Η γερμανική Ευρώπη

Βερολίνο, Πλατεία Πότσδαμ, Οκτώβριος 1990: το μεγάλο πανό στη διαδήλωση για τον εορτασμό της επανένωσης της Γερμανίας γράφει: Europa wird deutsche, η Ευρώπη θα γίνει γερμανική. Δίπλα, το περίγραμμα της Ευρώπης κάτω από κίτρινο, κόκκινο και μαύρο. Είκοσι χρόνια αργότερα, η «προφητεία» αρχίζει να εκπληρώνεται. Με όχημα την ισχύ της οικονομίας, το Ράιχ, έννοια κρίσιμη σήμερα μα παρερμηνευμένη στην κοινή συνείδηση, επιστρέφει στην Ευρώπη.

Μπαίνοντας στο καλοκαίρι του 2011, ο γερμανικός στραγγαλισμός της Ελλάδας φτάνει στο απροχώρητο, με την άτυπη συνεργασία των «αγορών». Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η Γερμανία επιχειρεί κάτι τέτοιο. Στο παρελθόν το έχει πράξει και με πολύ πιο ισχυρές οικονομικά και πολιτικά χώρες, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία, λίγο πριν από τη γέννηση του κοινού νομίσματος.

Σήμερα, οι αποκλίσεις των οικονομιών στην ευρωζώνη επιτείνονται. Οι διαχρονικές ευθύνες της ελληνικής ηγέτιδας τάξης προσφέρουν ισχυρό άλλοθι στο γερμανικό ηγεμονισμό, τον οποίο ενθάρρυνε αποφασιστικά η υποτελής στάση της κυβέρνησης Παπανδρέου. Το ιστορικό των τεσσάρων ελληνικών χρεοκοπιών, που όλες συνδέθηκαν με περιόδους ηγεμονικής πολιτικής ξένων δυνάμεων και επιθετικών τραπεζικών συμφερόντων των χωρών τους, και ιδίως εκείνης του 1932, που οδήγησε τελικά τη Βουλή να επιβάλει η ίδια το 1936 τη δικτατορία Μεταξά, υπενθυμίζει τους κινδύνους που δυστυχώς δεν σταματούν εδώ: μαζί με τη χρεοκοπία, ο κλονισμός της εσωτερικής σταθερότητας και η σταδιακή αμυντική κατάρρευση έναντι της Τουρκίας συνθέτουν το πραγματικό τρίπτυχο απειλής της ελληνικής κυριαρχίας.

Για να δει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη πρέπει να κοιτάξει δύο δεκαετίες πίσω. Η αρχή γίνεται στην παλιά νεκρή ζώνη του διχοτομημένου Βερολίνου, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της γερμανίας, στην ιστορική πλατεία Πότσδαμ. Και το τέλος; Ίσως γραφτεί κι αυτό σε πλατείες: αντίθετα με τις κυβερνήσεις τους, οι Ευρωπαίοι πολίτες αποφασίζουν πλέον να αντιδράσουν στο στραγγαλισμό λαών και κρατών που προκαλεί η εθνικιστική ηγεμονική πολιτική του Βερολίνου και του νέου οικονομικού Ράιχ.

Η επιστροφή του Ράιχ / Η ελληνική κρίση ως μοχλός μιας γερμανικής Ευρώπης
Του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Την περίοδο 1992-93 ο γερμανικός πόλεμος των επιτοκίων είχε γονατίσει τη βρετανική οικονομία και είχε οδηγήσει την Ιταλία έξω από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών που προετοιμαζόταν για το κοινό νόμισμα. Όποιος θυμάται αυτή την ιστορία της «Μαύρης Τετάρτης», δεν απορεί καθόλου για το πού επιχειρεί σήμερα να μας οδηγήσει το Βερολίνο. Δίπλα του, ομολογουμένως πλέον, και οι διεθνείς κερδοσκόποι που εξακολουθούν, ακόμα και τώρα να «αξιοποιούν» την πολιτική του προς όφελός τους. Ως και ο Γερμανός επικεφαλής της Σοσιαλιστικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Μάρτιν Σουλτς, είχε προ καιρού καταγγείλει τη χώρα του για αυτό.

Στη μεγάλη κρίση του 1992-93 η Ευρώπη δεν είχε αποκτήσει ακόμα το κοινό της νόμισμα, αλλά βρισκόταν στο στάδιο του ECU. Ξαφνικά, ένα από τα νομίσματα στο τότε «καλάθι» άρχισε να τρίζει. Πρωταγωνιστής, ο Τζορτζ Σόρος. Από το βιβλίο του O Soros για τον Soros θυμάται: «Τον πρώτο υπαινιγμό (σ.σ.: για την κατάρρευση της ιταλικής λιρέτας) τον έκανε ο πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ Σλέσινγκερ κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας που εκφώνησε σε επίσημη συνεστίαση. Είπε ότι οι επενδυτές σφάλλουν αν νομίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα, το ECU, συνιστά ένα σταθερό «καλάθι» για όλα τα άλλα νομίσματα. Και η νύξη του αφορούσε κυρίως την ιταλική λιρέτα, η οποία δεν ήταν και πολύ ισχυρή. Όταν ο Σλέσινγκερ τελείωσε την ομιλία του τον ρώτησα αν το ECU του άρεσε ως νόμισμα, και εκείνος μου απάντησε ότι του άρεσε ως ιδέα, μόνο που θα προτιμούσε να έχει άλλο όνομα. Θα προτιμούσε να το έλεγαν μάρκο. Το μήνυμα ήταν σαφές».

Υπό την «τεχνική καθοδήγηση» του Σλέσινγκερ η ενωμένη πλέον Γερμανία κατ’ ουσίαν χρηματοδότησε το έλλειμμα και στη συνέχεια εν μέρει και την αναστήλωση της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ώστε τα «βάρη» αυτά να μην περάσουν στο νέο ενιαίο κράτος. Η προσέγγιση ήταν απλή: οι Γερμανοί ανέβασαν απότομα τα επιτόκια και μάζεψαν όλα τα λεφτά στη Γερμανία. Η Βρετανία, που βρισκόταν ήδη σε ύφεση, κυριολεκτικά «στέγνωσε» από ρευστό. Ο Σόρος συνεχίζει: «Πιστέψτε με: εμείς δεν δράσαμε αυτόνομα. Ακολουθήσαμε τις εντολές του κυρίου μας, της Μπούντεσμπανγκ… Δεν έχω καμία αμφιβολία για το ποιος ήταν ο αρχηγός σε εκείνο το νομισματικό κυνήγι. Εξάλλου το παιχνίδι δεν είχε τελειώσει. Η ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση εξακολουθεί να παραμένει απειλή για τη θεσμική ύπαρξη της Μπούντεσμπανκ…»

Εκείνη τη στιγμή η Μπούντεσμπανκ, αντί να προστατεύσει τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών, το ERM, όπως επέβαλλε ο «ευρωπαϊκός» θεσμικός ρόλος της γύρω από τον οποίο οικοδομήθηκε η νομισματική ένωση, στήριξε το μάρκο αγοράζοντας δολάρια, εξυπηρετώντας, αντίθετα, τον καθαρά «γερμανικό» ρόλο της. Στην ουσία, παίζοντας ένα πολύ επιτυχές «διπλό παιχνίδι», έγινε ο λύκος που φύλαγε τα πρόβατα. Σε μια πράξη απελπισίας, η βρετανική κυβέρνηση αύξησε και εκείνη τα επιτόκια κατά δύο μονάδες χωρίς να πετύχει κάτι: οι κερδοσκόποι προχώρησαν σε μαζικές πωλήσεις στερλινών με τελικό αποτέλεσμα την παραίτηση του Βρετανού υπουργού Οικονομικών και κυρίως την τρομερή υποτίμηση της στερλίνας κατά 11%. Αυτό ήταν το σκληρό τέλος ενός παιγνίου που είχε αρχίσει λίγο νωρίτερα με μια… πρόβα: την επίθεση των κερδοσκόπων κατά της συγκριτικά ασθενέστερης ιταλικής λιρέτας.

Ο Σόρος, ο οποίος την εποχή όπου η γερμανία «γονάτισε» πρώτα την ιταλική λιρέτα και στη συνέχεια τη στερλίνα, υπήρξε ο δεύτερος μεγάλος κερδισμένος, συνεχίζει αναφερόμενος στο πώς δούλεψε ο μηγανισμός της Γερμανικής Κεντρικής τράπεζας: τον εσωτερικό συνταγματικό ρόλο της και τον εξωτερικό του στηρίγματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών, του ERM. Η Μπούντεσμπανκ ακολούθησε αποφασιστικά μια σφικτή νομισματική πολιτική, σε μια στιγμή κατά την οποία η υπόλοιπη Ευρώπη βρισκόταν βυθισμένη στην ύφεση». Άραγε σήμερα, περίπου είκοσι χρόνια μετά, πόσο διαφορετική είναι η εικόνα;

Τις ημέρες που παιζόταν η πρώτη διάσωση ή μη της Ελλάδας και λίγο πριν από τη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στις αρχές του 2010, ο Σόρος, που ένα χρόνο αργότερα θα γινόταν δεκτός από τον Γιώργο Παπανδρέου στο πρωθυπουργικό γραφείο, είχε αναφέρει: «Η Γερμανία ρίχνει σε άβυσσο την Ελλάδα… Αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να βελτιώσει τα δημόσια οικονομικά της, θα αναγκαστεί να λάβει νέα μέτρα με στόχο να αυξήσει τα έσοδά της, και αυτό θα την οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, σε ένα ‘θανατηφόρο σπιράλ θανάτου’». Ήταν κάτι που μπορούσε με μεγάλη ευκρίνεια να αναγνωρίσει, αφού από την «αγγλική» εμπειρία του το γνώριζε προφανώς πάρα πολύ καλά. Ήταν αυτό που συμβαίνει σήμερα.

[…]

Όποιος έχει ζήσει από κοντά τα γεγονότα της επανένωσης της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, που υπήρξαν η βάση από την οποία γεννήθηκε το ευρώ, δεν μπορεί παρά να ακούει με τρόμο την πρόταση Γιούνγκερ για την «αξιοποίηση» εκείνου του μοντέλου στην Ελλάδα σήμερα. Δηλαδή, τη χρήση ενός μηχανισμού τύπου Treuhandanstalt, της υπηρεσίας που ανέλαβε την ιδιωτικοποίηση πολλών εταιρειών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας μετά την επανένωση, όπως την πρότεινε ο Γιούνγκερ μέσω του περιοδικού Der Spiegel. Όποιος λοιπόν έχει ζήσει εκείνες τις ημέρες στο Βερολίνο είναι σε θέση να γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι δεν επρόκειτο για επανένωση, αλλά για προσάρτηση, για απορρόφηση της μιας Γερμανίας από την άλλη –η σχετική κριτική ασκήθηκε τότε εντονότατα, αλλά χάθηκε σχεδόν αμέσως από την καταιγιστική δύναμη της ροής των γεγονότων, ιδίως τη θετική ορμή της επανένωσης για τους Γερμανούς αλλά και την κατάρρευση του σοβιετικού κόσμου.

Το μοντέλο του μηχανισμού που θέλει να φέρει στην Ελλάδα ο Γιούνγκερ συνέβαλε αποφασιστικά στη μετάπτωση της επανένωσης σε προσάρτηση. Ήταν κύριο εργαλείο της, ίσως ο βασικός μοχλός της.

Πρέπει δε να σημειωθεί και ότι, αυτή τη στιγμή, ενώ όλα τα άλλα ενδεχόμενα για ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα, παραμένουν στάσιμα –όσο τουλάχιστον δεν μιλάμε όντως για ευτελιστική εκποίηση του δημόσιου πλούτου στον οποίο πάντως ήδη πρωτοστατούν οι Γερμανοί προς όφελός τους, υπάρχει διάθεση έντονης κινητικότητας τουρκικών επενδύσεων στην Ελλάδα.

Η «αξιοποιήση» της δημόσιας περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας παραδόθηκε σε μια εταιρεία που συστήθηκε για να τη διαχειριστεί εν λευκώ στο σύνολό της. Το αποτέλεσμα ήταν μια πρωτοφανής στα διεθνή χρονικά εκποίηση μέσα από την οποία η Δύση «κατάπιε» κυριολεκτικά την «Ανατολή». Αλλά τουλάχιστον εκεί ήταν Γερμανοί με Γερμανούς που ενώνονταν ξανά έπειτα από σαράντα πέντε χρόνια μεταπολεμικής διαίρεσης. Και το πώς θα το έκαναν ήταν τελικά δικό τους θέμα.
Με πλειστηριασμούς χωρίς τιμές εκκίνησης, γη και επιχειρήσεις της παλιάς Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας πέρασαν στα δυτικά χέρια για το τίποτα. Όμως, τουλάχιστον εκεί Γερμανοί αγόραζαν Γερμανούς, έστω και κατ’ αυτό τον ισοπεδωτικό τρόπο. Μεταξύ άλλων, η διαδικασία αυτή άφησε πίσω της μια βαθιά ανισότητα στην ανεργία και στις αμοιβές των δύο παλιών γερμανικών κόσμων, η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα. Εδώ τι θα συμβεί; Εμάς ποιος θα μας προσαρτήσει; Αν η απάντηση βρίσκεται δύο παραγράφους πριν, δεν θα είναι λύση, αλλά μέγα πρόβλημα.

Αν αυτό εννοούμε μιλώντας για αποκρατικοποιήσεις, κι αν αυτό περιλαμβάνεται στη νέα άποψη που διατύπωσε ο Σόιμπλε για «ήπια αναδιάρθρωση υπό όρους», μάλλον δεν έχουμε φανταστεί τι πάμε να κάνουμε. Ή πια έχουμε φανταστεί κάτι πολύ συγκεκριμένο… Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο.

 

~~~

Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε μέσα Ιουνίου του 2011. Σήμερα, η μέρα είναι 21 Ιουλίου. Χτες, στην επέτειο του Αττίλα, ο Ερντογάν πανηγύριζε στα Κατεχόμενα με 100 δημοσιογράφους από όλο τον κόσμο, πέταγε με ελικόπτερο πάνω από την Αμμόχωστο και τη Μόρφου, εδάφη ευρωπαϊκά, ξεκαθαρίζοντας πως «δεν υπάρχει κράτος που λέγεται Κύπρος» και πως η οικονομία της «ελληνοκυπριακής διοίκησης» θα καταρρεύσει όπως ακριβώς και στην Ελλάδα.

Λίγο αργότερα, η Πρωθυπουργάρα μας, το παιδί κουμπί, την ημέρα που η Ευρώπη γνωστοποιεί και επισήμως ότι η χώρα παραδίδεται στη Γερμανία, τους διεθνείς τραπεζίτες και τους Τούρκους, δέχεται ερώτηση από διορισμένο δημοσιογράφο της ΝΕΤ, στη συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες: -Μπορείτε να επιβεβαιώσετε ότι το μεσοπρόθεσμο, που περίεχε και αυτό όπως το μνημόνιο, μέτρα επώδυνα, είναι το τελευταίο πακέτο μέτρων που υφίσταται ο ελληνικός λαός;

Παπανδρέου (εμφανώς κομμάτια και πτώμα, και άντε να τελειώνουμε να πάω σε κανάν ΟΗΕ που αν μη τι άλλο ξέρει να λύνει υπαρκτά ζητήματα πολιτικής ουσίας όπως το κυπριακό):

-Εεε… και όχι μόνο οδυνηρά (!!), αλλά και πολύ σημαντικά. Πήραμε μέτρα, αυτά είναι τα μέτρα που θα μας πάνε μπροστά, και είναι πολύ σημαντικό, και ευχαριστώ, τον Ευάγγελο, τη Μαριλίζα, τον Στίνγκλιτς, επίσης ευχαριστώ την ομάδα Σαχινίδη, τους Ευρωπαίους ομολόγους, ευχαριστώ επίσης τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, τον κηπουρό μου, τον άνθρωπο που μου κουρεύει το μουστάκι και γενικά ευχαριστώ πολύ. Στο τέλος η Ελλάδα θα είναι μια άλλη Ελλάδα.

Και αντί να τον βάλει κάτω ο καραγκιόζης ο δημοσιογράφος, να του αλλάξει την Παναγία του Γιώργου μας, του παιδιού θαύματος της εθνικής Ιστορίας μας, μέχρι να τον φέρει στο σημείο να απαντήσει ένα γαμημένο ΝΑΙ ή ΌΧΙ, ο έτερος φωστήρας της πολιτικής σκηνής Μόσιαλος, δίνει το μικρόφωνο αλλού και η ζωή του παραλόγου συνεχίζεται.

 

Τι απερίγραπτη ντροπή… Ασύλληπτος εξευτελισμός χωρίς τέλος.

 

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.