Το μετέωρο βήμα της αριστεροθολούρας

Και μετά σου λέει, δεν παράγουμε τίποτα σαν χώρα. Και τόση τρέλα, πού τη βρίσκουμε και την πουλάμε; Χώρια την προπαγάνδα, άσε δε τις αριστερόστροφες αγιογραφίες μέσα από την αποθέωση ανθρώπων και ιδεολογιών που αντιλαμβάνονται το ελληνικό έθνος, λίγο χειρότερα από ό,τι οι τούρκοι του Ντενκτάς και οι σκοπιανοί του Γκρούεφσκι. Και είναι χειρότερα γιατί οι ίδιοι δηλώνουν Έλληνες, κατέχοντας μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα όπως διατείνονται το… προνόμιο του πατριωτισμού.

Προχτές το απόγευμα, ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος βρισκόταν στα γυρίσματα της νέας του ταινίας «Η άλλη θάλασσα» στο Κερατσίνι. Η αστυνομία κατόπιν συμφωνίας με την παραγωγή είχε κλείσει το ένα ρεύμα του περιφερειακού Δραπετσώνας. Σε ένα διάλειμμα των γυρισμάτων, ο σκηνοθέτης αποφασίζει να διασχίσει τον ταχείας κυκλοφορίας δρόμο, πηδώντας παρανόμως το τσιμεντένιο διάζωμα και περνώντας στο αντίθετο ρεύμα η κυκλοφορία του οποίου συνεχιζόταν κανονικά.

Το σουλατσάρισμα όμως που θέλησε να κάνει προκειμένου «να σκεφτεί και να εμπνευστεί πολύ καλύτερα το επόμενο πλάνο του, με το οποίο θα τέλειωνε και η ταινία» όπως είπαν συνεργάτες του, διεκόπη βιαίως όταν τον χτύπησε διερχόμενη μοτοσικλέτα. Ο Αγγελόπουλος πέθανε πολύ λίγες ώρες μετά με τους δημοσιογράφους να κάνουν λόγο για κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και πολλαπλά κατάγματα, επισημαίνοντας παράλληλα πως οδηγός ήταν ένας «ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας». Ήταν τόσο ανατριχιαστικοί στις αναφορές τους που η εντύπωση που αποκόμιζες ήταν πως δεν τον χτύπησε τελικά μηχανή (κάποιοι μάλιστα είχαν μιλήσει για μηχανάκι) αλλά τρένο, το λιγότερο.
Είχε χτυπήσει στο κεφάλι, στο θώρακα και είχε σπάσει λεκάνη, χέρι, πόδι ενώ έπαθε και καρδιακό.

Η περιγραφή του συμβάντος υπό τη σκέτη απόχρωση της «τον παρέσυρε διερχόμενη μηχανή που οδηγούσε αστυνομικός που βρισκόταν εκτός υπηρεσίας» διατύπωσης, δεδομένου ότι ζούμε στην Ελλάδα με το εντυπωσιακό κλίμα στο οποίο ευδοκιμούν μεταξύ άλλων και οι γνωστοί πολιτικοί συνειρμοί και τα φοβικά σύνδρομα, έδωσε και το αναμενόμενο έναυσμα για το γνωστό ξεσάλωμα στα μπλογκς καθώς από μόνη της είναι υπέρ αρκούντως επιρρεπής στο να να ερμηνευτεί με το καθιερωμένο ύφος που θέλει την κακή πολιτεία να χτυπάει τους κακόμοιρους τους αριστερούς: «ο σκηνοθέτης στα καλά του καθουμένου παρασύρθηκε από έναν μανιακό οδηγό που πήγαινε με 200, και ο οποίος ήταν μάλιστα και μπάτσος εκτός υπηρεσίας».
Προφανώς αν ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από αστυνομικός, ας πούμε για παράδειγμα μπακάλης, θα είχε και ειδίκευση στην τέχνη της μαντικής.

Η συνέχεια φυσική. Τα ΜΜΕ θρηνούν, ο πολιτικός κόσμος εξυμνεί. Και όλοι μιλούν για τον σκηνοθέτη. Η κατάσταση υγείας του οδηγού της μοτοσυκλέτας, ο οποίος θα μπορούσε να είχε περάσει και αυτός στη δική του αιωνιότητα εξαιτίας της θανατηφόρας επιπολαιότητας του Αγγελόπουλου, δεν αναφέρεται πουθενά, ούτε καν για να τονιστεί ο παραδειγματισμός του γεγονότος ως προάσπιση της οδικής μας παιδείας. Μέχρι σήμερα το πρωί οπότε και μαθαίνουμε για μια δήλωσή του: «Χθες το βράδυ, γύρω στις επτά, οδηγούσα την μοτοσικλέτα μου με συνεπιβάτη την σύζυγο μου, στην περιφερειακή οδό Δραπετσώνας – Κερατσινίου, στο ρεύμα προς Κερατσίνι.
Η ταχύτητα που πήγαινα δεν ήταν μεγάλη, σε συνδυασμό όμως με το γεγονός ότι δεν έχει καλό φωτισμό στο σημείο, αλλά και ότι ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος δεν φορούσε φωσφορούχο γιλέκο, όπως οι υπόλοιποι που συμμετείχαν στο γύρισμα της ταινίας, είχε ως αποτέλεσμα να μην τον δω που πέρασε πάνω από το προστατευτικό κιγκλίδωμα και να τον παρασύρω με την μοτοσικλέτα μου. Το μόνο που είδα ήταν μία σκιά… Λυπάμαι πολύ για τον θάνατο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου, δεν έφταιγα για το τροχαίο.»

Ψάχνοντας στο μεταξύ αυτές τις μέρες για το τι ακριβώς έχει συμβεί, για το τι γίνεται με τον νεαρό μοτοσικλετιστή κι αν κινδυνεύει με μεγάλο νομικό μπλέξιμο αφού σύμφωνα με τον ΚΟΚ ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να «προβλέπει» πάντα τον πεζό, ασχέτως αν έχει ή όχι πάντα αυτή τη δυνατότητα πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει ούτε καν η ανάλογη σήμανση, έπεσα πάνω σε κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον Αγγελόπουλο, ο θάνατος του οποίου αποτελεί για τους περισσότερους, επισήμους ή μη, μια «τεράστια απώλεια».

Καθώς δεν υπήρξα άλλωστε και ποτέ φαν των ταινιών του, όχι γιατί δεν μου άρεσε η φωτογραφία ή η μουσική τους, αλλά βασικά επειδή ανέκαθεν αγαπούσα τη ροή στην πλοκή, κάτι που μπορείς να βρεις ακόμα και σαν σινεφίλ, θεωρώντας ότι είναι ιεροσυλία να σε παίρνει ο ύπνος όταν είσαι στο σινεμά ή μπροστά στο dvd, το βρήκα σαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα, έστω και τώρα, αυτόν τον σκηνοθέτη τον οποίον προσκυνάει ολόκληρος ο πλανήτης˙ ο στρουμφοελληνικός οπωσδήποτε.

Διαβάζω λοιπόν με έκπληξη τον Δημήτρη Δανίκα στα ΝΕΑ, τα οποία εκτός των άλλων μας πληροφόρησαν πως ο Ανδρέας Λοβέρδος ο μακελάρης, δέχτηκε τηλεφώνημα προκειμένου να ανοιχτεί ο δρόμος για να μη βρει κίνηση το ασθενοφόρο: Δεν θέλω να υπογράψω αγιογραφία, αλλά όλη την αλήθεια. Όπως την έζησα και την άκουσα από τους συνεργάτες του. Στα γυρίσματα για τον «Μεγαλέξαντρο» πάνω στα βουνά και τα χιόνια το συνεργείο τρέμει από το κρύο και από την πείνα. Η τροφοδοσία της παραγωγής, που την είχε αναλάβει η Φοίβη, μέλλουσα κυρία Αγγελοπούλου, γινόταν με το σταγονόμετρο. Έτσι κάποιοι από το συνεργείο έγραψαν στον τοίχο «Ο Θόδωρος και η καταραμένη Φοίβη». Τρία λοιπόν τα κουσούρια του: η παροιμιώδης τσιγκουνιά του. Η αθεράπευτη αλαζονεία του. Πράγμα που τον έκανε να μιλάει σχεδόν περιφρονητικά όχι μόνο για τους έλληνες συναδέλφους του, αλλά και για αρκετούς μεγάλους. Και το τρίτο η εμμονή του στο ίδιο αισθητικό μοτίβο. Με αποτέλεσμα οι τελευταίες του ταινίες, αποχυμωμένες από ζωντάνια και ουσία, να θυμίζουν, ως σχήμα, την προσωπική του αισθητική. Ομως ουδείς, ακόμα και ένας Τεό, αλάνθαστος.

Η ίδια εφημερίδα στο πρωτοσέλιδό της ενημερώνει το κοινό πως «Έφυγε ο Μεγαλέξαντρος του ελληνικού κινηματογράφου».

Ο Μεγαλέξαντρος;

Η δεκαετία του 1990 βρίσκει το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης υπό κατάρρευση και τους εθνικιστές να λαμβάνουν την εξουσία σε όλες τις δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991 σε δημοψήφισμα που λαμβάνει χώρα στα Σκόπια το 96,44% των συμμετοχόντων τάσσεται υπέρ της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της «Μακεδονίας» και στις 17 Σεπτεμβρίου η χώρα, με βάση το παραπάνω αποτέλεσμα διακηρύττει την ανεξαρτησία της.

Είναι η ίδια χρονιά που βγαίνει στις αίθουσες το «Μετέωρο βήμα του πελαργού», τα γυρίσματα του οποίου είχαν γίνει στην Φλώρινα με το σενάριο να περιέχει την περίφημη φράση: «Περάσαμε τα σύνορα κι είμαστε ακόμα εδώ. Μα πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε για να πάμε σπίτι μας;»

Η τοπική κοινωνία ξεσηκώνεται και συσπειρώνεται γύρω από το πρόσωπο του «ταλιμπάν» όπως έγραφαν οι «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι της εποχής, πατέρα Αυγουστίνου Καντιώτη, ο οποίος καταγγέλλει πως ο σκηνοθέτης με την «πτώση των συνόρων» προωθεί την απόσχιση της Μακεδονίας, λαμβάνοντας μάλιστα για το γύρισμα της ταινίας του επιχορήγηση 600 εκ. δραχμών (!) από το ελληνικό κράτος.

Δεν τον θυμάμαι τον συγκεκριμένο ιερέα και δεν τον είχα ζήσει, και δεν ξέρω αν ο Αγγελόπουλος ήταν πράγματι «πράκτορας της ΕΟΚ» όπως τον κατηγορούσε, αλλά αντιλαμβάνομαι αν υπήρχε έστω και μισή δόση αλήθειας για τις προθέσεις του δεύτερου διαβάζοντας στην Ελευθεροτυπία ότι εναντίον του Επίσκοπου, και στο πλευρό του Αγγελόπουλου εκτός από τον σταρ Μαρτσέλο (σ.σ.: Μαστρογιάννη), στάθηκαν σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά (στην κυβέρνηση ήταν τότε ο Μητσοτάκης, στο υπουργείο Πολιτισμού ο Τζαννής Τζαννετάκης). Μελίνα, Γιώργος Παπανδρέου, Λαλιώτης, Μπένος, Κύρκος, Κωνσταντόπουλος, Δαμανάκη, Λιάνης, όλοι έδωσαν το «παρών». Πίσω στη Φλώρινα οι κομματικές οργανώσεις των αριστερών κομμάτων προσπαθούσαν να κρατήσουν ψηλά την αξιοπρέπεια της ντόπιας κοινωνίας, που ήδη είχε πληρώσει βαρύ φόρο στη μισαλλοδοξία του μητροπολίτη της.
Εντάξει, καταλάβαμε…

Εκείνο όμως που με σόκαρε είναι η σύνδεση του θανάτου του Μάνου Κατράκη με τον βίο του Αγγελόπουλου. Η εμβληματική φιγούρα της ελληνικής ηθοποιίας πέθανε από πνευμονία μόλις τέλειωσαν τα γυρίσματα της ταινίας «Ταξίδι στα Κύθηρα».

Για τη «σύμπτωση» αυτής της πνευμονίας υπάρχει μια αιωρούμενη φημολογία που θέλει τον σκηνοθέτη να αναγκάζει τον πάλαι ποτέ αγωνιστή του ΕΑΜ και ΚΚΕ να μην αποχωρίζεται, παρά την ευαισθησία της ηλικίας του και την ήδη επιβαρυμένη του υγεία, τη σχεδία στη μέση της θάλασσας στο όνομα της «αληθοφάνειας» ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να αντικατασταθεί από κάποιον άλλο ηθοποιό με μεγαλύτερες αντοχές χωρίς κανείς να καταλάβει το παραμικρό.

Ούτε τους δικούς του δηλαδή δεν πρόσεχε, αλλά «η συγκίνηση είναι παγκόσμια».

Έτσι είναι όμως σε αυτή τη ζωή, σε αυτή τη χώρα, με αυτά τα ΜΜΕ και αυτόν τον πολιτισμό˙ όσο πιο αριστερά κοιτάζεις τόσο πιο μπροστά πας…
Θεός σχωρέσ’ τον.

 

Advertisements

2 responses to “Το μετέωρο βήμα της αριστεροθολούρας

  1. Η παράγραφος «τα κουσούρια του», ο επίλογος στο «σαλόνι» του Δανίκα (ΤΑ ΝΕΑ / Τετάρτη, 25 Ιαν. 2012), δέχτηκε σφοδρή κριτική από επώνυμους και μη σχολιαστές είτε κάτω από την ηλεκτρονική της μορφή είτε μέσω κοινωνικών δικτύων. Η ε/φ τελικά την αφαίρεσε από το σάιτ της. Την βρίσκεις αν θες από την «αποθήκη» του google.

    Και ο Δανίκας, μιμούμενος τον Καρατζαφέρη, τον Σαμαρά και τον πρωθυπουργό της κωλοτούμπας, που σε απλά ελληνικά διατυπώθηκε με τις δύο μαγικές λεξούλες «λεφτά υπάρχουν» προσπαθεί να μας πείσει για τα αίτια της κατάντιας μας.
    Μα πόσο κάνει ένας καθρέφτης, να στον κάνω δώρο μεγάλε, να μην κουράζεσαι.

    Δηλαδή ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν χαζοβιόλης που έγραφε τραγούδια για την Αλίκη που είδε μπροστά στα μάτια της τον πατέρα της να σφαγιάζεται από τους κομμουνιστές.
    Και όποιος δεν γουστάρει τη Μερκούρη, με τη νεοναζιστική ιδεολογία της και τη γκομενίστικη μανία της, απόλυτη αντανάκλαση της πηδικουλίασης που πλήττει τον κάθε ΠΑΣΟΚΟ που σέβεται την παράταξή του, μειονεκτεί πνευματικά έναντι όλων εσάς των αριστεροκρατικοδίαιτων που αν δεν υπήρχε το καταραμένο κόμμα, δεν θα σας ήξερε ούτε ο θυρωρός σας, κατά την κατσιφάρεια έκφραση.

    Κατά τα άλλα, να πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα, αλλά αν δεν συμφωνούμε με τα αριστερά πρότυπα είμαστε μόνο για ποπ κορν. Προφανώς είναι η πολλή σας «δημοκρατικότητα» κύριε «εδώ Πολυτεχνείο» που δεν μας αφήνει όχι μόνο να καταλάβουμε «ακόμα τι συμβαίνει στη χώρα μας» αλλά να το διορθώσουμε μια και καλή.

    Και κάπως έτσι, από την πολλή θολούρα, αναζητάς ειδικό επίδομα στα χρεωκοπημένα ταμεία του κράτους από τα αρπακτικά του ΠΑΣΟΚ και όλων των σχετικών χώρων, που εκτός από νεόπτωχο έχουν βάλει σκοπό να κάνουν τον Έλληνα και αλλήθωρο.

    Ιδεολογικά και πνευματικά.

  2. Να κάνω μία ερώτηση ;
    Συνήθιζε ο συχωρεμένος, να »ντύνει» τις σκηνές με μουσική ;

    Αν …ναι…, αυτό άραγε γινόταν παντού ;
    Αν …ψιλο-ναι…, αυτό άραγε ψιλο-γινόταν από ιερά τέρατα της μουσικής επένδυσης ;
    Αν …όχι…, τότε μπορούμε άραγε να τον συγκρίνουμε μόνο με »παυστικούς» ;
    Αν …ψιλο-όχι…, σε τι άραγε επιλέγουμε αυτήν την απάντηση και όχι …ψιλο-ναι… ;
    Αν … σαφώς ψιλο-όχι…, τότε μπορούμε άραγε να τον συγκρίνουμε μόνο με »ψιλο-παυστικούς» ;

    Παρακαλείσθε να μην σκεφτείτε έντονα τον όρο …»ψιλο-παυστικούς»… σε περίπτωση που το μυαλό σας ψευδίζει, διότι υπάρχει κίνδυνος να το ακούσετε ως Πθιλο-Θπαθτικούς !! χεχεχ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s