Τι θα γίνει φίλε μου με εμάς;

Κλειστοί φυσικά όλοι οι γύρω δρόμοι του Προεδρικού και του Μαξίμου. «Για Σύνταγμα από Ρηγίλλης», πληροφορούν οι αστυνομικοί που έχουν παραταχθεί σε σειρά για να προστατεύσουν προφανώς τον Εθνικό Κήπο και το κυβερνητικό μέγαρο.

Αμ δε. Ανεβαίνοντας τη Β.Σοφίας κι άλλη πόρτα στο ύψος της Ηρώδου Αττικού και του Μουσείου. Κλούβες στη σειρά και αστυνομικοί να έχουν κλείσει το δρόμο και να σε υποχρεώνουν να προσεγγίσεις το Σύνταγμα μέσω Κολωνακίου. Φυλάνε τη Βουλή με κάθε μέσο. Απρόσιτο με κάθε τρόπο λοιπόν το κτίριο και η αναγκαστική διαδρομή να σε οδηγεί στην Κριεζώτου και τούμπαλιν για τον δρόμο της επιστροφής.

Δίπλα μου μια καλοσυντηρημένη ηλικιωμένη να μην καταλαβαίνει τι παριστάνουν αυτοί οι μισθωτοί των 1000 ευρώ. Ένας άλλος κύριος να φωνάζει πως είναι και αυτοί μέρος του συστήματος, ο τελευταίος τροχός μεν, στην ίδια άμαξα δε. Ο κόσμος που πηγαινοερχόταν να τους χειροκροτάει ειρωνικά: «Μωρέ όσο και να τους φυλάνε, κρεμάλες τους περιμένουν». Μια κυρία βρέθηκε να τους υπερασπίζεται και οι υπόλοιποι γελούσαν.

Είναι αλήθεια πως θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν για μία φορά σταματούσαν οι αστυνομικοί να υπακούουν στις διαταγές που δέχονται από τον κάθε Παπουτσή. Ναι, έχουν και αυτοί, παιδιά, υποχρεώσεις, νοίκια, όπως κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος που υφίσταται τις αποφάσεις αυτών που οι αστυνομικοί προστατεύουν, και δεν δύναται να διακινδυνεύσουν τη θέση τους με απόλυση. Όμως έχουμε όλοι πόλεμο. Εκείνοι, με ποιανού το μέρος είναι;

Φιλοσοφικώς και τελείως ακαδημαϊκώς όπως τριγυρνούσε το υπαρξιακό μου ερώτημα στο νου, ανέβηκα το Κολωνάκι αντικρίζοντας συνέχεια το ίδιο σκηνικό «προστασίας» και την ίδια οργή του κόσμου που τον υποχρεώνουν να κάνει κύκλους μην τυχόν και καμιά κυρά τάδε μανταμίτσα βουλευτίνα σκοντάψει και αρχίσει πάλι να μας ζαλίζει τον έρωτα με το μονόπρακτο α λα Μάρθα Βούρτση «μόλις φέτος βγήκα, τι φταίω εγώ;». Το ότι βγήκε με τη συμμορία που φταίει επί 30 χρόνια, έχει κλέψει και τώρα βιάζει το μέλλον όλων μας ρίχνοντάς το στα Τάρταρα είναι προφανώς ψιλά γράμματα για την πολιτική της ορθότητα.

Δεν «τραγούδησα» ποτέ -μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι- αν και είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο πως ο κλάδος τους «κοσμείται» από διάφορα γουρουνάκια που εκτελούν εντολές από κάποια άλλα μεγαλύτερα ζωάκια στα πρότυπα της γνωστής Φάρμας, έχοντας απωλέσει κάθε έννοια λογικής, αξιοκρατίας και αυτοσεβασμού, κερδίζοντας παράλληλα διάφορα παράσημα χαφιεδισμού. Και ποιος κλάδος όμως είναι αγγελικά πλασμένος; Θα πρέπει να είσαι πολύ καραγκιόζης για να ζητάς να την πληρώνει ο κάθε χαμηλόμισθος που δουλεύει κάτω από πολλές φορές δύσκολες συνθήκες για να μπορεί να λουφάρει εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος ο κάθε φυσικός ή πολιτικός του προϊστάμενος.

Δεν γίνεται όμως να αγνοείς και τα πολλαπλά μέτρα και σταθμά που ακολουθούνται κάθε φορά. Και να μην αναρωτιέσαι αν έχουν χαθεί και από εκεί οι ιδεολόγοι, εκείνοι που θα είχαν στη συνείδησή τους την κατάλληλη μαγιά ικανή να συνδυαστεί με τα υπόλοιπα υγιή υλικά της κοινωνίας προκειμένου να «γυρίσει ο ήλιος».

Αυτά τα παιδιά ορκίστηκαν να υπηρετούν το Σύνταγμα και τους νόμους. Όμως όπως έχει αποδειχτεί από αρμόδιους συνταγματολόγους όλα αυτά για τα οποία αγωνίζεται και η ΕΛ.ΑΣ., έχουν παραβιαστεί κατάφορα.

Αυτά τα παιδιά εκτελούν άλλες εντολές: να αφήνουν τους λαθροταλιμπάν ελεύθερους να εμπορεύονται την πρέζα και τη μαϊμού τσάντα, καταληστεύοντας περαστικούς και περιουσίες στα σύνορα του οθωμανικού τόξου. Να αφήνουν απροστάτευτες τις γειτονιές. Να δέρνουν σοσιαλιστικά τους διαδηλωτές. Να φυλάνε τη Βουλή. Να προστατεύουν αυτούς που μας έφεραν εδώ.

Μέχρι πότε;

Τι θα γινόταν αν για μία φορά, όλοι μαζί, οργανωμένα κι όμορφα, αγνοούσαν την εντολή και αφήναν το κοινοβούλιο απροστάτευτο; Απλά, ήρεμα, και με το χαμόγελο να ορθώσουν το ανάστημά τους και να υπερασπιστούν τον συνταξιούχο, τον άνεργο, τον οικογενειάρχη που κλείνει το μαγαζί του και βάζει το πιστόλι στον κρόταφο για να αυτοκτονήσει. Ποιο είναι το χρέος τους απέναντι στην πατρίδα; Και ποιος θα τολμήσει να τους πειράξει δεδομένου ότι θα έχουν ΟΛΟ το λαό με το μέρος τους;

Δεν θυμάμαι ούτε έναν αστυνομικό στη δική μου γειτονιά, κάποια τετράγωνα πιο κάτω από τη Βουλή και το Μαξίμου, όταν ένας λάθρο έσπαγε στο ξύλο το γεράκο που πουλάει αναπτήρες, ή όταν άνοιγαν το κεφάλι του καθαριστή με όπλο, έσπαγαν αμάξια και παραβίαζαν διαμερίσματα. Ούτε έναν. Και ξαφνικά βρέθηκαν τόσοι πολλοί για να προστατέψουν τη δημοκρατία του Γιάννου, του Άκη, του Τσουκάτου, που εξέθρεψε σαν αυγό φιδιού στον κόλπο του το Μέγκα, ο ΔΟΛ και ο κάθε Κουρής. Βρέθηκαν όμως και πάλι τόσοι πολλοί για να επιβάλλουν τον ΝΟΜΟ του παρακράτους.

Αχ, ΕΛ.ΑΣ., και εσύ να ψάχνεις τον δικό σου ηγέτη που θα οδηγεί με το παράδειγμά του και όχι με τη βία.

 

 

 

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.