνώντας και πάλι μέσα από τα πλήθη των αλλάχου ακμπάρ, πήραμε απέναντι από το Πολυτεχνείο το τρόλεϋ. Εμείς, ένας γεροντάκος και 3 τύποι με τα γνωστά σεντόνια μέσα στα οποία είχαν τυλίξει τη πραμάτεια της μαφίας. Ούτε λόγος φυσικά για να χτυπήσουν εισιτήριο.

 

Στάση στο Σύνταγμα.

Τα αδέσποτα έξω από το Ζάππειο και το Κοινοβούλιο φωτισμένο. Οι δύο άγρυπνοι φρουροί του μνημείου και ο επόπτης τους στο σκοτάδι. Κάποιοι περαστικοί τουρίστες προσπερνούν βιαστικοί.

Όλα έδειχναν εκτός τόπου αν και βρίσκονται στο κέντρο της πόλης.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.