Έτσι από περιέργεια

Ο Καραμανλής δεν ήταν που είχε ζητήσει από τον Μητσοτάκη να πετάξει έξω από την κυβέρνηση τον Σαμαρά; Ο Καραμανλής δεν ήταν που δεν ήθελε να δει ούτε ζωγραφιστό ξανά τον τότε υπεξ στο Προεδρικό;

Ο Σαμαράς δεν ήταν που έφυγε από την κυβέρνηση επειδή «δεν ήθελε να δει τους Σκοπιανούς να ονομάζονται -Μακεδόνες-«; (ή κάπως έτσι)

Που θα πει ότι όσοι έμειναν έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τους παραχωρήσουν το όνομα, σωστά; Υπό τη σκέπη του πρώτου πολίτη της χώρας.

Ο Σαμαράς δεν ήταν που το 2009 όταν έδινε τον αγώνα του για την προεδρία της ΝΔ μίλαγε για την πολύχρονη πολιτική του μοναξιά;

 

 

Θεσσαλονίκη, 17 Ιανουαρίου 2011 (naftemporiki)

«Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ξεκίνησε ως νεωτεριστής πολιτικός. Στη συνέχεια έγινε εθνάρχης. Και σήμερα είναι σύμβολο», υπογράμμισε στην ομιλία του ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς. Επεσήμανε τον ενωτικό του ρόλο στη μεταπολίτευση, τόνισε πως η ΝΔ τιμά την παρακαταθήκη του και διδάσκεται από το έργο του κι έκανε ιδιαίτερη μνεία στο «δωρικό» ύφος και ήθος του, λέγοντας:

«Ήταν απέριττος, ευθύς και σαφής. Σαφής στη διατύπωσή του. Ευθύς στα μηνύματα που έδινε. Και απέριττος στον πολιτικό του λόγο. Δεν έκρυβε τις ιδέες του. Δεν λάτρεψε ποτέ τη λεγόμενη «πολιτική ορθότητα«».

Ήταν αληθινός ηγέτης. Και απόλυτος αντίπαλος της επιδερμικής πολιτικής, της επιφανειακής πολιτικής και του «δήθεν»…
Δωρικός στο ύφος και το ήθος του. Αλλά Αριστοτελικός στην σκέψη του. Με την έννοια της σύνθεσης, της οικουμενικότητας και της Ελληνικότητας ταυτόχρονα. Του ρεαλισμού, αλλά και της διορατικότητας.
Έβλεπε μπροστά. Τόσο μπροστά, που αρκετές φορές ένιωσε πολύ μόνος…»

 

 

Οκ, να χαν τσακωθεί για τα ντολμαδάκια της Μαρίκας, πάει και έρχεται. Αλλά όταν ένα ολόκληρο ελληνοαμερικανικό λόμπυ τραβάει τα μαλλιά του από την απίστευτη διγλωσσία που ακολουθείται από την ελληνική πολιτεία, όταν πέφτει μια κυβέρνηση (έστω και αυτή η μητσοτακική τρισάθλια κυβέρνηση) για να ρθει ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη (δηλαδή όταν πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο), όταν μιλάμε για μια τόσο σοβαρή αλλαγή σε εσωτερικό και εξωτερικό επίπεδο, πώς μπορείς και τα λες αυτά;

 

Όσοι δε ζήσαμε τα μεγάλα εθνικά θέματα που οδήγησαν στη ρημάδα τη μεταπολίτευση, δυσκολεύομαστε πολύ να διακρίνουμε την αλήθεια. Ψάχνουμε από δω, ψάχνουμε από κει, ρωτάμε δεξιά, ρωτάμε αριστερά, διαβάζουμε, κατεβάζουμε, παρακολουθούμε και πάλι δεν έχουμε όλα τα δεδομένα μπροστά μας… ή μάλλον, μπορεί και να χουμε 30 διαφορετικές εκδοχές του ίδιου γεγονότος.

 

Αυτό οραματίζονται και για το μέλλον; Δηλαδή αν αύριο ένα ελληνόπουλο, που δεν έζησε τα γεγονότα του ’92-’93 και χρειαστεί να ψάξει να βρει τι εστί Σαμαράς, τι Μητσοτάκης, τι Καραμανλισμός και πέσει πάνω σε τόσο αντιφατικά μεταξύ τους δεδομένα… ειλικρινά, τι συμπέρασμα θα πρέπει να βγάλει;

 

Γιατί το κάνουν αυτό;

 

 

 

υγ: Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Έντουαρντ Στετίνιους σε επιστολή του στις 26 Δεκεμβρίου 1944 είχε επισημάνει: «Το να μιλά κανείς για ‘μακεδονικό’ έθνος, ‘μακεδονική’ πατρίδα και ‘μακεδονική’ εθνική συνείδηση είναι αδικαιολόγητη δημαγωγία η οποία δεν αποτελεί ούτε εθνική ούτε πολιτική πραγματικότητα και μπορεί να προκαλέσει επιθετικές προθέσεις κατά της Ελλάδας». Σύμφωνα με την επιστολή, η τότε αμερικανική Κυβέρνηση έπρεπε να αγωνιστεί προκειμένου να αποτρέψει οποιεσδήποτε ‘μακεδονικές’ δυνάμεις που θα μπορούσαν να βλάψουν την Ελλάδα.

Ο Στετίνιους είχε προβλέψει δηλαδή ότι ο Τίτο θα πάταγε πάνω στο 39% του χάρτη και με αφορμή το όνομα, θα ξεδίπλωνε τις αλυτρωτικές του διαθέσεις. (διαθέσεις που αργότερα βρήκαν ιδεολογική έκφραση στο Κίνημα των Αδέσμευτων, μια έμπνευση που μοιράστηκε μεταξύ άλλων και με τους Νάσσερ και Μακάριο…)

Έτσι και έγινε, όταν ο στρατός του πέρασε τα σύνορα με την Ελλάδα και για να εμπλακεί στον αντικομμουνιστικό εμφύλιο πόλεμο της χώρας (1946-1949). Το 1991, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, η εν λόγω επαρχία της Γιουγκοσλαβίας απέκτησε την ανεξαρτησία της και αναγνωρίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη και τη διεθνή κοινότητα ως “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας” ή “ΠΓΔΜ”.
Άραγε πώς θα ναι τα πράγματα στο επόμενο μισό του αιώνα όταν το μουσουλμανικό επίσης αλυτρωτικό τόξο που πετάει ήδη τα βέλη του πάνω απ’ τα κεφάλια μας και οι αλβανοσκοπιανοί αρχίσουν να συσπειρώνονται υπό τον Πασά και την Ισλαμική τους Διάσκεψη;

 
 
 

(αλήθεια, τώρα που το φερε η κουβέντα… πού να βρίσκεται κι εκείνη η αυτοβιογραφία του Τίτο, την εισαγωγή της οποίας είχε γράψει ο Ανδρέας Παπανδρέου, τον οποίο το 1961 προσκάλεσε στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής…)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.