Eurojunkies

Ο κοινωνικός ιστός του κράτους ζει το δικό του ρέκβιεμ. Χιλιάδες οι άνεργοι κι όλο και αυξάνονται στα σύγχρονα πογκρόμ, με τις οικογένειες τους να μένουν μετέωρες στο χείλος των Βρυξελλών, νοσοκομειακές μονάδες κλείνουν μαζί και το ΙΚΑ, τα αναπηρικά επιδόματα κόβονται, τα σχολεία συγχωνεύονται για να ανοίγουν χωρίς βιβλία, τα λουκέτα πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα, οι επιχειρήσεις μπαίνουν στο άρθρο 99, η ατιμωρησία κυριαρχεί, τα ΜΜΕ ανεβοκατεβάζουν δοτές κυβερνήσεις, το σύνταγμα έχει κουρελιαστεί, ο δωσιλογισμός είναι η μοναδική επιλογή πολιτικής, οι νέοι φοβούνται και όσοι μπορούν φεύγουν, οι γέροι κλαίνε, τα μωρά γεννιούνται με χρέος ανά κεφάλι γύρω στα 35.000 ευρώ, οι ΔΕΚΟ ξεπουλιούνται, η δέσμευση των περιουσιών μέσω παράνομων χαρατσιών είναι προ των πυλών, ακόμα και η Τράπεζα της Ελλάδας σε ξένους ιδιώτες ανήκει.
Δεν υπάρχει προοπτική.

Κατά τα άλλα, μη βγούμε από το ευρώ, γιατί θα πεθάνουμε.

Ενδεχομένως αν πηγαίναμε σε δραχμή τα πράγματα θα ήταν δύσκολα, αλλά με μια εθνική ηγεσία πάνω, θα τα καταφέρναμε. Το δίλημμα δεν είναι τόσο ευρώ ή δραχμή αλλά εθνικό ή γερμανικό νόμισμα.

Όσο μένουμε στο ευρώ, μέσα στο οποίο το έλλειμα εκτινάχτηκε σε βαθμό πυρηνικής έκρηξης και έγινε μη βιώσιμο, τα πλέον επίσημα χείλη (Γερμανία, ΔΝΤ, οίκοι, αναλυτές, ακαδημαϊκοί, ΟΛΟΙ) συμφωνούν και επιμένουν ότι η ύφεσή μας, θα διαρκέσει πολλά ακόμα χρόνια.

Με τη δραχμούλα και τη μη αναγνώριση ενός τοκογλυφικού χρέους, τα πράγματα θα έβρισκαν το δρόμο τους. Εσύ θα πουλούσες μία ντομάτα αλλά με αυτή θα αγόραζες ένα καρβέλι. Εγώ θα πουλούσα ένα κρασί και με αυτό θα αγόραζα μία ώρα μαθηματικών από ένα δάσκαλο ή λίγο τυρί. Θα τη βρίσκαμε την άκρη. Με την προϋπόθεση ότι θα είχαμε στο πλευρό μας μια αστική τάξη που θα έβαζε για παράδειγμα βενζίνη στα φορεία και τα περιπολικά.

Το επιχείρημα ότι δεν θα βρίσκαμε πρώτες ύλες έχει μία βάση αν μιλάμε για τα ανταλλακτικά της BMW, τις σακούλες του Lidl και του Carrefour, και τις πρόκες του Praktiker ή του ΙΚΕΑ…

Κι όταν θα ερχόταν και η τιμωρία… ποιος δεν θα ήθελε να επενδύσει σε ένα τέτοιο κράτος που ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται; Η Ανάσταση της αξιοπιστίας θα έκανε τις αγορές να ανοίξουν όπως οι ουρανοί την άνοιξη.

Για να μη χαθεί όμως το ευρώ, που θα πει η ηγεμονία της Γερμανίας επί των εβραίων του Νότου, ξεπουλάμε την Εθνική μας Κυριαρχία.

Ενώ με τη δραχμούλα, με ένα ΕΘΝΙΚΟ νόμισμα ο καθένας θα έπαιρνε το δικό του δρόμο. Ίσως χρειαζόμασταν ένα ή δύο χρόνια, αλλά θα ερχόταν η ανάκαμψη. Σταδιακά. Σίγουρα. Εθνικά. Δεν θα είχαμε ανάγκη κανέναν.

Τι χειρότερο θα μπορούσαμε δηλαδή να πάθουμε με μια επιστροφή;
Πώς είναι δυνατόν με τη διατήρηση του ευρώ να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο αφού βλέπουμε τι γίνεται και πού μας οδηγεί;!
Θα ξαναζήσουμε τα ίδια και στην 7η δόση; Και στην 10η; Και στην 20η; Γιατί εμείς θα έχουμε τελειώσει, τα δάνεια ποτέ!

Είναι αυτό που είχε πει ο Αϊνστάιν… «παράνοια: το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας ωστόσο διαφορετικό αποτέλεσμα.»

Πάντως λέγεται ότι αυτή η φράση δεν αποδεικνύεται πως ήταν δική του και πως η πρώτη φορά που τη συναντήσαμε ήταν το 1981 στο Βασικό Κείμενο των Ναρκομανών Ανωνύμων, αν όχι των Αλκοολικών ένα χρόνο νωρίτερα.
Τέλος πάντων των εξαρτημένων…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s