Μια φορά κι έναν καιρό στο Αφγανιστάν

Οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν σαν ανθρώπινα όντα, οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι και η μουσική ήταν προνόμιο όλων. Έπειτα ήρθαν οι Ταλιμπάν, οι γυναίκες άρχισαν να καταπιέζονται πέρα από κάθε προηγούμενο, να βασανίζονται και να δολοφονούνται, η μουσική απαγορεύτηκε και οτιδήποτε θυμίζει ελευθερία, εξαφανίστηκε.

«Ποια Αφγανή θα μπορούσε σήμερα να φορέσει μια μπλούζα που να αποκαλύπτει τους ώμους, χωρίς να απειλείται από λιθοβολισμό;» αναρωτιέται η Τοταχκάιλ, μία Μουσουλμάνα που ντρέπεται να αποκαλεί τους Ταλιμπάν ομόθρησκούς της. Την ίδια ντροπή και αποτροπιασμό αισθάνεται και για την πρωτεύουσα της Καμπούλ, εκεί όπου μεγάλωσε: «Οι ρίζες μου καταστράφηκαν, δεν έχουν απομείνει και πολλά. Κάποτε η πόλη ήταν Δυτική. Μπορούσες να κυκλοφορήσεις μόνη σου δημοσίως, μπορούσες να συμμετέχεις σε αθλήματα. Ήταν μια χώρα του Τρίτου Κόσμου, αλλά βασικά οι άνθρωποι ήταν μορφωμένοι. Μπορούσα να κάνω και να έχω ό,τι ακριβώς και οι άνδρες· ήταν μια ελεύθερη χώρα.»

Σύμφωνα με έρευνα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, πριν το καθεστώς των Ταλιμπάν, οι γυναίκες στο Αφγανιστάν απολάμβαναν μια σειρά δικαιωμάτων και προστασία από το νόμο της αφγανικής κοινωνίας: κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 1920, και το 1960 κατοχύρωσαν συνταγματικά την ισότητά τους απέναντι στους άνδρες. Παράλληλα, συνέβαλαν καθοριστικά στην εθνική ανάπτυξη. Το 1977, οι γυναίκες αποτελούσαν το 17% του ανώτατου νομοθετικού σώματος. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, το 70% των δασκάλων σχολείου, το 50% των κυβερνητικών υπαλλήλων και το 40% των γιατρών ήταν γυναίκες. Οι Αφγανές είχαν ενεργή συμμετοχή και στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μέχρι που οι Ταλιμπάν επέβαλαν αυστηρότατους περιορισμούς στο δικαίωμα της εργασίας τους, απαγόρευσαν την πρόσβαση γυναικών στα Πανεπιστήμια και τις υποχρέωσαν να παρατήσουν τις δουλειές τους. Ο απάνθρωπος τρόπος ντυσίματος έγινε ο κανόνας η παράβαση του οποίου επέφερε τρομακτικές τιμωρίες. Περιορίστηκαν δραματικά οι μετακινήσεις τους στην πόλη, ενώ οι βιασμοί, οι ξυλοδαρμοί, οι απαγωγές και οι γάμοι παρά τη θέλησή τους, ανάγκαζαν κάποιες οικογένειες να στέλνουν τα κορίτσια τους στο Πακιστάν ή το Ιράν για να τις προστατέψουν. Υπολογίζεται ότι 50.000 ήταν οι γυναίκες που κατά τη διάρκεια του πολύχρονου εμφυλίου αναγκάστηκαν να πουλήσουν όλα τους τα υπάρχοντα προκειμένου να ζήσουν πριν βγουν στη ζητιανιά.

 

 

Οι Ταλιμπάν υποχρεώνουν τις γυναίκες μέχρι και να βάφουν τα παράθυρά τους προκειμένου να μην βλέπουν έξω, σε έναν τρόπο ζωής που σύμφωνα με Ευρωπαίους ειδικούς αυξάνει κατακόρυφα τα επίπεδα κατάθλιψης μεταξύ των γυναικών, πολλές από τις οποίες καταπίνουν οξύ κατακαίγοντας τον ισοφάγο τους· ένας φτηνός τρόπος να αυτοκτονήσεις.

Zilla of the Resistance

 

 

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.