Ισλάμ και Ανθρώπινα Δικαιώματα

Ο Χρυσόστομος (Χουσεΐν) Σελαχβάρζι γεννήθηκε στο Ιράν το 1966. Μαζί με μια ομάδα δραστήριων νέων αντέδρασε στο απολυταρχικό καθεστώς του Χομεϊνί, από το οποίο και φυλακίστηκε. Σε ηλικία 21 ετών διέφυγε στο Πακιστάν και με τη βοήθεια του ΟΗΕ, κατέληξε στη Νορβηγία. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Η εσωτερική του αναζήτηση τον οδήγησε στην Ορθοδοξία. Βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος στην Ελλάδα, το 1998. Τώρα, ως Νορβηγός υπήκοος πλέον, ζει και εργάζεται στη Νορβηγία, ασχολούμενος με υποθέσεις προσφύγων.

Ο Ιησούς είπε: «Η βασιλεία μου δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Εάν η βασιλεία μου ανήκε σε αυτόν τον κόσμο, οι ακόλουθοί μου θα έπρεπε να αγωνιστούν για να με προφυλάξουν από το να με παραδώσουν στις Εβραϊκές αρχές. Όχι, η βασιλεία μου δεν ανήκει εδώ».

Το Ισλάμ από την άλλη πλευρά, αποτελεί το αντίθετο. Ο Μωάμεθ δεν ήταν μόνο ο «Προφήτης» του Θεού αλλά και ο αρχηγός του κράτους που ο ίδιος δημιούργησε. Η βασιλεία του Αλλάχ ανήκει στον ‘άλλον κόσμο’ όσο και σ’ αυτόν. «Καθώς το Ισλάμ αποτελεί την σφραγίδα των θρησκειών, πρέπει να αποτελεί οδηγό για όλες τις πτυχές της ζωής» (G.Dezfuli).

Η αντίθεση αυτή με το Ευαγγέλιο αποδίδεται πολύ χαρακτηριστικά στους λόγους του ‘Προφήτη’ στο Κοράνι (V, 3): «Σήμερα τελειοποίησα την θρησκεία σας και σας παρέδωσα όλα του κόσμου τα καλά. Για σας μετέτρεψα το Ισλάμ σε θρησκεία…».

***

ΙΙΙ. Ισότητα των ανθρώπων απέναντι στο νόμο: Θεμελιώδης αρχή των προδιαγραφών των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ).

Η Ισότητα των ανθρώπων απέναντι στο νόμο αποτελεί θεμελιώδη αρχή των προδιαγραφών των Ηνωμένων Εθνών γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το 1ο Άρθρο της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δηλώνει μεταξύ άλλων ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ισότιμοι σε αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Λεπτομερής αναφορά γίνεται στο 2ο Άρθρο: «Όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ελευθερίες όπως περιγράφονται στη Διακήρυξη αυτή, άνευ ουδεμίας διάκρισης, όπως φυλής, χρώματος, φύλου, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικής ή άλλης άποψης, εθνικής ή κοινωνικής προέλευσης, ιδιοκτησίας, γέννησης ή άλλης θέσης» και στο 7ο Άρθρο: «Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία εκ του νόμου άνευ ουδεμίας διάκρισης. Όλοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία απέναντι σε οποιαδήποτε διάκριση η οποία αντιβαίνει στη Διακήρυξη αυτή και απέναντι σε οποιαδήποτε υποκίνηση τέτοιας διάκρισης».

Η ισότητα όλων των ανθρώπων στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα αποτελεί τεκμήριο, πλαίσιο και θεμέλιο της Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ο Ισλαμικός νόμος Shari’a έρχεται σε αντίθεση με το ίδιο αυτό το θεμέλιο της Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, διότι νομιμοποιεί κατηγορηματικά τη διάκριση με βάση το φύλο, τη θρησκεία, την κοινωνική θέση και τις πεποιθήσεις. Θα παρουσιάσουμε συνοπτικά τα σημαντικότερα σημεία στα οποία η αντίληψη της νομικής θέσης του ατόμου σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο Shari’a έρχεται σε αντίθεση με τις προδιαγραφές των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Α. Η Γυναίκα
Σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο Shari’a, η γυναίκα είναι κατώτερη από τον άνδρα και χαίρει λιγότερων δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, όσον αφορά την κληρονομιά, τα αποδεικτικά στοιχεία και η αποζημίωση για το θάνατο μέλους της οικογένειας, λογίζονται όσο το ήμισυ του ανδρός. Ο γάμος δε λογίζεται ως το ένα τέταρτο του ανδρός. Ένας ελεύθερος άνδρας Μουσουλμάνος έχει το δικαίωμα να έχει τέσσερις συζύγους ταυτοχρόνως, ενώ η γυναίκα μπορεί να έχει μόνον ένα σύζυγο. Στα πλαίσια του έγγαμου βίου, ο άνδρας είναι η κεφαλή και ο ηγέτης της οικογένειας, και η γυναίκα πρέπει να τον υπακούει. Διαφορετικά, ο σύζυγος χαίρει ορισμένου σωφρονιστικού δικαιώματος: μπορεί να απαγορεύσει στη σύζυγο να βγει από το σπίτι, και μπορεί να περιορίσει την επαφή της ακόμη και με τους ίδιους τους συγγενείς της.

Σύμφωνα με κάποια παράδοση, ο Μωάμεθ είπε κάποτε στους ακόλουθούς του: «Η καλύτερη γυναίκα ανάμεσα στις γυναίκες σας είναι εκείνη η οποία φέρνει στον κόσμο πολλά παιδιά, είναι φιλική προς το σύζυγό της, είναι σεμνή, είναι αγαπητή στους συγγενείς της, είναι ταπεινή απέναντι στο σύζυγό της, καλλωπίζει το πρόσωπό της για το σύζυγό της, είναι συνεσταλμένη απέναντι στους άλλους άνδρες, υπακούει το σύζυγό της και κάνει οτιδήποτε της ζητήσει, δεν στερεί το σύζυγό της από καμία υπηρεσία σεξουαλικής φύσεως και δεν αρνείται να έλθει σε συνουσία μαζί του όποτε της το ζητήσει εάν δεν την αναγκάσει σε αυτή». Λέει επίσης ότι «η χειρότερη ανάμεσα στις γυναίκες είναι εκείνη η οποία δεν είναι αγαπητή στους συγγενείς της, έχει το σύζυγό της υπό τον έλεγχό της, δεν φέρνει στον κόσμο παιδιά, είναι φθονερή, δεν είναι σεμνή, καλλωπίζεται κι εμφανίζεται σε άλλους όταν ο σύζυγός της είναι μακριά, καλύπτεται όταν επιστρέφει ο σύζυγός της, δεν ακούει το σύζυγό της και είναι μεμψίμοιρη σαν άγρια καμήλα όταν ο σύζυγός της επιθυμεί να έλθει σε συνουσία μαζί της».

Σύμφωνα με άλλη παράδοση, όταν ρώτησαν τον Μωάμεθ για τα δικαιώματα που έχει ένας άνδρας επάνω στη γυναίκα του, απάντησε: «Η σύζυγος πρέπει να υπακούει τον άνδρα και να μην είναι ανυπάκουη… Δεν πρέπει να αρνείται να έλθει σε συνουσία με το σύζυγό της όταν εκείνος της το ζητάει, ακόμη και εάν βρίσκεται καβάλα σε καμήλα, και δεν πρέπει να φεύγει από το σπίτι χωρίς την άδεια του συζύγου της. Διαφορετικά όλοι οι άγγελοι της οργής και του ελέους θα την καταραστούν». Ο σύζυγός έχει υποχρέωση να παρέχει στη σύζυγό του τα έξοδα συντήρησης εφόσον είναι υπάκουη. Τα έξοδα συντήρησης της συζύγου περιλαμβάνουν τη διατροφή, το ρουχισμό και τη φιλοξενία. Ωστόσο η υποχρέωση του συζύγου παύει εάν η σύζυγος δεν τον υπακούει. Μια ανυπάκουη σύζυγος πρέπει να σωφρονίζεται από το σύζυγό της ενώ χάνει το δικαίωμα να της παρέχονται τα έξοδα συντήρησης. Ο άνδρας ο οποίος αποστατεί από το Ισλάμ θανατώνεται ενώ η γυναίκα η οποία αποστατεί από το Ισλάμ δεν εκτελείται, παρά αναγκάζεται, με φυλάκιση ή ξυλοδαρμό, να επιστρέψει στο Ισλάμ.

Β. Δούλοι
Η Παγκόσμια Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Άρθρο 5) απαγορεύει ρητώς το θεσμό της δουλείας: «Ουδείς θα κρατείται δούλος ή υπόδουλος, η δουλεία και η δουλεμπορία θα απαγορεύεται σε όλες τις μορφές της». Ο Ισλαμικός νόμος Shari’a αντιθέτως, ακόμη αναγνωρίζει το θεσμό της δουλείας. Ο δούλος θεωρείται πρόσωπο και ταυτοχρόνως πράγμα. Οι επιδράσεις της δουλείας αμβλύνονται μεταξύ άλλων από (1) την καταγωγή του και (2) από τα νόμιμα δικαιώματα του δούλου.

Πρώτον: Η δουλεία πρέπει να προέρχεται εκ γενετής ή λόγω αιχμαλωσίας, π.χ. εάν κάποιος μη Μουσουλμάνος ο οποίος δεν βρίσκεται υπό την προστασία κάποιας σύμβασης πέσει στα χέρια Μουσουλμάνων. Ένας Μουσουλμάνος δεν μπορεί να έχει κάποιο άλλο Μουσουλμάνο ως σκλάβο του. (Ένας Μουσουλμάνος μπορεί να έχει ως σκλάβο ένα μη Μουσουλμάνο, όχι όμως το αντίστροφο. Πρόκειται για μια ακόμη διάκριση για θρησκευτικούς λόγους στον Ισλαμικό νόμο.)

Δεύτερον: Ως πρόσωπο, ο δούλος χαίρει ορισμένων δικαιωμάτων, αλλά επειδή βρίσκεται στη διάθεση του αφέντη του, τα δικαιώματά του είναι λιγότερα από αυτά ενός ελεύθερου ανθρώπου. Ο δούλος μπορεί να νυμφευτεί. Ο άνδρας δούλος μπορεί να παντρευτεί μια ελεύθερη γυναίκα. Η άγαμη γυναίκα δούλα βρίσκεται στη διάθεση του άνδρα ιδιοκτήτη της ως παλλακίδα, χωρίς όμως ωστόσο να ισχύει κάτι αντίστοιχο μεταξύ του άνδρα δούλου και της γυναίκας ιδιοκτήτριάς του. Η γυναίκα δούλα μπορεί να παντρευτεί έναν ελεύθερο άνδρα ο οποίος δεν είναι ο ιδιοκτήτης της. Για το γάμο τόσο του ανδρός δούλου όσο και της γυναίκας δούλας απαιτείται η συναίνεση του ιδιοκτήτη τους.

Ο ποινικός νόμος παρέχει λιγότερη προστασία στο δούλο από ότι στον ελεύθερο άνθρωπο. Παραδείγματος χάρη, δεν προβλέπονται αντίποινα για σωματική βλάβη η οποία έχει προκληθεί σε δούλο. Ο ένοχος παράνομης συνουσίας (zina) με δούλο δεν διώκεται ποινικά hadd (θάνατος διά λιθοβολισμού), παρά μόνο σε «διακριτική τιμωρία» (ta’zir).

Ως πράγμα, στο δούλο δεν παρέχεται καμία προστασία απέναντι στον ιδιοκτήτη του. Η προστασία του δούλου δεν υπερβαίνει αυτή της περιουσίας γενικότερα. Ο δούλος έχει επίσης λιγότερες ευθύνες από έναν ελεύθερο άνθρωπο. Παραδείγματος χάριν, ο δούλος δεν λιθοβολείται μέχρι θανάτου για τη διάπραξη παράνομης συνουσίας, ενώ δέχεται μόνο το μισό αριθμό μαστιγώσεων από αυτές που αναλογούν στον ελεύθερο άνθρωπο στην περίπτωση, για παράδειγμα, της κατανάλωσης οινοπνεύματος. Επιπλέον, υπόκειται σε αντίποινα μόνο για προμελετημένη δολοφονία, όχι για την πρόκληση σωματικής βλάβης.

Γ. Μη Μουσουλμάνοι
Ο Ισλαμικός νόμος Shari’a αναγνωρίζει λιγότερα δικαιώματα στο μη μουσουλμανικό πληθυσμό μιας μουσουλμανικής κοινότητας. Στην ουσία, η βασική συμπεριφορά απέναντι σε μη Μουσουλμάνους σύμφωνα με όλες τις σχολές του Ισλαμικού νόμου Shari’a είναι ο νόμος του πολέμου. Οι μη Μουσουλμάνοι θα πρέπει είτε να προσηλυτισθούν είτε να υποταχθούν είτε να θανατωθούν.

Οι αιχμάλωτοι πολέμου είτε θα κρατούνται ως σκλάβοι είτε θα ανταλλάσσονται με Μουσουλμάνους αιχμαλώτους πολέμου είτε θα κρατούνται ζωντανοί ως dhimmis (μη Μουσουλμάνοι οι οποίοι ζουν υπό την προστασία της μουσουλμανικής κυβέρνησης σύμφωνα με το dhimma). Το Dhimma (‘δέσμευση’, ‘υποχρέωση’ ή ‘ευθύνη’) είναι συνθήκη υποταγής των μη Μουσουλμάνων για τους οποίους και ισχύει. Οι Μουσουλμάνοι είναι υποχρεωμένοι να διαφυλάσσουν τη ζωή και την περιουσία του μη μουσουλμανικού πληθυσμού ο οποίος υπόκειται σε dhimma. Σ’ αντάλλαγμα, οι dhimmis έχουν την υποχρέωση να καταβάλλουν στις μουσουλμανικές αρχές έναν προκαθορισμένο κατά κεφαλήν φόρο ο οποίος λέγεται jizia και ένα φόρο εγγείου ιδιοκτησίας ο οποίος λέγεται kharaj (το γνωστό χαράτσι). Ο φόρος εγγείου ιδιοκτησίας kharaj συνεχίζει να δεσμεύει τη γη ακόμη και όταν ο ιδιοκτήτης της προσηλυτισθεί στο Ισλάμ, ειδάλλως η γη μεταβιβάζεται στην ιδιοκτησία Μουσουλμάνου. Οι ακόλουθοι άλλων γραφών εξ αποκαλύψεως (Ahl al-kitab) όπως π.χ. οι Χριστιανοί, οι Εβραίοι καθώς επίσης και οι Ζοροάστρες θεωρούνται dhimmis.

Οι μη Μουσουλμάνοι ζουν υπό λιγότερο ευνοϊκές συνθήκες από τους Μουσουλμάνους. Για παράδειγμα, πρέπει να φορούν χαρακτηριστικά ρούχα, δεν πρέπει να χτίζουν σπίτια τα οποία είναι ψηλότερα από αυτά των Μουσουλμάνων, δεν πρέπει να ιππεύουν άλογα των Μουσουλμάνων, δεν πρέπει να ιππεύουν άλογα μπροστά σε πεζό Μουσουλμάνο, δεν πρέπει να σκανδαλίζουν τους Μουσουλμάνους εκδηλώνοντας ελεύθερα τη θρησκευτική λατρεία τους ή τις παραδόσεις τους, δεν πρέπει να κτίζουν καινούριες εκκλησίες ή συναγωγές ή ερημητήρια κ.ο.κ. Ένας μη Μουσουλμάνος ο οποίος δεν βρίσκεται υπό την προστασία του dhimma λέγεται harbi, ‘εχθρός σε εμπόλεμο κατάσταση’. Στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε στη ζωή ούτε σε περιουσιακά στοιχεία εκτός και εάν ένας Mukallaf (‘πλήρως υπεύθυνος’, όρος που αποδίδεται σε έναν Μουσουλμάνο, άνδρα ή γυναίκα, που έχει σώας τας φρένας και είναι ώριμος. Αποτελεί των ανώτερο βαθμό νόμιμης δικαιοσύνης στον Ισλαμικό νόμο) του χορηγήσει προσωρινή αυτοδιάθεση (aman). Τότε καλείται πια musta’min, και η κοινωνική του θέση είναι συναφής με αυτή των dhimmis.

Δ. ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ
Σύμφωνα με το Άρθρο 18 της Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, «Όλοι έχουν δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία αλλαγής θρησκείας ή πίστης, και την ελευθερία, είτε ατομικά σε μια κοινωνία με άλλους ανθρώπους είτε δημόσια είτε ιδιωτικά, να εκδηλώνουν τη θρησκεία ή την πίστη αυτή, στη διδασκαλία, την εξάσκηση, τη λατρεία και την τήρηση». Ο Ισλαμικός νόμος Shari’a, ενώ ανταμείβει τους λαούς άλλων θρησκειών οι οποίοι προσηλυτίζονται σε άλλες ιδεολογίες ή θρησκείες. Ένας άνδρας Μουσουλμάνος ο οποίος εγκαταλείπει το Ισλάμ προς χάριν κάποιας άλλης θρησκείας ή ιδεολογίας καλείται «αποστάτης» από τον Ισλαμικό νομο. Η τιμωρία που ορίζει ο Ισλαμικός νόμος Shari’a (hadd) για αυτό το «αδίκημα» είναι ο θάνατος. Μια γυναίκα Μουσουλμάνα η οποία διαπράττει αποστασία εξαναγκάζεται, με φυλάκιση ή ξυλοδαρμό, να επιστρέψει στο Ισλάμ.

Μια σύγχρονη περίπτωση η οποία παρουσιάζει ενδιαφέρον ως προς το θέμα της «αποστασίας» είναι η fatwa (θρησκευτική διαταγή) του Αγιατολλάχ Χομεϊνί το 1989 προς όλους τους Μουσουλμάνους του κόσμου να εκτελέσουν τον Σάλμαν Ρούσντι, τον ινδικής μουσουλμανικής καταγωγής και Βρετανό πολίτη, εξαιτίας του μυθιστορήματος «Σατανική Στίχοι».

Για να φωτίσουμε αυτή την πτυχή του Ισλάμ καλύτερα, θα κάνουμε μια σύντομη εξέταση των επιχειρημάτων του ισλαμικού καθεστώτος του Ιράν γύρω από τη θανατική ποινή fatwa στο Σάλμαν Ρουσντί, η οποία παρατέθηκε σε επίσημο βιβλίο των γεγονότων του Ισλαμικού Ηλιακού Ημερολογίου Yed-e Ayam, roydadhaey shamsi.

Το ισλαμικό καθεστώς στηρίζει τη fatwa σε τέσσερις λόγους. Ο πρώτος είναι η «φυσική αποστασία» (mortadd-e fetri). Κάποιος ο οποίος έχει γονείς Μουσουλμάνους και θεωρείται ότι έχει γεννηθεί με «Ισλαμική φύση» (fetrat-e eslami), εάν απομακρυνθεί από το Ισλάμ γίνεται «φυσικός αποστάτης» και σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο Shari’a, υπόκειται σε θανατική ποινή.

Ο δεύτερος λόγος είναι η «εθνική αποστασία» (mortadd-e meli). Εάν κάποιος ο οποίος έχει γεννηθεί από γονείς μη Μουσουλμάνους, πρώτα προσηλυτιστεί στο Ισλάμ και στη συνέχεια το αρνηθεί, θεωρείται «εθνικός αποστάτης» και υπόκειται στην ίδια ποινή με το «φυσικό αποστάτη». Ο Σάλμαν Ρούσντι, από την άποψη του ιρανικού καθεστώτος είναι «φυσικός αποστάτης» και υπόκειται σε θανατική ποινή: «Ο λόγος της ποινής αυτής είναι σαφής. Εάν οι εχθροί του Ισλάμ έχουν τη δυνατότητα να προσβάλουν τα θρησκευτικά ιερά και να το διαδίδουν παντού, δεν θα αργήσει η ημέρα που οι θρησκευτικές αξίες των θεϊκών προφητών και ηγετών θα εξαλειφθεί. Και γνωρίζουμε ότι όσο περισσότερη εξοχότητα και αγιοσύνη έχουν οι ηγέτες, τόσο μεγαλύτερος είναι ο ρόλος και η επίδραση που ασκούν στην κοινωνία. Ο Προφήτης του Ισλάμ θα μπορούσε να προσφέρει συγχώρεση, αλλά δεν το έκανε, διότι τέτοιου είδους ενέργειες πλήττουν το Ισλάμ… Από την άλλη πλευρά, εάν κάποιος μπορούσε να γίνει Μουσουλμάνος για μερικές ημέρες και μετά να αρνηθεί το Ισλάμ και να πει «πήγαμε και είδαμε το Ισλάμ, ήταν ένα τίποτα!», τότε οι εχθροί του Ισλάμ αποκτούν τη δυνατότητα να επιτύχουν ένα ισχυρό πλήγμα κατά του Ισλάμ». (σ.μ. Απόσπασμα από το Yed-e Ayam)

Ο τρίτος λόγος συνδυάζεται με τους δύο πρώτους λόγους, και αφορά την έκφραση ταπεινωτικών και προσβλητικών λόγων κατά του Προφήτη. Η ενέργεια αυτή καθιστά τον υπεύθυνο ένοχο και υποκείμενο σε θανατική ποινή ανεξαρτήτως εάν κατηγορείται για αποστασία. Για να στηρίξει τη θέση αυτή, το καθεστώς παραθέτει ένα hadith από το όγδοο Shi’I Imam, Sadiq, σύμφωνα με το οποίο «η ποινή για όποιον προσδίδει κακούς χαρακτηρισμούς στον Προφήτη είναι ο θάνατος, και η ποινή αυτή δεν χρειάζεται δικαστική έγκριση (qazi)». Όποιος μουσουλμάνος ο οποίος ακούσει κάποιον να καλεί τον Προφήτη με κακούς χαρακτηρισμούς θα πρέπει, σύμφωνα με τη θέση αυτή, να ενεργήσει άμεσα και να τον σκοτώσει.

Ο τέταρτος λόγος για τη fatwa είναι ο χαρακτηρισμός του βιβλίου του Ρούσντι ως «διεθνείς συνωμοσία εχθρών του Ισλάμ κατά του Ισλάμ». Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η fatwa του Χομεϊνί κατά του Σάλμα Ρούσντι δεν αποτελεί παρεκτροπή στην ιστορία του Ισλάμ, κατά την οποία Μουσουλμάνοι ηγέτες υπήρξαν ιδιαίτερα εχθρικοί σε κριτικές καλλιτεχνών και διανοούμενων για το Ισλάμ. Λέγεται ότι ο Μωάμεθ στην εποχή του έδωσε διαταγή να δολοφονηθούν δύο ποιητές, μία γυναίκα η οποία λεγόταν Άσμα και ένας άνδρας ο οποίος λεγόταν Αμού Αφάκ, οι οποίοι έφτιαχναν ποιήματα τα οποία καταφέρονταν με σαρκασμό εναντίον του.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s