Μεφιστοφελής

Ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο… Γνώρισα την αγάπη μιας παρθένας και τον έρωτα μιας Θεάς. Γνώρισα τα μυστήρια του Κόσμου, έζησα στα άκρα της Ζωής… Στη ματαιότητα του Ιδανικού που ήταν ένα Όνειρο.

Θέλω να γίνω Βασιλιάς σε μια ατέλειωτη Γη, σε έναν ειρηνικό Κόσμο. Θέλω να αφιερώσω τη Ζωή μου σε ένα δημιουργικό και γόνιμο Λαό, και να τον κυβερνήσω με Σοφία και καλή Καρδιά. Ας είναι αυτό το όνειρο η Ιερή μου Ποίηση.

Η μοναδική όπερα του Ιταλού συνθέτη και λιμπρετίστα Αρίγκο Μπόιτο (1843-1918) για τον Μεφιστοφελή του Γκαίτε.

 

 

Οι στίχοι ανήκουν στον ίδιο, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε γράψει και τα λιμπρέτα για τις δύο τελευταίες όπερες του Βέρντι, Οθέλος και Φάλσταφ.

Η πρεμιέρα, υπό την άπειρη διεύθυνση του ίδιου, έγινε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 5 Μαρτίου 1868 και το αποτέλεσμα κρίθηκε επιεικώς ως φιάσκο. Αλλάζοντας τον Φάουστ από βαρύτονο σε τενόρο, και μειώνοντας τις πράξεις από πέντε σε τέσσερις, ο Μπόιτο ανεβάζει ξανά την όπερα στη Μπολόνια αυτή τη φορά στις 4 Οκτωβρίου του 1875, όπου έγινε αμέσως επιτυχία, για να ανέβει λίγο καιρό και σε άλλες πόλεις όπως το Λονδίνο, τη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη.

 

 

Λίγο πριν το τέλος, ο Μεφιστοφελής μεταφέρει τον Φάουστ στην Αρχαία Ελλάδα όπου και γνωρίζεται με την Ωραία Ελένη, κερδίζει την καρδιά της και απολαμβάνουν όλες τις χάρες της ζωής.

 


Γυρίζοντας στο μέλλον συνειδητοποιεί ότι νιώθει ακόμα κενός, μην έχοντας κατορθώσει να βρει την απόλυτη ευτυχία που λαχταράει. Νιώθει το τέλος να πλησιάζει. Ο Μεφιστοφελής του υπόσχεται περισσότερες εξωτικές περιπέτειες. Ο Φάουστ παίρνει στα χέρια του τη Βίβλο και ζητάει φωνάζοντας από το Θεό συγχώρεση. Ο Μεφιστοφελής φεύγει και επιστρέφει ενώ ο Φάουστ πεθαίνει και η Χορωδία τραγουδάει για την Εξιλέωση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όπερα του Σαν Φραντζίσκο, 2000

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.