O Elvis, οι Beatles και το LSD

Δεν υπάρχει μέρα που να περνάει για τον Jerry Schilling και να μην σκέφτεται τον Elvis Presley. Άλλωστε, ξυπνάει σε ένα σπίτι που του χάρισε ο ίδιος το 1974, αν και στους φίλους του ο Βασιλιάς δώριζε κατά κανόνα αμάξια, κατά προτίμηση Κάντιλακ. Σήμερα, στα 69 του, ο Schilling θυμάται ακριβώς τη στιγμή που του έδωσε την επιταγή για να το αγοράσει: «Ήταν εδώ, σε αυτό το μπαλκόνι, όπου γύρισε με κοίταξε και μου είπε: «Η μητέρα σου πέθανε όταν ήσουν ενός έτους. Δεν είχες ποτέ σπίτι. Ήθελα να ήμουν εκείνος που θα στο πρόσφερε.»»

Ο Schilling –που είχε μανατζάρει μουσικούς γίγαντες όπως οι Beach Boys και τον Billy Joel-, είχε αναλάβει τον Elvis επαγγελματικά υπήρξε όμως φίλος και συνταξιδιώτης στη μοναδική πνευματική αναζήτησή του. Το απόσταγμα αυτής της σχέσης ξεδιπλώνεται και στο DVD – Elvis, The Great Performances, το οποίο περιλαμβάνει σπάνιες συνεντεύξεις και εμφανίσεις στην τηλεόραση και φυσικά υλικό από συναυλίες. Είναι ο άνθρωπος που είχε το προνόμιο να είναι παρών όταν είχαν έρθει οι Beatles για να υποβάλουν τα σέβη τους στον Elvis, καθώς και στην εμπειρία του με το LSD.

Οι δυο τους συναντήθηκαν το 1954 όταν ο 12χρονος Jerry μεγάλωνε στο Μέμφις. O 19χρονος τότε Presley, ήταν και εκείνος ένας νέος της μικρής πόλης, αλλά το “That’s All Right” είχε ήδη αρχίσει να παίζει στους τοπικούς ραδιοσταθμούς. Και είχε ακόμα χρόνο να παίζει μπάλα τα Κυριακάτικα απογεύματα και κάπως έτσι γνωρίστηκαν.

Η τεράστια επιτυχία του στη σκηνή και την τηλεόραση στα μέσα της δεκαετίας του ’50, έφεραν και το επόμενο, αναμενόμενο βήμα στην καριέρα του Elvis, εκείνο του σινεμά. Μέχρι το 1964, είχε γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος χολιγουντιανός ηθοποιός, ωστόσο δεν ήταν όσο πλήρης είχε ονειρευτεί. Είχε φανταστεί τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί σε ταινίες όπως το Rebel Without a Cause ή το On the Waterfront, αλλά αντ’ αυτού έπαιζε σε μιούζικαλ όπως τα Girls! Girls! Girls! και Fun in Acapulco. Σε αυτό το κλίμα, και περιστοιχισμένος από ανθρώπους που πάντα κάτι αναζητούσαν από εκείνον, ήθελε έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να τον εμπιστεύεται, και έτσι, ο μέχρι τότε σπουδαστής Ιστορίας, Schilling, άφησε την γενέτειρά του για την Πόλη των Αγγέλων, και έγινε μέλος της «Μαφίας του Μέμφις», όπως αποκαλείτο ο «κύκλος» του Elvis.

Ο Αύγουστος είναι ένας ιδιαίτερος μήνας για τον Elvis. Είναι ο μήνας που πέθανε σε ηλικία 42 ετών, το 1977, στις 16. Κάθε χρόνο, οι θαυμαστές του «προσκυνούν» στην Graceland. Ο Αύγουστος ήταν όμως και ο μήνας, που έλαβε χώρα για πρώτη και τελευταία φορά η συνάντηση των Σκαθαριών μαζί του. Του χτύπησαν την πόρτα στις 27, του 1965. Οι Beatles βρίσκονταν στο Λος Άντζελες για να παίξουν στο Hollywood Bowl, και ο Presley ήταν στην πόλη για να τηρήσει το συμβόλαιό του με την Metro-Goldwyn-Mayer. Ο Schilling ήταν παρών εκείνη τη νύχτα.

Η συνάντηση των δύο μεγαλύτερων μουσικών δυνάμεων της ιστορίας του rock ‘n’ roll, ήταν στην αρχή λίγο αμήχανη. Ο John, o Paul, o George και ο Ringo -στην κορυφή της δόξας τους εκείνη την εποχή- είχαν μείνει άφωνοι μπροστά στο είδωλό τους. Κανένας δεν έκανε την αρχή, μέχρι που ο Elvis, έχοντας μια υπέροχη αίσθηση βρετανικού χιούμορ, είπε: «Οκ, αν είναι να κάτσουμε έτσι και να με κοιτάτε όλη τη νύχτα, πάω για ύπνο.» Το δωμάτιο γέμισε γέλια, ο πάγος είχε σπάσει.

Αν Elvis και Beatles, έπαιξαν μουσική μαζί εκείνη τη νύχτα, ο Schilling δεν το θυμάται. Ούτε κανένα από τα Σκαθάρια, αν και ο John Lennon αργότερα είπε πως τζάμαραν για λίγο. Ο Elvis πάντως, αγκάλιασε την Fender του για λίγο και τραγούδησε το “Mohair Sam” του Charlie Rich.

Την επόμενη ημέρα, πριν τη συναυλία των Beatles, o Lennon, εξομολογήθηκε στον Schilling κάτι που ούτε που θα τολμούσε να το πει στον ίδιο του το «θεό». Έδειξε τις φαβορίτες του και είπε: «Τις βλέπεις αυτές; Παραλίγο να με διώξουν από το σχολείο επειδή ήθελα να μοιάζω στον Elvis. Δεν θα ήμασταν εδώ αν δεν υπήρχε εκείνος.» Ο Jerry του το είπε, και εκείνος απλά χαμογέλασε, δείχνοντας με τον δικό του τρόπο τι σημαίνει μια τέτοια δήλωση. Για εκείνον πάντως, σύμφωνα με τα όσα καταθέτει ο Schilling, η συνάντησή τους ήταν γλυκόπικρη. Ποτέ δεν ζήλεψε κανέναν, ωστόσο η αίσθηση της δημιουργικής ελευθερίας που απολάμβαναν οι Beatles, ήταν κάτι που για τον Presley φαινόταν πως είχε πια εξανεμιστεί.

Ούτε ο Elvis, ούτε οι Beatles μπορούσαν να δουν το βάθος και το εύρος των επόμενων ετών που τους περίμεναν, και πόσο θα τους επηρέαζε. Τα μεν Σκαθάρια, μετά κι από τη δήλωση του Lennon πως είναι «πιο διάσημοι κι από τον Χριστό», ήταν το αντίβαρο της μουσικής Αμερικής, ο δε Presley έγινε ο «Βασιλιάς». Όμως ο ίδιος, όντας όχι και το ικανοποιημένος από την κινηματογραφική του καριέρα, ξεκίνησε μια δική του, πνευματική αναζήτηση πιστεύοντας πως θα τον βοηθήσει να επανασυνδεθεί με τη μουσική του˙ με άλλα λόγια, «ψαχνόταν».

Είναι γνωστό πως ο Elvis είχε κάνει πολλές γυναίκες να μελετήσουν τη Βίβλο, ο ίδιος τη φύλαγε στο προσκέφαλό του. Θεωρούσε τον εαυτό του αναγεννημένο Χριστιανό και πολλές φορές προσευχόταν μαζί με τον Schilling. Όπως ο ίδιος λέει σήμερα: «Πάντα ένα βασικό μέρος του εαυτού του ήταν συνδεδεμένο με το Χριστιανισμό. Αλλά εκτός αυτού, ο ίδιος ήξερε πως εκεί έξω είναι ένας ολόκληρος κόσμος.»

Άρχισε να συμμετέχει στα μαθήματα της ομάδας Self Realization Fellowship, ένα γκρουπ που επικεντρώνονταν στο διαλογισμό και τη γιόγκα και να «εξερευνάει» τις Πύλες της Αντίληψης του Aldous Huxley. Πρόκειται για το βιβλίο που γράφτηκε το 1954 και περιγράφει τις εμπειρίες του Βρετανού διανοούμενου με τη μεσκαλίνη.

Ελπίζοντας να ανακαλύψει αυτό το «Εσωτερικό Φως», ο Presley που είχε ήδη μαζί του τη μετέπειτά σύζυγό του Priscilla Beaulieu, και τον κομμωτή Larry Geller, ζήτησε και από τον Jerry να τον συνοδέψει στο ταξίδι του LSD σε μια νύχτα με έντονη την παρουσία του σουρεαλισμού της. Ο Schilling θυμάται: «Ξεκινήσαμε να έχουμε μια ολόκληρη συζήτηση από γέλια. Έπειτα τον κοίταζα να μεταμορφώνεται σε ένα παιδί. Ήταν αυτό το γεμάτο μικρό και κάποιες φορές ανασφαλές αγόρι. Όσο τον κοίταζα, τόσο άλλαζε. Τελικά, τον είδα σαν ένα μωρό που μου χαμογελούσε, όσο χαρούμενα μπορούσε.

Το 1960, το LSD θεωρήθηκε και με τη βούλα του Good Housekeeping ως ένα ασφαλές ψυχιατρικό ναρκωτικό, και όταν το 1965, το δοκίμασε ο Presley ήταν ακόμα νόμιμο. Ωστόσο ποτέ δεν θέλησε να εκφράσει δημοσίως αυτή του την εμπειρία -κάτι που έκαναν οι Beatles- καθώς έκανε χρήση του καθαρά για προσωπικούς λόγους, αισθανόμενος παράλληλα βαρύτατη ευθύνη μιας τέτοιας δημοσιότητας απέναντι στους θαυμαστές τους. Για αυτό και δεν συνδέθηκε το όνομά του με την περίοδο του Βιετνάμ, τότε που καλλιτέχνες και λοιπές διασημότητες επεδίωκαν να ενδυναμώσουν με κάθε τρόπο τις αντικαθεστωτικές τους απόψεις, σε μια ατέλειωτη υπερ-εκδηλωτικότητα.

Οι Beatles γιόρτασαν το δικό τους πνευματικό ταξίδι και τις ψυχεδελικές αναζητήσεις με το Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band κερδίζοντας το Βραβείο Grammy για το Άλμπουμ της Χρονιάς. Το μοναχικό ταξίδι του Presley τον οδήγησε σε ένα τελείως διαφορετικό δρόμο: το βραβείο για το Άλμπουμ How Great Thou Art. Η κατηγορία ήταν «Καλύτερη Θρησκευτική Μουσική».

Αυτός ήταν ο Elvis, που όπως λέει ο Schilling: «Ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε κυριολεκτικά τον κόσμο. Και ήταν ο καλύτερός μου φίλος».

 

 

 

The Atlantic

 

 

 

Advertisements

One response to “O Elvis, οι Beatles και το LSD

  1. «My way»

    Γαλλικό τραγούδι, του Claude François που γράφτηκε το 1967. Ο Paul Anka έγραψε τους αγγλικούς τίτλους για τον Frank Sinatra. Όταν ο Elvis του είπε ότι θέλει να το ερμηνεύσει ο Anka απάντησε «δεν νομίζω πως σου πάει». Ευτυχώς ο Presley τον αγνόησε τελείως.