Η ελληνική οικονομία τότε και τώρα

(ελεύθερη απομαγνητοφώνηση αποσπάσματος της σημερινής εκπομπής Καζάκη-Κακλαμάνου, που μπορεί να κάνουν γαργάρα τις διώξεις του αφεντικού τους, που εντελώς συμπτωματικά συνέπεσαν με το ανέβασμα του Βατοπαιδίου από το κανάλι της Κάντζας, μια υπόθεση που χάρισε στην κυβέρνηση του ΔΝΤ την εξουσία, αλλά οι αναλύσεις του Καζάκη είναι εμπεριστατωμένες και λογικές απέναντι στην προπαγάνδα του συστήματος «μη φύγουμε από το ευρώ, το ευρώ και τα μάτια μας, το ευρώ είναι ό,τι το καλύτερο έχει ανακαλύψει η ανθρωπότητα μετά (μπορεί και πριν) την πενικιλίνη».)

Χτες βγήκαν στη δημοσιότητα, τα επίσημα στοιχεία για το 2010, αναξιόπιστα από κάθε άποψη, καθώς η κατάσταση είναι ακόμα πιο δραματική: Πάνω από 3 εκ. Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας το 2010! Σκεφτείτε την επιδείνωση της κατάστασης το 2011, οπότε και έγινε η κλιμάκωση των μέτρων, και το 2012.
Εκτιμάται ότι η μέση τριμελής οικογένεια για να μπορέσει να τα βγάζει πέρα πρέπει να έχει 2.500 ευρώ μηνιαίο εισόδημα. Πρέπει να είναι η εξαίρεση της εξαίρεσης και να μην το λέει ούτε στον παπά της ενορίας.
Το 19% του πληθυσμού δεν έχει ικανοποιητική θέρμανση.

Προχτές, ο πρόεδρος της Εθνικής (;) Τράπεζας έκανε την εξής δήλωση:
Σύμφωνα με τον κ. Ράπανο, το πρώτο τρίμηνο του 2012 είναι καθοριστικό, καθώς θα κριθεί εάν η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ ή θα αποχωρήσει από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα με αποτέλεσμα, στην περίπτωση του δευτέρου, να γυρίσει 20 – 25 χρόνια πίσω.

Ας πάμε στη δεκαετία του 1975-85. Κατ’ αρχήν να δούμε αναλυτικά τα επίσημα στοιχεία της δεκαετίας:

Η ανεργία τότε: 6%
Η ανεργία την τελευταία δεκαετία, τη δεκαετία του 2000, τη δεκαετία του ευρώ δηλαδή, όχι για τα 18άρια που έχουμε σήμερα χτυπήσει: 8%
Στην ανεργία μακράς διαρκείας πριν από 25 χρόνια (ανεργία πάνω από ένα χρόνο): 22%
Τη δεκαετία του ευρώ: ένας στους δύο, και σήμερα 59%
Ανεργία στους νέους: 28%
Τώρα: 50%
Μερική απασχόληση δεν υπήρχε.

Σύνδεση ΑΕΠ, ποια είναι η συμβολή του κάθε τομέα, πόσο συνέβαλε η βιομηχανία την εποχή εκείνη: 28%
Σήμερα: 14%
Η αγροτική οικονομία τότε: 8%
Σήμερα: λίγο κάτω από 2%

Για να καταλάβουμε το μέσο εισόδημα και να συγκρίνουμε τη διαθεσιμότητά του, πρέπει να δούμε την αγοραστική ικανότητα. Πόσα μπορούσε το μέσο νοικοκυριό από το μέσο διαθέσιμο εισόδημα που έβγαινε εθνικολογιστικά, να βάλει στην άκρη:
Τότε η μέση ροπή προς αποταμίευση (άσχετα αν δεν έμενε αυτό καθ’ εαυτό, καθώς μπορούσε να πάει σε κατανάλωση ή επένδυση): 20% (από τις 1000 δρχ δηλαδή, κάλυπτες με τις 800 όλες τις ανάγκες σου και έβαζες στην άκρη τις 200)
Σήμερα: -9% (μείον). Όχι μόνο δηλαδή δεν αποταμιεύεις αλλά χρειάζεσαι και 9% από το εισόδημά σου, και επειδή το μεγαλύτερο μέρος των μέσων νοικοκυριών (όχι της φτωχολογιάς) δεν έχει αποταμιεύσεις, δανείζεται. Αρνητικό πρόσημο συναντάς μόνο σε κατάσταση πολέμου…

Έλλειμμα δημόσιου τομέα: 10-12% σε ετήσια βάση.
Ήταν υψηλό αλλά είχαμε το πληθωριστικό χρήμα, έκοβε το μηχανάκι στο Χολαργό χρήμα.
Χάρις σε αυτό το χρήμα, ο δημόσιος δανεισμός παρέμενε χαμηλός:
Καθαρό χρέος Δημόσιας Διοίκησης σαν ποσοστό ΑΕΠ: 27,4% το ’79, 34,3% το ’81, 44,3% το ’83, 62,6% το ’85, 64,6% το ’86, 66,7% το ’87. Η εκτίναξη αυτή οφείλεται στη χρηματοδότηση του εξωτερικού ελλείμματος, λόγω ΕΟΚ. Του εξωτερικού επαναλαμβάνω, όχι του δημοσίου ελλείμματος. Όσο μεγαλώνει η ψαλίδα του εξωτερικού ελλείμματος την καλύπτεις αγοράζοντας σε συνάλλαγμα, δηλαδή με δάνεια. Το 2009 ήταν στο 129% του ΑΕΠ, το 2010 ξεπέρασε το 145%, το 2011 θα ξεπεράσει το 165%. Και γενικά σε ολόκληρη τη δεκαετία του 2000, τη δεκαετία του ευρώ, κυμάνθηκε κοντά στο 100% πριν χτυπήσει τα νούμερα αυτά το 2008 και μετά.

Υπήρχε και τότε ανοδική τάση, αλλά το άλμα εξηγείται:
Το έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου (διαφορά ανάμεσα στις εισαγωγές-εξαγωγές της χώρας), στη δεκαετία του ευρώ χτύπησε το ιστορικό ρεκόρ του 16%.
Τότε, πριν μπούμε στην Ε.Ε. και το ευρώ το εμπορικό έλλειμμα ήταν 4 με 6% βία. Δέκα ποσοστιαίες μονάδες κάτω δηλαδή. Και αυτό οφειλόταν στα σημαντικά πλεονάσματα στο ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων.
Χαρακτηριστικά, η Ελλάδα με την ΕΟΚ, μέχρι το ’80 είχαμε πλεόνασμα στα αγροτικά 6,7 δις δραχμές.
Με το που μπαίνουμε στην ΕΟΚ το ιστορικό πλεόνασμα γίνεται έλλειμμα της τάξης του 10,6 δις. Το ‘82 20 δις έλλειμμα, το ‘84 6 δις και το 1985 (η χρονιά που εκτινάσσεται και το δημόσιο χρέος δέκα μονάδες πάνω) 37,7 δις (!). Την επόμενη χρονιά πάει 39 δις, και το 1987 έφτασε στα 71 δις!!! Πόση εισαγωγή κάναμε πια!
Από το 1985 λειτουργούσαν τα μεσογειακά ολοκληρωμένα προγράμματα που επιδοτούσαν τους αγρότες να πετάνε τα προϊόντα τους. Κι αυτό δεν επέφερε πρόβλημα μόνο στο ισοζύγιο, πουλώντας αγροτικά στην ΕΟΚ αλλά και στις εξαγωγές προς τις τρίτες χώρες (εκτός Ε.Ε.). Η Ελλάδα προς τις χώρες αυτές είχε θετικό ισοζύγιο μέχρι το 1986. 14,8 δις το 1984, 6,2 δις το 1985. Από το 1986-87 κάναμε 11 δις έλλειμμα και 21 δις έλλειμμα! Γιατί; Έχουν αρχίσει να δουλεύουν τα προγράμματα αυτά.

Και ερώτημα προς τον κύριο Ράπανο: Πότε γενικά η οικονομία μας ήταν καλύτερη; Τότε ή τώρα;

Με το εθνικό νόμισμα μπορείς να ξεφύγεις από πολλές παγίδες όπως η παγίδα του δανεισμού. Ο πληθωρισμός μπορεί να είναι μία απολύτως ελέγξιμη διαδικασία. Ποιος δεν τον θέλει; Ο κερδοσκόπος, που παίζει με την αξία του χρήματος.
Για να αποφύγεις τον δανεισμό, κόβεις λεφτά. Το χρήμα είναι πληθωριστικό, αλλά δόθηκε η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Είχαμε 15-20% πληθωρισμό. Και λοιπόν;
Η αναπροσαρμογή σήμαινε αυξήσεις στους μισθούς που σε συνδυασμό με τις τότε σχέσεις εργασίας έδιναν την ισορροπία και έκαναν το πρόβλημα του πληθωρισμού να είναι ένα πρόβλημα βατό, ζούσες από τις αποταμιεύσεις σου.
Η ροπή προς δανεισμό ήταν περιορισμένη λόγω υψηλού επιτοκίου, αλλά οι παλιότερες γενιές μπορούσαν να χτίσουν ένα σπιτάκι από το κομπόδεμα. Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι ήμασταν καλά. Αλλά δεν συγκρίνεται με την κατάσταση που είμαστε σήμερα που τείνει να είναι κατάσταση μαύρου-άσπρου. Ούτε διεκδικεί κανείς να γυρίσει πίσω 25 χρόνια αλλά όταν μιλάμε, πρέπει να ξέρουμε για τί μιλάμε.
Και αφ’ ετέρου λογικό ήταν να καταλήξουμε εδώ που καταλήξαμε, γιατί και τότε κυβερνούσαν την Ελλάδα άνθρωποι που οι πολιτικές τους αντιλήψεις και οι υποχρεώσεις τους σε οικονομικά συμφέροντα ήταν οι ίδιες.

Η ποσοστιαία συμμετοχή των μισθών στο σύνολο των μισθών και εισοδημάτων του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος:
Οι αμοιβές των εργαζομένων το 1985 αποτελούσαν το 43,4% του ΑΕΠ. Σαν ποσοστό εργατικού δυναμικού οι μισθωτοί (ζωντανή-εξαρτημένη εργασία) ήταν 46%.
Σήμερα οι μισθωτοί είναι στο 60% του εργατικού δυναμικού και παίρνουν το 36% του ΑΕΠ της χώρας.

Έσοδα από περιουσία και επιχειρηματική δράση:
Το 1985 ήταν (εισοδηματίες, επιχειρηματίες, λιγότερο από 10% του πληθυσμού) στο 25% του ΑΕΠ.
Σήμερα: παίρνουν το 56% του ΑΕΠ.

Καταθέσεις στο εξωτερικό μόνιμων κατοίκων της Ελλάδας:
Το 1981 4,5 δις δολάρια και το 1987 6,8 δις και αρχές 1990 10 δις δολάρια.
Την τελευταία δεκαετία έφυγαν στο εξωτερικό: (αν βγάλουμε τα 175 δις του χρηματιστήριου που βγήκαν, δεν μετριούνται) 300 δις ευρώ ή περίπου 390 δις δολάρια.

Πότε ήταν καλύτερα; Για τον εργαζόμενο και τη μεσαία τάξη, σαφώς τότε. Για τον κ. Ράπανο, τον κ. Προβόπουλο και τους πολιτικούς τους σωματοφύλακες, σαφέστατα είναι καλύτερα τώρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s