10:5:1

«Σέβομαι πολύ την ελληνική κυβέρνηση» δήλωσε η γερμανίδα Καγκελάριος κατά τη δεξίωση που παρέθεσε προς τιμήν του διπλωματικού σώματος στο Βερολίνο, την ίδια στιγμή που οι δικοί μας στο αντίστοιχο σουαρέ συζητούσαν στα πηγαδάκια τη φιέστα με τη Νομική. Όχι, το δείπνο δεν είχε Siemens, το πόρισμα το έφαγε ο μάγειρας.

Σήμερα υποτίθεται ότι θα ξημέρωνε η μέρα που θα αναλύαμε τα πορίσματα των κομμάτων για την υπόθεση «ψάχνω να βρω τα εκατομμύρια μαύρου χρήματος και τη ζημιά του δημοσίου αλλά από κει πάν’ κι οι άλλοι». Αντ’ αυτού, με περηφάνια διαβάζουμε, βλέπουμε κι ακούμε πως η κυβέρνηση δέησε τελικά να δώσει την εντολή να λυθεί το θέμα με την κατάληψη της Νομικής. Δεν έδωσε εντολή να σταματήσει την πορεία του το πλοίο που μετέφερε 300 ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ μετανάστες από την Κρήτη στην Αθήνα καθώς σύμφωνα με «κύκλους» του υπουργείου προπό, «έχουμε κι άλλους λαθρομετανάστες τι να κάνουμε τώρα, εφ’ όσον δεν διαταράζουν τη γαλήνη ας τους αφήσουμε». Αφού όμως ήρθαν, και κατόπιν της υποδοχής που τους επεφύλαξε ο σκατοΣΥΡΙΖΑ, αφού συνέχισαν την παράδοση μετά τα Προπύλαια να πουλήσουν τσαμπουκά και στη Νομική, αφού η διοίκηση της Σχολής τα ριχνε στην αστυνομία και η αστυνομία στη Σχολή και πάει λέγοντας, ο μεγάλος στοχαστής αποφάσισε τελικά να δώσει εντολή να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του. Άσε που αύριο μεθαύριο μπορεί να μας ανακοινώσει ότι καταργείται και το άσυλο και έτσι θα χει βγει κι από πάνω στέλνοντας ξανά τη δεξιά (με πολλά εισαγωγικά) για κούρεμα!

Δεν βρέθηκε όμως ούτε ένας από την αντιπολίτευση, από τον δημοσιογραφικό κόσμο των καθεστωτικών ΜΜΕ (οκ, λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα), να κράξει τον αποπροσανατολισμό. Μιλάμε, τέτοια αγαστή συνεργασία μεταξύ πολιτικών κομμάτων και λοιπών αρχών θα τη ζήλευε και το πλέον συντεταγμένο κράτος. Λες και δεν ήξεραν οι κρατικές υπηρεσίες μας για τον ερχομό του πλοίου. Λες και δεν ήξεραν τις προθέσεις των επιβατών του. Φυσικά και το ήξεραν. Αλλά έχουν βγάλει όλοι τον σκασμό γιατί σε διαφορετική περίπτωση, αν δηλαδή επέρθει η κάθαρση στην υπόθεση Siemens αυτό θα συνεπάγεται και την αυτόματη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Πρώτο θα φύγει το ΠΑΣΟΚ. Νύχτα, μέρα, λίγο μετράει, αρκεί να πάει στο διάολο κι ακόμα παραπέρα. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει και η πάντα λίγη ΝΔούλα και στο τέλος θα πάρει ο ψόφος κι όλη την Αριστερά. (το κόμμα Στιγμή της Αλήθειας-Μάστερ Σεφ συγκαταλέγεται στο ΠΑΣΟΚ, κοινή γαρ η μοίρα των καραγκιόζηδων)

Αλλά πού… και βασικά από ποιον.


Gleichschaltung

(ή τι κάνει μια χώρα όταν δεν ξέρει να χάνει, όπως για παράδειγμα 2 παγκόσμιους πολέμους)

Γερμανικά στρατεύματα στην Γκραν Πλας (Grande Place) των Βρυξελλών. 1940. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου

Στο μεταξύ όμως μαύρες, κόκκινες, και κίτρινες λωρίδες θα συνεχίζουν να ανεμίζουν σε μια χώρα όπου για όλα φταίνε οι σιωνιστές και οι αμερικανοί. Ναι, οκ. Πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, ειδικά στους πασόκους. Είναι μανούλες στην προπαγάνδα και τον τρόπο με τον οποίο αποσπούν την προσοχή του κοινού από το εκάστοτε σημείο προσοχής και εστίασης. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, για όλα (μα για όλα) τα κακά της μοίρας μου φταίνε οι ΗΠΑ.Όλες οι πορείες κατέληγαν έξω από το κτίριο της αμερικάνικης πρεσβείας και ποτέ μα ποτέ ούτε μία έτσι για ξεκάρφωμα έξω από τη γερμανική. Ούτε καν τώρα όλο αυτό το καιρό που ζούμε την υπόθεση Siemens. Φαντάζομαι απλώς τι θα είχε συμβεί αν είχε βγει αμερικάνικο ινστιτούτο να προτείνει πως πρέπει να υποθηκεύσουμε τα νησιά μας και με πιάνει αναγούλα από την ελληνική αποχαύνωση.

Μόνο τυχαίο θα πρέπει να θεωρείται άλλωστε το γεγονός πως η έδρα του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ)* ήταν περισσότερο το Μόναχο και από κοντά και η Στοκχόλμη παρά η Αθήνα (άντε έστω η Κάτω Αχαγιά).

Πρωτοεμφανίστηκε το Δεκέμβρη του 1968 στη Δυτική Γερμανία με τη σύσταση της Προσωρινής Κεντρικής Επιτροπής, Γραμματέας της οποίας ήταν ο Τσουγιόπουλος. Ο Τσουγιόπουλος είχε εκπαιδευτεί σε στρατόπεδο των Παλαιστινίων στο Λίβανο, αργότερα επί ΠΑΣΟΚ έγινε επικεφαλής των γραφείων της ΕΟΚ στην Αθήνα και διευθυντής της ΕΡΤ2.

Γενικά η στρατιωτική εκπαίδευση των ανταρτών (με κανονικό μισθό) λάμβανε χώρα σε μέρη ξωτικά κι άλλες πολιτείες όπως η Λιβύη, η Ιορδανία, το Λίβανο, η Συρία, η Υεμένη, και η Λατινική Αμερική. Εστίες-χώρες, βασικά φιλοαραβικές στις οποίες ο Ανδρέας Παπανδρέου (θου Κύριε) διατηρούσε ισχυρά κέντρα επιρροής και προσωπικής σχέσης (πχ Αλ Φατάχ).

Άλλα στελέχη του ΠΑΚ, ενδεικτικά για να θυμηθούμε λίγο το «κλίμα»:

Γιώργος Γιαννόπουλος, του ΠΑΚ Αγγλίας. Εκπαιδεύτηκε με στελέχη της Al Wicad στη Λιβύη.

Γιάννης Τσεκούρας: ΠΑΚ Ελβετίας, αργότερα μέλος του ΕΓ ΠΑΣΟΚ. Είχε εκπαιδευτεί στρατιωτικά σε στρατόπεδο της Νότιας Υεμένης.

Μάνος Καφετζόπουλος: ΠΑΚ, Λιβύη, ταμίας και κουβαλητής των κεφαλαίων του Καντάφι στο ΠΑΚ. Αργότερα έγινε και πρέσβης μας εκεί.

Αντώνης Τρίτσης, Υεμένη.

Άλλα πολιτικά στελέχη:

Άκης (Τσοχατζόπουλος για), Μόναχο, Φίλοι του ΠΑΚ. Ήταν να πάει και για στρατιωτική εκπαίδευση στο Λίβανο, αλλά έστριψε διά του αρραβώνος. (Παρόλαυτα, επειδή τέτοια ακριβώς ήταν η αγάπη του και η εξειδίκευσή του στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, έγινε αργότερα όπως ξέρουμε υπουργός Εθνικής Άμυνας του Πασοκιστάν.)

Παπούλιας, Φίλοι του ΠΑΚ, Μόναχο.

Α, ναι και ο Βαλυράκης, που κάτι πήγε να κάνει στη Λιβύη, σε μια περίοδο που χρονικά συνέπεσε με την ανέλιξη της «πράσινης ελληνικής μαφίας» λαθρεμπορίου όπλων στην Τρίπολη.

Μανιφέστο του ΠΑΚ: Η κατοχή είναι αμερικάνικη, έξω οι Αμερικανοί, ζήτω η Κούβα και όλες οι χώρες του Τρίτου Κόσμου.

«Πολιούχοι»: Καντάφι, Κάστρο, Αραφάτ. (α προπό, η χρηματοδότηση του Αραφάτ μόνο από Σαουδ. Αραβία, Ιράκ, Συρία, λέγεται ότι έφτανε τα 120 εκατ. δολάρια το χρόνο, χωρίς να υπολογίζεται το εμπόριο «μαύρου» που είχε αναπτύξει από μόνος του)

Είτε εστιάσουμε στο σκάνδαλο της SIEMENS (πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής του οποίου ήταν ο Βαλυράκης τον οποίο ο Παπούλιας υποδέχτηκε στο Προεδρικό ένα ωραίο πρωινό ρωτώντας τον «πώς τα πας τώρα που έμπλεξες με κάτι κατσαρόλια») είτε στις οδηγίες χρήσεως του ΠΑΚ-ΠΑΣΟΚ, πώς δημιουργούμε πχ την προπαγάνδα όταν θέλουμε να καλύψουμε γεγονότα όπως το Μαβί Μαρμαρά, είτε απλά γυρίσουμε το χρόνο 4 δεκαετίες πίσω, στον ίδιο παρανομαστή καταλήγουμε.

Πιο συγκεκριμένα, στην Ελλάδα του 1957, λίγο πριν αρχίσουν οι ζυμώσεις του ΠΑΚ και με νωπές ακόμα τις σφαγές των Γερμανών, η ελληνική κοινωνία αρχίζει να ζει την υπόθεση Μέρτεν. Του γνωστού χασάπη, γερμανού εγκληματία πολέμου που συνελήφθη στην Ελλάδα, για τις θηριωδίες που οργάνωσε σε βάρος των εβραίων της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της κατοχής και που παραπέμφθηκε σε δίκη το Φλεβάρη του 1959 (την ίδια χρονιά και τον ίδιο μήνα που υπογράφησαν οι προδοτικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και τερματίστηκε ο Αγώνας της ΕΟΚΑ). Ο Μέρτεν καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 ετών. Τον Νοέμβρη όμως του ίδιου έτους, η κυβέρνηση προχώρησε σε τροποποίηση του νόμου περί «αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου» καθώς όπως είχε δηλώσει και ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Καλλιάς έπρεπε «να παραμεριστούν τα εμπόδια δια την ανάπτυξιν των σχέσεών μας με τη Δυτική Γερμανία”. Κάπως έτσι ο Μέρτεν αποφυλακίστηκε και απελάθηκε. Στη Γερμανία αφέθηκε ελεύθερος.

Είχε μεσολαβήσει τον Νοέμβρη του 1958 η επίσκεψη του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή και του υπουργού Εξωτερικών Αβέρωφ στη Δυτική Γερμανία με τους εκεί ηγέτες να υπόσχονται επενδύσεις στην Ελλάδα που θα περιελάμβαναν ένα μεγάλειο δάνειο και τη σύνδεση με την ΕΟΚ.

Το 1960 γίνεται γνωστό πάντως στη Γερμανία από διηγήσεις του ίδιου του Μέρτεν πως ο Καραμανλής και κάποιοι στενοί του συνεργάτες όπως ο ισχυρός υπουργός Δημήτρης (Ντάκος) Μακρής ήταν συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων.

Για όλες αυτές τις φήμες του παρελθόντος αλλά και για τις υποθήκες του μέλλοντος, θα μπορούσε πιθανότατα να διαφωτίσει επαρκώς και ο πρώην πρόεδρος και ιδιοκτήτης του ολυμπιλαγού. Εκείνου μωρέ του μεγαλοπαράγοντα της πολιτικής ζωής του τόπου που μέχρι την τελευταία στιγμή ως υπεύθυνος του συλλόγου του έμπαινε στα αποδυτήρια και ήξερε να εμψυχώνει με τον τελείως δικό του τρόπο όταν δεν ήταν απασχολημένος με το να διορίζει φυγόδικους κολλητούς του σαν τον Γιουνγκ στο ΔΣ της Ίντρακομ.

Που δούλευε σε εκείνη την υπηρεσία που κράταγε αρχεία μέχρι και για το τι φτερά είχε η κάθε μύγα που πέταγε και που σύμφωνα με τη Ντόιτσε Βέλε, πρόσφερε οικονομική στήριξη στο ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και το ΚΚΕ, με αναλογία 10 προς 5 προς 1.

Ο σκοπός όμως αγιάζει τα μέσα. Η Γερμανία είναι επιτέλους η ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης και ο γερμανικός λαός συνεχίζει να ζει στην κοσμάρα του. Όπως τότε που έβλεπε τα καταραμένα τρένα να πηγαινοέρχονται και δεν έκανε τίποτα πλην από εικονίσματα και εκκλησίες στον παρανοϊκό Φύρερ του. Έτσι και τώρα επέλεξε την απάθεια.

Όπως και τότε που σκότωσε τους θεούς του και από τότε έχασε κάθε επαφή με την ανθρωπιά του.

Έτσι και τώρα, δεν ήξερε, δεν ρώτησε, δεν νοιάστηκε.

Η διαφορά είναι πως τώρα έχει για συνένοχο και τον ελληνικό λαό που έκανε ό,τι πέρασε από το χέρι του προκειμένου να στρωθεί όσο πιο αθόρυβα και «ειρηνικά» γινόταν ο δρόμος του Τέταρτου Ράιχ. Αυτόν τον συγκεκριμένο λαό, που κινείται μεταξύ αιθούσης «Χρήστου Λαμπράκη», γυαλιστερών συνεντεύξεων της Άννας Νταλάρα, και Νίτσε τον οποίον η σύγχρονη ελληνική διανόηση θεωρεί πολύ must και in, λατρεύοντας σε παράλληλο χρόνο την ηχορύπανση και τον εκχυδαϊσμό της λογικής μα πάνω όλα της Ιστορίας.

*Οι αναφορές από το βίο και τη πολιτεία του ΠΑΚ αναφέρονται στους «Οπλοφόρους του ΠΑΚ – Η πολιτική τρομοκρατία στην Ελλάδα» (Δήμος Μπότσαρης).

υγ: Αλήθεια, εκείνη η φήμη με τον Καραμανλή και τη τσάντα του έτερου παριζιάνου Ψυχογιού, ισχυρού ΔΟΛ-ιου στυλοβάτη πού και πώς κολλάει σ’ όλα αυτά;

 


 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s