Adversus Judaeos: Ποτέ Ξανά!

 

(Με πληροφορίες από το βιβλίο «Η Αγωνία των Εβραίων – 2.300 χρόνια αντισημιτισμού«, του Έντουαρντ Φλάννερυ, Αμερικανικού Ιρλανδικής καταγωγής κληρικού, από τους πρωτοπόρους της Καθολικής Εκκλησίας αλλά και του Χριστιανισμού που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφιερώθηκε στην έρευνα του αντισημιτισμού και στην αποκατάσταση των πληγών του εβραϊκού λαού. Από το 1990 μέχρι το θάνατό του (2000) υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής διαλόγου Καθολικών-Εβραίων στις ΗΠΑ.)

«Οι Εβραίοι είναι άπληστοι, άρπαγες, λάγνοι, δόλιοι ληστές, εξαπατούν τους φτωχούς και κλέβουν. Είναι αθεράπευτοι δολοφόνοι, καταστροφείς, άνθρωποι που κατέχονται από τον διάβολο, άνθρωποι στους οποίους η κρεπάλη και το μεθύσι τους έχουν δώσει τη συμπεριφορά του γουρουνιού και του λάγνου τράγου. Ένα πράγμα μόνο ξέρουν, να ικανοποιούν το λαρύγγι τους, να μεθάνε, να σκοτώνουν, και να σακατεύουν ο ένας τον άλλο… Πράγματι, έχουν ξεπεράσει την αγριότητα των άγριων θηρίων, γιατί δολοφονούν τα παιδιά τους και τα θυσιάζουν στον διάβολο. Είναι ακάθαρτοι και ασεβείς.

Η Συναγωγή είναι όχι μόνον ένα θέατρο και ένας οίκος πορνείας, αλλά και ένα σπήλαιο ληστών, μια σύναξη άγριων θηρίων, ένας τόπος ντροπής και γελοιότητας. Είναι η διαμονή του Διαβόλου, η οποία είναι επίσης και η ψυχή των Εβραίων. Πράγματι οι Ιουδαίοι λατρεύουν τον Διάβολο, τα τελετουργικά τους είναι εγκληματικά και ακάθαρτα, η θρησκεία τους είναι μία αρρώστια. Η Συναγωγή τους είναι μια σύναξη εγκληματιών, σπήλαιο ληστών, κατοικητήριο δαιμόνων, άβυσσος απώλειας.

Οι Εβραίοι είναι εκφυλισμένοι εξαιτίας της απεχθούς δολοφονίας του Χριστού. Αυτό το υπέρτατο έγκλημα βρίσκεται στις ρίζες του εκφυλισμού τους και των δεινών τους. Και για αυτή τη θεοκτονία δεν είναι δυνατόν να υπάρχει εξιλέωση, ούτε άφεση, ούτε συγχώρεση. Θα παραμείνουν για πάντα χωρίς ναό ή έθνος. Η απόρριψη και η διασπορά των Εβραίων έγινε από την οργή του Θεού και την απόλυτή Του εγκατάλειψή σας. θα ζουν κάτω από το ζυγό της δουλείας χωρίς να υπάρχει τέλος. Ο Θεός μισεί τους Ιουδαίους και πάντα τους μισούσε και την Ημέρα της Κρίσεως θα τους πει ‘φύγετε από Εμένα, γιατί είχατε κοινωνία με τους φονείς μου’. Αυτός που ποτέ δεν μπορεί να αγαπήσει τον Χριστό αρκετά, ποτέ δεν θα πολεμήσει εναντίων εκείνων που Τον μισούν. Φύγετε λοιπόν από τις συνάξεις τους, φύγετε από τα σπίτια τους, και μείνετε μακριά από τη λατρεία της συναγωγής, εξαιτίας των βιβλίων που έχει, αλλά κρατήστε την σε μίσος και εκδίκηση για τον ίδιο λόγο. Μισώ τη συναγωγή, ακριβώς επειδή έχει τον Νόμο και τους Προφήτες. Μισώ τους Ιουδαίους επειδή προσβάλλουν τον Νόμο…»
– Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο jihadιστής!

Και η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου…: Τι διαφορά έχει από τον παρακάτω κληρικό;

 

 

H βιβλιογραφία Adversus Judaeos εγκαινιάστηκε από τον Απολλώνιο Μόλωνα και ενισχύθηκε από τον Απίωνα, με τους Εθνικούς να αντιμάχονται τον Ιουδαϊκό προσηλυτισμό, ανοίγοντας το δρόμο και στο ρωμαϊκό αντισημιτισμό για να καταλήξουμε στον χριστιανικό (ευρωπαϊκό και ρωσικό) και τον ισλαμικό λίγο αργότερα.

O Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με μεγάλη και δυναμική επιρροή στους χριστιανούς πιστούς, ανακηρύχθηκε Άγιος και πατέρας της Εκκλησίας αλλά και της πολεμικής ρητορικής εναντίον των Εβραίων, σφραγίζοντας τον 4ο αιώνα με το ρατσιστικό του μίσος και καθορίζοντας την τραγική πορεία του εβραϊκού δράματος στους καιρούς που έμελλαν να ακολουθήσουν.

Ίσως ο Ιωάννης δεν είχε ακούσει πως ο Χριστός στον Σταυρό ζήτησε από τον Θεό να συγχωρέσει εκείνους που «δεν ήξεραν τι έκαναν». Ίσως δεν είχε ακούσει τίποτα ούτε και για το κήρυγμα της Αγάπης. Ίσως επίσης, δεν σκέφτηκε ποτέ την αντίφαση των λόγων της Εκκλησίας. Από τη μία πλευρά δηλαδή, αποκαλύπτεται πως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο ακριβώς για να πεθάνει, και με το αίμα του να ανακαινίσει τη θεία Διαθήκη, δίνοντας νέο νόημα στην έννοια της θυσίας στην εκκλησιαστική ζωή χαρίζοντάς μας το ύψιστο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Για να κηρύξει την ενότητα των ανθρώπων, και όχι για να αποδείξει ότι ένας λαός είναι κατώτερος από έναν άλλον. Από την άλλη, ο λαός του Ισραήλ ήταν εκείνος που επέλεξε ο Θεός προκειμένου να επωμιστεί τον βαρύ αυτόν ρόλο της Ιστορίας. Συνεπώς χωρίς τον εβραϊκό λαό, δεν θα είχαμε ούτε Χριστό, ούτε Παναγία, ούτε Αποστόλους, ούτε Ανάσταση, ούτε Χριστιανισμό, ούτε Εκκλησία, ούτε Καινή Διαθήκη, ούτε και Ιωάννη Χρυσόστομο ο οποίος μισούσε τους Εβραίους επειδή «προσβάλλουν τον Νόμο», αν και ο ίδιος τον έκανε κουρελόχαρτο, τσακίζοντας την κορωνίδα των χριστιανικών Εντολών όπως είναι η Αγάπη και η Συγχώρεση.

Το χριστιανικό παρελθόν έθρεψε και θέριεψε το σύγχρονο ρατσισμό εναντίον των Εβραίων από τους πρώτους αιώνες ύπαρξης της νέας θρησκείας μέχρι τις σταυροφορίες, τα πογκρόμ, τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, τον Χίτλερ και τη Χαμάς με τους ιστορικούς αναλυτές να μην μπορούν ακόμα να βρουν μια κοινή γραμμή στο αν ο Πάπας ο Πίος ο ΧΙΙος έκανε πράγματι ό,τι μπορούσε για να σώσει όσους πιο πολλούς Εβραίους ήταν στο χέρι του από το Ολοκαύτωμα. Aνεχόμενη την πολιτική εξουσία με την οποία υπήρξε ανέκαθεν άρρηκτα συνδεδεμένη, η εκκλησιαστική ηγεσία υπήρξε εκκωφαντικά απούσα για να φτάσουμε στο 1965, έπειτα από αιώνες διωγμών και διασποράς, μαρτυρίου, φρικτών φόνων, μαζικών ή μη, βεβηλώσεων συναγωγών, απίστευτων συκοφαντιών και χλευασμού, εξαναγκαστικών και εκβιαστικών βαπτισμάτων, και εν τέλει ενός τραγικού αντιεβραϊσμού, προκειμένου να διαχωρίσει επισήμως τη θέση της από τον ρόλο του κατηγόρου που δακτυλοδείχνει τον εβραϊκό λαό ως «εθνοκτόνο», ένα στίγμα που τον καταδιώκει μέχρι σήμερα.

Η Nostra Aetate ήταν ένα βήμα αρχής που έγινε ωστόσο πολύ αργά, και πολλά πρέπει να διορθωθούν ακόμη, τουλάχιστον από την πλευρά των χριστιανικών εκκλησιών, προκειμένου να εξασφαλιστεί μια ασφαλής θέση δικαιοσύνης των Εβραίων στον κόσμο, και το αίτημά τους να έχουν ένα έθνος μέσα στο οποίο θα ζουν ειρηνικά και με βάση τις δικές τους παραδόσεις, να βρει επιτέλους τον αληθινό προορισμό της εκπλήρωσής του.

Το κενό που με θλίψη παρατηρείται στο έργο της Εκκλησίας αποτυπώνεται ζοφερό στις απόψεις των πιστών της, στον λαϊκό της πυρήνα, εκεί όπου πολλοί είναι ακόμα που κρίνουν τους Εβραίους ως «μιάσματα» και τη ρίζα όλων των κακών που μας περιστοιχίζουν. Κι αν δεν έχουν συγκεκριμένη άποψη επί του εκάστοτε θέματος που εξετάζεται, στο άκουσμα και μόνο της λέξης «εβραίος» εκφράζουν μια αιωρούμενη αλλά εντελώς προκαθορισμένη ως προς τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά εντύπωση για το τι σημαίνει και τι συνιστά.

Και πώς αλλιώς, αφού ήταν μόλις χτες που η καρδιά της Ευρώπης η Γερμανία, έστειλε στο απόσπασμα έξι (6) εκατομμύρια Εβραίους. Πώς να σβηστεί σε μόλις 70 χρόνια μια τόσο μελανή σελίδα της κληρονομιάς της που είχε άμεσο αντίκτυπο σε τόσες πολλές ζωές, θυμάτων και θυτών…; Η σφραγίδα του Χίτλερ έχει αφήσει σχεδόν ανεξίτηλο το μελάνι της στο σύνολο του παγκόσμιου κοινωνικοπολιτικού πολιτισμού, μια διαπίστωση που γίνεται εύκολα αντιληπτή από μία απλή παρατήρηση της πραγματικότητας αλλά και των απόψεων με τις οποίες περιβάλλονται βασικά θέματά της όπως είναι το Μεσανατολικό ή το οικονομικό σύστημα και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας: η Γερμανία συνεχίζει να αποφασίζει και να διατάζει αυτή τη φορά για άλλους λαούς, οι Εβραίοι διώκονται ακόμη ως «δολοφόνοι» και «τοκογλύφοι», η παραμόρφωση της πληροφορίας είναι ασύδοτη, ο εκχυδαϊσμός μονόδρομος.

Και είναι ειρωνικό και τρομακτικό το γεγονός ότι ειδικά στην Ελλάδα το φαινόμενο του αντισημιτισμού παραμένει πολύ έντονο. Μια βόλτα στα ελληνικά διαδικτυακά λημέρια άλλωστε, είναι αρκετή για να φωτογραφίσει το πολύ κακό κλίμα που υπάρχει για το οτιδήποτε συνδέεται με τον Εβραϊσμό. Από εξευτελιστικά για την ανθρώπινη ύπαρξη ανέκδοτα μέχρι αναλύσεις επί αναλύσεων που στοχοποιούν έναν ολόκληρο λαό, την ιστορία και το μέλλον του, προβάλλοντας ως μοναδικό και σταθερό επιχείρημα εκείνο της σκέτης και απόλυτης προκατάληψης.
Αν κάνεις το «λάθος» δε, και τολμήσεις και υπερασπιστείς κάποιον Εβραίο ή ένα ζήτημα που αφορά το Ισραήλ, έχεις χαρακτηριστεί με συνοπτικές διαδικασίες ως «παλιοβριός» και εσύ και οι επόμενες 14 γενέες σου, αφού έχεις στο μεταξύ περιλουστεί με έναν οχετό επιθετικών προσδιορισμών.

Η εκκωφαντική απουσία της Εκκλησίας, αλλά και του συνόλου των διανοούμενων και ελεύθερων ανθρώπων ανεξαρτήτως θρησκευτικο-πολιτικών φρονημάτων, σε αυτόν τον κηρυγμένο και καθόλου αόρατο πόλεμο, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε τότε, πολύ περισσότερο σήμερα που η πρόσβαση στη γνώση και η μετάδοσή της, είναι ακόμα πιο βατή και εφικτή. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι ο κόσμος, που μοιάζει σαν υπνωτισμένος σε ένα μοιραίο μονοπάτι θα βγει από την πολλαπλή κρίση που βιώνει, και θα σταματήσει να ακροβατεί μεταξύ του ψυχολογικού του ακρωτηριασμού και του υπαρξιακού του κενού, μένοντας αποκομμένος από τη θεανθρώπινή του υπόσταση.

Μια υπόσταση που κατάγεται από τον εβραϊσμό, χωρίς τον οποίον η παγανιστική ψυχή δεν θα γινόταν ποτέ χριστιανική φύση και δεν θα μπορούσε να μυηθεί στα μυστήρια του μονοθεϊσμού. Για αυτό η ανθρωπότητα, και η ελληνική διαθήκη, χρωστάει στο λαό του Ισραήλ. Αν στην πορεία της εξέλιξής της υπερνικήσει το φως έναντι του σκοταδιού, θα το μάθουμε μόνο εφόσον και όταν την ακούσουμε, από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις ως τη Ρωσία και τις αραβικές χώρες να φωνάζει δακρυσμένη: Ποτέ Ξανά!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s