Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία

Η χούντα δεν τελείωσε το ’73.

Γιωργάκη, μαλάκα
δεν ήρθαμε για πλάκα

ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ (με μπόλικες μούτζες)

Πάρτ’ τη μάνα σου και μπρος
δεν σε θέλει ο λαός

ΑΛΗΤΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή (το πλέον δημοφιλές)

Εεεε Οοοο
Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από ‘δω
ΟΥΣΤ

Κάποια από τα συνθήματα στην πλατεία Συντάγματος την Τετάρτη, σε μια συγκέντρωση-απάντηση στους Ισπανούς που μία ημέρα πριν φώναξαν το περίφημο και αφυπνηστικό όπως αποδείχτηκε σύνθημα «μην κάνετε φασαρία, οι Έλληνες κοιμούνται».

Ο κόσμος ήταν πολύς. Παντού γύρναγες και έβλεπες πρόσωπα οικεία, που κάπου τα είχες ξαναδεί. Ήταν η οικειότητα της καθημερινότητας, και των ίδιων βιωμάτων που μοιράζονται από την πρώτη γουλιά καφέ μέχρι το δελτίο των 8 και την αναζήτηση της ευτυχίας. Οικογενειάρχες, ζευγάρια, φοιτητές, μαθητές, μεγάλοι, μικροί και σκυλιά.
«Αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα», φώναζε η πλατεία, και δίπλα μου διατυπώνεται το ακόλουθο, και εύλογο, μυστήριο: Και να πάει πού;

Ως γνωστόν, η χολέρα σαν αρρώστια απαιτεί την εισαγωγή του ασθενούς σε κάποιο νοσοκομείο όπου με τα κατάλληλα μέσα θα εκδιωχθεί μακριά, επαναφέροντας την υγεία στο σώμα, κάτι όμως που προϋποθέτει πολύ κόπο, καθώς μιλάμε για σοβαρό νόσημα.

Στην ελληνική περίπτωση, το ζήτημα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο.

Έστω λοιπόν ότι φεύγουν οι ΠΑΣΟΚοι από την εξουσία. Και έρχεται η ΝΔ. Μπορεί;
Έστω ότι έρχεται το ΚΚΕ. Μπορεί;
Μπορεί ο Αλέξης; Ή μήπως μπορεί η Μανωλίδου;

Ακόμα κι αν αναδυθεί ως από μηχανής θεός εκείνος ο ηγέτης που θα εμπνεύσει έναν ολόκληρο λαό, και γιατί όχι και μια ολόκληρη Ευρώπη, πόσο εφικτό είναι να έρθει για να μείνει;

Εκεί έξω υπάρχει ένα τραγικό παρακράτος, μια αποσαθρωμένη, νεκρή δημόσια μηχανή, ένα τρομερό διαπλεκόμενο σύστημα που στηρίζεται σε όλα αυτά μαζί, και κατά συνέπεια ένα dna που θέλει αρκετά χρόνια για να αλλάξει.
Εκεί έξω υπάρχει μια χρεωκοπία που διαμορφωνόταν συστηματικά τα τελευταία 30 χρόνια με τις ευλογίες της Ευρώπης που δυστυχώς όμως πέθανε στο Άουσβιτς.

Κυρίως μέσα από τις τηλεοράσεις, και ενώ το ΠΑΣΟΚ στελέχωνε τα νευραλγικά κύτταρα του κοινωνικού ιστού με κομματικούς ταλιμπάν, στα παρασκήνια γινόταν το παιχνίδι. Της αποχαύνωσης και του ξεπουλήματος. Σε συνεργασία με τους βλάκες δεξιούς και την θολή, αρρωστημένη αριστερά.

Και δώστου Ρούλα και μπουζούκια, τσιφτέλια και μπόμπες, κουνήματα και πρωινάδικα, μια καταιγίδα από ένα μπόλικο τίποτα που δημιουργούσε «φυτά» και ένα βαθύ σκοτάδι γύρω από την πραγματικότητα.

Την ίδια ώρα, και ενώ έδιναν και έπαιρναν οι ανύπαρκτες σκυλούδες, τα κακόμοιρα τσόλια και τα πιθηκοτράγουδα που σου καίνε τον εγκέφαλο από τη μονότονη επανάληψη που τρώει σκατά∙ την ίδια ώρα που το ποιος πήδαγε ποιον και το ποιος θα μείνει ή όχι στο τάδε τηλεπαιχνίδι έδειχναν να είναι τα μοναδικά ζητούμενα που θα πρέπει να απασχολούν το μυαλό του πολίτη∙ την ίδια ώρα και στιγμή που οι ανύπαρκτοι πουθενάδες τηλεστάρ έβγαζαν ένα σκασμό λεφτά∙ εκείνη ακριβώς την ώρα, το κράτος μαζί με τα ταμπούρλα βάραγε και διάλυση, οι Τούρκοι έριχναν άγκυρες, οι πολιτικοί έβαζαν πλυντήρια Siemens∙ εκείνη ακριβώς την ώρα και τη στιγμή, το Ψωμί ανέβαινε στα ύψη, η Παιδεία γέμιζε από συνδικαλιστές του κώλου και έβγαζε παραμορφωμένα τέρατα, όσο για την Ελευθερία έζησε προφανώς στο μέγιστο βαθμό τις προσβολές και τους εθνικούς εξευτελισμούς.

Προφανώς κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμα ύπαρξης των σκουπιδιών. Δεν γίνεται αλλιώς, κάτι πρέπει να περισσεύει, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για υπερκαταναλωτικές κοινωνίες. Δικαιούνται και αυτά να υπάρχουν, δεν μπορούμε να εκτιμάμε όλοι την κλασική μουσική, ούτε και να αναγνωρίζουμε όλοι την κλασική λογοτεχνία ή να παρακολουθούμε κλασικά έργα στο θέατρο ή την τηλεόραση. Δικαιούμαστε όμως και οι υπόλοιποι, για την ακρίβεια υποχρεούμαστε να τα διαχειριζόμαστε ορθά προκειμένου να μην μας πνίξουν.

Πώς έγινε λοιπόν και έπρεπε να ακούμε όλοι σκυλάδικα ή ανύπαρκτες ποπ σάχλες∙ να διαβάζουμε όλοι μαλακίες (είτε στις αναλύσεις «έγκριτων» εφημερίδων είτε στα δεκάδες περιοδικά)∙ να βλέπουμε μονίμως κώλους, βυζιά, χαμούρες και πουλημένους φλώρους στις τηλεοράσεις και τον μίζερο ελληνικό κινηματογράφο;

Πώς έγινε κανόνας η εξαίρεση;
Πώς δικαιολογείται για παράδειγμα η δημόσια τηλεόραση και να μην έχει κάνει ούτε μία εκπομπή για το χρέος και την πορεία ΠΑΣΟΚ, ή να μην έχει ανοίξει τον φάκελο της Κύπρου, ή να μην φωνάζει σχεδόν γκαρίζοντας στο λαό από το πρωί μέχρι το βράδυ ποιο είναι το πραγματικό του συμφέρον και ποιος δουλεύει εναντίον του; Τι σκατά δημόσια είναι τότε;

Αν αυτό το ΚΑΘΕΣΤΩΣ της μη ελευθερίας και της χούντας των ηλιθίων δεν είναι φασισμός, τότε τι είναι;

Οκ, δώσε στο πόπολο τη σαβούρα, δώστου όμως και το καλό. Όλοι πιστεύουμε στην ελευθερία των επιλογών.
Αλλά δεν το κάνεις γνωρίζοντας πως όσο ανεβαίνει επίπεδο, τόσο θα ισχυροποιούνται και τα αντανακλαστικά του που θα βγάζουν μπροστά μία κρίση συνείδησης, που θα γνωρίζει, θα διεκδικεί και θα τιμωρεί. Και αυτό δεν συμφέρει πολύ κόσμο.

Θα μπορέσει να αλλάξει ποτέ αυτή η κατάσταση; Θα έρθει άραγε εκείνη η στιγμή που θα συνεχίσουν να δέχονται κόσμο τα στούντιο των ριάλιτι, αλλά θα γεμίζουν και οι βιβλιοθήκες, τα ωδεία και οι χώροι άθλησης;
Θα καθιερωθεί ποτέ εκείνη η παιδεία που θα δημιουργεί ανθρώπους που θα έχουν συνείδηση της θέσης τους, των καθηκόντων τους στον κόσμο και της ύπαρξής τους στη ζωή και όχι ανδρείκελα που θα σκέφτονται μόνο με βάση τις ορέξεις τους;

Θα βρεθεί ποτέ εκείνος ο πολιτικός που θα αποδείξει ότι το χρέος με το οποίο φορτώνει τώρα το πολιτικό μας σύστημα τις επόμενες γενιές, είναι ΑΛΗΤΙΚΟ, ΑΝΗΘΙΚΟ, και ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ, τέκνο μιας τρισάθλιας συμμορίας που εκτός των άλλων προσόντων ομιλεί και γερμανικά;

Ποντάρω στο «πολύ δύσκολο ως χλωμό». Λόγω της ματαιότητας πάνω στην οποία πέφτει κάθε τι το καλό εδώ. Εν αρχή ήταν το χάος άλλωστε.
Μακάρι βέβαια να κάνω λάθος και να χάσω.

 
 

 
 
 
 
 

Advertisements

2 responses to “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία

  1. Άλα (όπως το hurray) με το «τριπλότπο» των Ιωαννιδικών…
    Χιουμορίζω την κατάσταση για να μην σαλτάρω και πηδήξω από κάτω και πάρω και πουλάδα (έβλημα ειδίκευσης).

    Άλλο (σχετικά μα το σύνθημά τους :
    Το ξέρεις ότι όποιος είναι υπέρ του καψίματος της Βουλής, είναι υπέρ των εργολαβιών αποκατάστασης.
    Και σίγουρα απορείς, για ποιό λόγο δεν αποκαθιστούν την δημοκρατικότητα ή την διοικητικότητα ή την επιχειρηματικότητα.
    Σάμπως δεν απορείς, για ποιόν λόγο άραγε, δεν αποκαθιστούν έστω την έννοια της τραπεζικότητας, χωρίς ευρω-αγία Τριάδα…

    Μα επειδή θα ήταν αναγκασμένοι να ασκήσουν το «μέτρον άριστον» και έχουν ξανοίξει τόσο αυτό το «μέτρον» που το μετέτρεψαν σε… Χιλιόμετρον Άριστον !

    Επίλογος :

    Μόρφωσις άγει βούλησιν μεν,
    Ευρω-αγία Τριάς άγει τον μπαρμπα-Πλεκαμενέα δε.