Τα παραμύθια της Χα(λι)μάς

Θυμάμαι όταν είχε γίνει το περιστατικό με το Μαβί Μαρμαρά τον Ιούνη.

Άνοιγες την κρατική τηλεόραση και πίστευες ότι με κάποιο τρόπο είχες διακτινιστεί κάπου μεταξύ Γάζας και Βηρυτού. Τώρα που το ξανασκέφτομαι βέβαια… πού πέφτει η Αθήνα αν όχι εκεί.

Το στυλ με το οποίο περιέγραφε για παράδειγμα ο ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή το περιστατικό, έπαιζε με την κατάφορη προπαγάνδα, τον άκρατο λαϊκισμό και τη γνωστή πλην αλήτικη αφασία που δέρνει τους αριστερούς αυτού και όχι μόνο του τόπου: «Με πρωτοφανή αγριότητα, βαρβαρότητα, σκληρότητα, ανευθυνότητα, τρομακτικότητα και όλα τα συναφή, το Ισραήλ επιτέθηκε στον καημενούλη, γλυκούλη, θαλπωρικούλη, φανταστικούλη, μικρούλη, φτωχούλη και καλούλη στόλο ανθρωπιστικής βοήθειας που είχε σκοπό να φτάσει στη Γάζα προκειμένου να βοηθήσει τους κατοίκους της προσφέροντάς τους φάρμακα, τρόφιμα, παιχνίδια, οικοδομικά υλικά και ό,τι άλλοι οι κακοί εβραίοι τους στερούν». Οκ, το περιεχόμενο των εισαγωγικών είναι περιγραφικό αλλά ενδεικτικό του ύφους που είχε υιοθετήσει, με έκδηλο το θυμό ακόμα και στα πιο κρυφά χαρακτηριστικά του προσώπου του.

Η πραγματικότητα όμως ήταν αλλού, για μία ακόμη φορά, και όχι στα καθεστωτικά ΜΜΕ. Οπότε, ο θείος google, το youtube, και γενικότερα το ίντερνετ βοήθησε και πάλι στο να ξεβρακωθούν οι συνήθεις ύποπτοι, γνωστοί και ως «χρήσιμοι ηλίθιοι».

 

Πόσο ανθρωπιστική ήταν αυτή η οργάνωση;

Εννοώ πέρα από το γεγονός ότι τα μέλη της, ειδικά του τουρκικού πλοίου, φώναζαν αλλάχου ακμπάρ και ζητούσαν να γίνουν μάρτυρες όπως η ίδια η ΜΚΟ που οργάνωσε το πανηγύρι (τουρκική και αυτή) το παρέθεσε αυτολεξεί στο δελτίο τύπου που εξέδωσε λίγες ώρες αργότερα. Πέρα κι από το γεγονός πως στην Αϊτή όταν πήγαν, αν δεν ήσουν μουσουλμάνος, δεν σου παρείχαν βοήθεια.

Ανάλογης απύθμενης βλακείας ήταν και οι τίτλοι φυσικά των εφημερίδων την επόμενη μέρα: «Θρήνος και οργή» με τεράστια γράμματα, «δολοφόνοι», «εγκληματίες», «φασίστες» κλπ κλπ.

Το γεγονός ότι οι «ακτιβιστές» είχαν στα κιβώτιά τους ληγμένα από καιρό φάρμακα για παράδειγμα πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες στη λογοκρισία. Όπως και το ότι το Ισραήλ είχε κάνει σαφές πώς θα δεχθεί τα πλοία αλλά από άλλο λιμάνι. Γαργάρα δε το τι προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο, κι ούτε μισό ρεπορτάζ για το πόσο όντως είχαν ανάγκη στη Γάζα τις κούτες του στολίσκου, ή τέλος πάντων ποια είναι η σύγκριση ανάμεσα στις κούτες των «ακτιβιστών» και στα καθημερινά φορτία του Ισραήλ. Οκ, δεν ζητήσαμε και ρεπορτάζ για το ποια είναι η Χαμάς και η γνώμη της για τον κάθε έναν χωριστά που δεν προσκυνάει τον Αλλάχ… δεν είμαστε και τόσο πλεονέκτες πια.

προσκυνώντας τον Αλλάχ στα τέσσερα: Κουράκης, Αναστασόπουλος, Κλειτσίκας με τον Χάλεντ Μεσάαλ, ηγέτη της Χαμάς στη Δαμασκό

Κουράκης (αυτός ο άνθρωπος είναι και αντιπρόεδρος της Βουλής… αλλά θα μου πεις εδώ ο ΓΑΠ είναι πρωθυπουργός), Τσιγαρίδας, και λοιποί αραβοχρηματοδοτούμενοι μασκαράδες να φωνάζουν «Θάνατος στο Ισραήλ» παρέα με τους γκρίζους λύκους του Ερντογάν.

Στα δελτία φυσικά τα πλάνα να ανοίγουν πάνω στα «δημοκρατικά» συγκεντρωμένα έξω από τις πρεσβείες του Ισραήλ πλήθη που ζητούν την παραδειγματική του τιμωρία και κοντινά στον «σωτήρα» Ερντογάν.

σύγχρονος "ακτιβιστής"

επίκαιρα συνθήματα "ακτιβιστών"

Λίγους μήνες αργότερα και η Μέση Ανατολή ξανά στην επικαιρότητα. Η ισλαμική επανάσταση είναι σε εξέλιξη, και τα μίντια φροντίζουν να καλύπτουν το θέμα με εκτενείς αναφορές στα αιτήματα των διαδηλωτών, για δικαιώματα, ελευθερίες, αξιοπρεπείς μισθούς, δημοκρατικούς θεσμούς, και λοιπές αξιώσεις των λαών. Κανείς φυσικά δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα τέτοιων αγώνων. Η Ιστορία όμως μας θυμίζει πως όταν οι συνθήκες είναι ώριμες, έχει το γνωστό προνόμιο να επαναλαμβάνεται.

Το 1979, χιλιάδες άνθρωποι είχαν βγει στους δρόμους του Ιράν ζητώντας ακριβώς τα ίδια πράγματα. Σε λιγότερο από πέντε χρόνια όμως, το 1983 η χώρα πέφτει στα χέρια των Ισλαμιστών και μετατρέπεται σε θεοκρατικό καθεστώς υπό τον τίτλο της «Ισλαμικής Δημοκρατίας». Οι αριστερές οργανώσεις μπαναρίστηκαν, τα μέλη τους είτε φυλακίστηκαν, είτε εκτελέστηκαν, είτε και τα δύο μαζί, ενώ τα δικαιώματα στην εργασία γύρισαν πολύ πιο πίσω κι από αυτό που αποκαλούμε «εργασιακό μεσαίωνα».

Τότε, Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Κάρτερ, και ήταν τότε που πρωτοδιορίστηκε σε πολύ σημαντική θέση της Διεθνούς Επιτροπής για την Ατομική Ενέργεια ο Ελ-Μπαραντέι, ο οποίος έθεσε υπό την προστασία του το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Σήμερα, Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο έτερος Δημοκρατικός Ομπάμα και ο Ελ-Μπαραντέι, ο εκλεκτός της αντιπολίτευσης που εμφανίστηκε περίπου ως ουρανοκατέβατος, έχοντας την αμέριστη στήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Από την πρώτη στιγμή οι ΗΠΑ πήραν ανοιχτά το μέρος της «επανάστασης» κάτι το οποίο έγινε γνωστό από τις ίδιες τις δηλώσεις Ομπάμα-Κλίντον αλλά και τα περιβόητα έγγραφα της wikileaks. Φυσικά κουβέντα τώρα για τις ΗΠΑ που παρεμβαίνουν στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας!!

Και γενικά ο Λευκός Οίκος διαμηνύει πως δεν πειράζει να λάβει μέρος σε όλο αυτό και η αδελφότητα.

Ποια είναι όμως η μουσουλμανική αδελφότητα και πόσο ειρηνική και δημοκρατική μπορεί να είναι από τη φύση και τη θέση της; Όταν η κυβέρνηση λέει «it’s ok» το λέει επειδή έχει άγνοια, είναι αγαθιάρα ή επειδή βρίσκει και το λέει;

Ayman al-Zawahiri, ο Νο2 της Αλ Κάιντα, προέρχεται από τη μουσουλμανική αδελφότητα.

Khalid Shaikh Mohammed, o άνθρωπος πίσω από τις επιθέσης της 11ης Σεπτεμβρίου, αναδείχθηκε από το παράρτημα της μουσουλμανικής αδελφότητας του Κουβέιτ.

Το παράρτημα της αδελφότητας Fedayeen-e Islam, είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στη πτώση του Σάχη του Ιράν, με τον ιδρυτή του να συστήνει στον Χομεϊνί την αδελφότητα και τις ιδέες της.

Από το 1991 έχει γίνει γνωστό με δικό της έγγραφο πως η μουσουλμανική αδελφότητα σκοπεύει να καταστρέψει το δυτικό πολιτισμό από μέσα (η “κουλτούρα” της τζιχάντ-destroy western civilization from within).

Αυτές τις μέρες, ο Rashad al-Bayoumi, έτερος επικεφαλής της ΜΑ, δήλωσε πως όταν έρθουν στην εξουσία, θα ακυρώσουν τη συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ.

Δεν υπάρχει διαφορά από Ισλάμ σε Ισλάμ. Ένα είναι το κοράνι. Τα περί μετριοπαθών μουσουλμάνων είναι για γέλια και για κλάματα μαζί, κοροϊδία πραγματική και ύψιστη ανευθυνότητα πολιτικάντηδων που ονειρεύονται κοσσοβοποιήσεις, πλυντήρια χρημάτων siemens, και παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση που όμως θα ελέγχεται από τον αραβικό καπιταλισμό. Το περιστατικό στη Νομική άλλωστε δεν ήταν τυχαίο. 300 παράνομοι μετανάστες, με το ψυχολογικά εκβιαστικό «έτσι θέλω» τους να μας προετοιμάσουν για τα χειρότερα ήτοι «νομιμοποίηση τώρα αλλιώς το λόγο θα έχουν οι στρατοί μας». Η διαφορά βέβαια από τον δυτικό καπιταλισμό θα είναι πως η σαρία θα επιβληθεί και στους υπόλοιπους τομείς της κοινωνίας και της ζωής μας γενικότερα.
Η επανάσταση στην Αίγυπτο είναι τζιχαντική.

Μετέδιδε χτες δημοσιογράφος: «Αυτοί οι άνθρωποι που διαδήλωναν 20 μέρες τώρα και που σήμερα δικαιώθηκαν, δεν ανήκουν πουθενά, δεν έχουν πολιτικές αποχρώσεις, ο σκοπός τους είναι ένας». Βέβαια κάτι δευτερόλεπτα αργότερα «δημοκράτης» διαδηλωτής γκάριζε υστερικά: «έπεσε ο σύμμαχος του εχθρού… αλλάχου ακμπάρ!»

Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι υπάρχουν υποτίθεται μορφωμένοι δεξιοί που ακόμα δεν το βλέπουν… Νομίζουν ότι έπεσε ο σοσιαλιστής Μουμπάρακ και χαίρονται. Τρέφουν μια ανόητη αυταπάτη πως αν οι μισθοί τώρα ήταν 150 ευρώ, αύριο δεν θα είναι 105. Το ότι επέστρεψε ο ισλαμιστής ηγέτης από την εξορία στην Τυνησία για παράδειγμα, και στον πανηγυρικό του λόγο χαιρέτιζε τον ηγέτη Ερντογάν, ο οποίος εκπροσωπεί τόσο «όμορφα» το Ισλάμ, δεν το είδαν, δεν το άκουσαν, δεν ρώτησαν. Το ότι είναι στα σχέδια ΟΛΩΝ των μουσουλμανικών χωρών πλέον η αναβίωση του χαλιφάτου, δεν τους αγγίζει.

Και ζήσαν αυτοί χαμάς… Οι υπόλοιποι γαμώ τον ισλαμοφασισμό τους τι φταίμε.

 

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.