Ο Ελύτης και ο Αίσωπος (μαύρη είν’ η νύχτα)

Από το Σαμαράς: υπάρχει φως

Τελειώνω με ένα ακόμα σημαδιακό απόσπασμά του:

«Χιλιάδες χρόνους περπατάμε. Λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα”…

Κι όπως σκύβουμε καμιά φορά πάνω στα νερά του νησιού μας, θα βρίσκουμε τους ίδιους καστανούς λόφους, όρμους και κάβους, τους ίδιους ανεμόμυλους και τις ίδιες ερημοκλησιές, τα σπιτάκια που ακουμπάνε το ’να στ’ άλλο, και τ’ αμπέλια που κοιμούνται σαν μικρά παιδιά τους τρούλους και τους περιστεριώνες…

Θέλω να πω, τις ίδιες αυθόρμητες κινήσεις της ψυχής… προς το βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού Παραδείσου, που είναι ο αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η Ελευθερία μας… ο πραγματικός ηθικός μας Ήλιος».

Επαναλαμβάνω: Το δίκιο μας.

 

Πω πω λόγια… Να τα κάνουμε συστατικές επιστολές να βρούμε δουλειά… Να τα κάνουμε ζύμη να δώσουμε στον άνεργο και τους παππούδες μας να φάνε. Σοβαρολογώ.
Να τα κάνουμε τέλος πάντων δικαστήρια…

Αλήθεια τι θα έλεγε ο Ελύτης για το ΠΑΣΟΚ, πώς θα σχολίαζε μια συγκυβέρνηση με έναν τραπεζίτη και μάλιστα των Γερμανών, τη νομιμοποίηση του λάθους, του καθεστώτος Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου, του Παπακωνσταντίνου και του νομοθέτη της παραγραφής, πώς θα του φαινόταν που ο Ήλιος της Δικαιοσύνης ο νοητός, δεν έλαμψε τελικά και τόσο πολύ, για να μη πούμε καθόλου και μας πούνε εθνικιστές, στη χώρα της ατιμωρησίας;

Πώς θα του φαινόταν που οι ανεμόμυλοι έγιναν ανεμογεννήτριες με ταμπέλα πάνω Ζίμενς, που οι ερημοκλησιές γίνανε μαύρη αγορά, τα σπιτάκια οροφοδιαμερίσματα κάτω από την Ακρόπολη, τα αμπέλια τσιμεντοποιημένες στάχτες με ρύθμιση;

Δεν γίνεται κύριε Σαμαρά, να μην έχετε καταλάβει ακόμα πως άλλοι κυβερνούν αυτή τη χώρα.
Και πως ακόμα κι αν γίνετε πρωθυπουργός (αν), και προσποιηθούμε πως αυτή η θέση δεν καταργήθηκε και επισήμως, το παρακράτος δεν πρόκειται να αλλάξει με ένα χτύπημα των χεριών.
Ή δεν έχετε συνειδητοποιήσει, ούτε καν διαισθανθεί πόσο αχανές και πραγματικό είναι ή μας δουλεύετε χοντρά.
Ξένος ως προς τον Ελύτη σε κάθε περίπτωση.
Γιατί ο Θεός του Ελύτη είπε πως θα μας κρίνει «τώρα». Όπως μας βρει. Όχι χτες. Ούτε αύριο. Ούτε μετά το 2013.

Η Βασιλεία των Ουρανών είναι τώρα. Η αλήθεια είναι τώρα.

 

Η καλιακούδα και τα περιστέρια

Η καλιακούδα που ζούσε στα χωράφια, παιδευόταν όλη μέρα να βρει κάτι να φάει… Γιατί ήταν πολλές οι πεινασμένες καλιακούδες στα χωράφια εκείνα, που όπως κι αυτή έψαχναν τροφή σ’ αυτά τα χωράφια κι έτσι οι τροφές δεν έφταναν για όλες. Πρόσεξε όμως η καλιακούδα πως τα περιστέρια που ζούσαν στον περιστερώνα του αγρότη που είχε το χωράφι είχαν κάθε φαγητό και μάλιστα άφθονο, γιατί τα τάιζε καλά ο χωρικός. Έσπαζε το κεφάλι της η καλιακούδα να καταλάβει γιατί ο χωρικός τάιζε κάθε μέρα τα περιστέρια τόσο πολύ κι εκείνη την έδιωχνε με φωνές και με πέτρες. Και στο τέλος νόμιζε πως βρήκε το γιατί: γιατί τα περιστέρια ήταν άσπρα ενώ αυτή ήταν μαύρη.

«Α… Μάλλον πρέπει να αλλάξω κι εγώ χρώμα για να με ταΐζει και μένα καλά ο αγρότης…» είπε από μέσα της η καλιακούδα.

Έτσι έβαλε σκοπό της να βρει τρόπο να αλλάξει χρώμα και να γίνει κι αυτή άσπρη. Έτσι μια μέρα που κάποιος στο χωριό έβαφε το σπίτι του άσπρο, βρήκε ευκαιρία η καλιακούδα και βούτηξε μέσα στον κουβά με τη μπογιά. Όταν βγήκε ήταν κάτασπρη. Η χαρά της ήταν μεγάλη! Πέταξε πάνω σε ένα δέντρο έκατσε αρκετή ώρα στον ήλιο και όταν στέγνωσε χώθηκε κι αυτή στον περιστερώνα με τα άλλα περιστέρια. Τον πρώτο καιρό τα περιστέρια δεν κατάλαβαν ότι ήταν άλλο πουλί και την άφηναν να τρώει από τους σπόρους που τους πετούσε κάθε μέρα ο χωρικός. Κι εκείνη από το φόβο της μην την καταλάβουν και χάσει το καλό φαγητό μόνο έτρωγε κι έτρωγε και μιλιά δεν έβγαζε από το στόμα της…

Όταν όμως μετά από λίγο καιρό χόρτασε αρκετά θέλησε κι αυτή να αρχίσει να μιλάει με τα περιστέρια… Μόλις όμως άνοιξε το στόμα της και άκουσαν τα περιστέρια το κράξιμό της κατάλαβαν ότι δεν ήταν δικιά τους και έπεσαν πάνω της και άρχισαν να την τσιμπούν με τα ράμφη τους.

Με το ζόρι κατάφερε να ξεφύγει η καλιακούδα από τα περιστέρια και πέταξε μακριά στα χωράφια. Όταν όμως έφτασε εκεί την είδαν οι άλλες καλιακούδες και την πέρασαν για περιστέρι και άρχισαν και αυτές να τη διώχνουν για να μην τους φάει το φαγητό.

Έτσι η καλιακούδα πέταξε μακριά από τα χωράφια νηστική και κυνηγημένη.

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Δεν είναι σωστό να παριστάνουμε κάτι που δεν είμαστε.

 

και σε βιντεάκι σε άλλη και πιο ανεπτυγμένη μορφή (και πιο πολιτική)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s