Αδέσποτο Πάσχα

Ακόμα και η γειτονιά φαίνεται πιο όμορφη. Με τόση άνεση χώρου και σιωπής βλέπεις τις ίδιες γωνιές πιο γεμάτες. Μαθαίνεις πιο εύκολα πώς να τις κοιτάς.

Ησυχία απόλυτη; Μα πού πήγαν όλοι οι Αθηναίοι;

Η φύση διανύει την όμορφη εποχή της και το Ζάππειο επιβεβαιώνει to γιατί. Θα συμφωνούν και τα περιστέρια πάνω στον Καραϊσκάκη, ατενίζοντας το Καλλιμάρμαρο και το παλιό σπίτι του «Εθνάρχη», που όταν ήμασταν μικρά είχαμε προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να δούμε αν είχε και πισίνα, όπως έλεγαν οι μεγάλοι.

Πολλά τα αδέσποτα, όπως πάντα. Κόσμος λιγοστός, κυρίως τουρίστες, και όσοι κάθονται στην Αίγλη.

Μία από τις καλύτερες στιγμές στην Αθήνα το Πάσχα και τον 15αύγουστο: Να διασχίζεις τους μεγάλους δρόμους νομίζοντας πως είσαι στο Φαρ Ουέστ.

Ανεβαίνω βιαστική για τα Αναφιώτικα, αν και ένα λυπηρό γάβγισμα σκύλου με γυρνάει πίσω. Τέτοιο παράπονο πρέπει να επείγει. Τον βρίσκω φυλακισμένο πίσω από μία πόρτα ενός αρχοντικού να μου δείχνει με τη μουσούδα του προς την κλειδαριά. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι.

Λίγα μέτρα πιο πάνω ωστόσο, η λύπη μου γίνεται ακόμα πιο δραματική.

Τι είναι η antifa, το έμαθα αφού γύρισα σπίτι: κολεκτίβα των στρατευμένων αντι-φασίστων δεσμευμένων στην αντίσταση της ανόδου των ακροδεξιών σε όλο τον κόσμο.

Ακροδεξιός ο Κωνσταντίνος Κουκίδης σύμφωνα με το αλλήθωρο μάτι των βαρεμένων.

Ζητείται Δήμαρχος, υπουργός Άμυνας ή έστω Πολιτισμού να αποκαταστήσει την ύβρη πριν πέσει και μας πλακώσει η Νέμεσις.

Ανεβαίνω τα νησιώτικα σκαλιά, μέσα από τα μικρά σπιτάκια που χρωστούν την ύπαρξή τους στους κατοίκους της Ανάφης, φροντίζοντας πρώτα να βρω τον οικογενειακό, «δικό μας» δρόμο.

H θέα έχει αρχίσει να αποκαλύπτει την αλήθεια της: έχουμε γίνει πολλοί… πάρα πολλοί.

Συνεχίζω για το δρόμο προς την Ακρόπολη, ανάμεσα σε ήρεμους τουρίστες που θέλουν να δουν την Αθήνα στην πράξη.

Όμως η Ακρόπολη ήταν κλειστή. Το ότι σήμερα είναι αργία, δεν δικαιολογεί τέτοια χαζή απόφαση. Απλώς είναι άλλο ένα δείγμα της ανικανότητας που κυριαρχεί στα ανώτατα πολιτικά κλιμάκια του τόπου. Ο τουρισμός δεν καταλαβαίνει από αργίες, πόσο μάλλον όταν το Πάσχα των χριστιανών συμπίπτει με των καθολικών, όπως φέτος, το οποίο σημαίνει ακόμα περισσότερος κόσμος με άνεση για ταξίδι στην ταλαίπωρη αυτή χώρα που κάποτε γέννησε την Δημοκρατία.

Το ίδιο ισχύει και για τους ντόπιους ιθαγενείς, που θέλουν να εκμεταλλευτούν την όμορφη μέρα για να κάνουν μία εκπαιδευτική ή απλά όμορφη βόλτα.

Αλλά πού μυαλό…

Το να ζητήσουμε φυσικά το 18:30 να γίνει «μέχρι τη δύση του ηλίου» είναι πολυτέλεια. Εδώ δεν ξέρουμε αν θα τη βρούμε ανοιχτή…

Γυρίζω απογοητευμένη να φύγω και βλέπω μια τουρίστρια να με κοιτάει με την απορία έκδηλη στο πρόσωπό της. Καταλαβαίνω ότι με έβλεπε να βγάζω φωτογραφίες τα ενημερωτικά της εισόδου και την νιώθω να με ρωτάει κουνώντας το κεφάλι της σαν να μη βγάζει νόημα: «Μα αφού λένε μέχρι τις 18:30, γιατί είναι κλειστή; Είναι μόλις 16:00! Και καλά, αφού είναι κλειστή γιατί από πουθενά δεν μαθαίνουμε το γιατί;»

«Welcome to Greece», της απάντησα και εγώ στη γλώσσα του σώματος.

Μείναμε να φωτογραφίζουμε τα αδέσποτα. Μόνο σε εκείνη το σημείο μέτρησα 9!

Αναρωτήθηκα πώς να ζούνε, τι να τρώνε, πού να πίνουν νερό… πού να βρίσκεται ο Διογένης τους και τι να έλεγε αν ζούσε σήμερα…

Μπροστά στην κλειστή είσοδο της Ακρόπολης πάντως, όπως και στα σκαλιά του Άρειου Πάγου και έξω από το Ηρώδειο, λάθρο-μικροπωλητές είχαν όπως πάντα απλώσει τα εμπορεύματά τους, ενισχύοντας όσο μπορούσαν περισσότερο την άποψη πως οι συμβολισμοί έχουν πολλή μεγαλύτερη δύναμη από όση υπόσχονται οι κούφιες πολιτικές γελοίων προσωπικοτήτων, ανάλογες με εκείνων που φυλάκισαν και έστειλαν κάποτε τον Σωκράτη στο θάνατο.

Η λογική εν τάφω..

Η φυλακή του Σωκράτη.

Συνεχίζοντας προς Πνύκα ανακαλύπτω πως με έχει ήδη εγκαταλείψει η μπαταρία της φωτογραφικής.

Ο αέρας στους λόφους κουβαλάει τα δικά του μηνύματα, ανακατεμένα μεταξύ τους στο πέρασμα των αιώνων κι απαιτώντας για την αποκωδικοποίησή τους ιδιαίτερη αυτογνωσία, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Και η θέα δεν σταματάει να συνεπικουρεί… Έχουμε γίνει πολλοί. Και πολύ λίγοι.

Τερματισμός, η Αγιά Μαρίνα στο Θησείο, εκεί που κάποτε ήταν το Ιερό Διός, στις πέτρες του οποίου γλίστραγαν οι γυναίκες προκειμένου να εξασφαλίσουν τη γονιμότητα και να κάνουν παιδιά.

Όλα φαίνονται τόσο λάθος!

Ζήτησε ποτέ ο Χριστός να χτίσουν εκκλησίες πάνω σε άλλα ιερά; Για να ζήσουμε ένα Πάσχα όπου κυριαρχούν τα πλουμιστά άμφια των αρχιερέων, μιας θρησκείας που έχει κόψει κάθε σύνδεσμο με τον εσωτερικό χαρακτήρα των Μυστηρίων; Για να βλέπουμε τους σαπιοκοιλιάδες και τα λιγδερά πνευματικά τους «παιδιά» να επαναλαμβάνουν ψαλμούς που απλά ενισχύουν το ξερό δόγμα χωρίς να αναζωογονούν τον μυσταγωγικό χαρακτήρα που πρέπει να δημιουργεί η ζωντανή σχέση θεού κι ανθρώπου; Για να μας μένει μόνο από την Κυριακή του Πάσχα ο τραγικός απολογισμός αυτού του τόσο ηλίθιου έθιμου των βεγγαλικών; Για να κυριαρχούν τα κλαρίνα και τα τσιφτετέλια στις αυλές και τα κανάλια; Για να αναδύεται μόνο μια τσίκνα και ένα ψέμα;

Όλα φαίνονται τόσο λάθος!

Ένας βιολιστής πίσω στην Αποστόλου Παύλου, με τη μαγική του μουσική που συνοδεύεται από μια ηχογραφημένη κιθάρα, αναλαμβάνει να αποκαταστήσει τη σπασμένη πραγματικότητα με τις νότες του να σε οδηγούν στα νεοκλασικά της Διονυσίου Αεροπαγίτου. Σε μία από τις πιο όμορφες γειτονιές της πόλης.

Προσπαθώ να θυμηθώ ποιο είναι το σοσιαλιστικό σπίτι του Τσοχατζόπουλου, για το οποίο το νέο ΠΑΣΟΚ θέλει να θάψει το παλαιό, αλλά ο σύντροφος Άκης απειλεί να τους πάρει όλους στο λαιμό του και κάπως έτσι μάλλον θα συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε το όλον ΠΑΣΟΚ.

Άραγε να βάλουν οι μετέπειτα απόγονοί μας καμιά ταμπέλα τύπου ΠΝΥΞ, που θα λέει όμως ΠΡΙΤΣ… Ή κάτι σε Σφιγξ, αφού είναι σίγουρα ένα μυστήριο πώς τα έχουν κάνει όλα τόσο… άφησέ τα.

 

 

(Συνεχίζεται…)

 

 

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.