Antonio Soler (σονάτες για τσέμπαλο)

Bach (σονάτα για βιολί και πιάνο)

Teresa Carreño

Πλήρες όνομα, María Teresa Carreño García de Sena
(22 Δεκεμβρίου, 1853 – 12 Ιουνίου, 1917).
Πιανίστρια, τραγουδίστρια, συνθέτρια, μαέστρος με χώρα καταγωγής τη Βενεζουέλα.

Μεγαλωμένη σε οικογένεια μουσικών, σε ηλικία 8 ετών έκανε το ντεπούτο της στο Irving Hall στη Νέα Υόρκη. Το 1863 έπαιξε για τον Αβραάμ Λίνκολν στο Λευκό Οίκο και το 1866 μετακόμισε στην Ευρώπη, εγκαινιάζοντας τη καριέρα της ως τραγουδίστρια της Όπερας το 1876, έχοντας ως «βάση» το Βερολίνο.

Στα σχέδιά της ήταν δύο παγκόσμιες περιοδίες, όμως υπολόγιζε χωρίς την επιδείνωση της υγείας της που την πρόδωσε τελικά το 1917 στο διαμέρισμά της στη Νέα Υόρκη.

Το καταπληκτικό της πιάνο:

Μπετόβεν: Η Επίσημη Λειτουργία

Ο 19ος αιώνας βρήκε τον Μπετόβεν διαφορετικό. Απαλλαγμένος από το μοτίβο των προηγούμενων κλασσικών, ο συνθέτης άρχισε να διευρύνεται σε ασυνήθιστες φόρμες και τονικότητες προκειμένου να ενδυναμώσει την εκφραστικότητα. Η επιδίωξη αυτής της έντονης εκφραστικότητας υπήρξε το χαρακτηριστικό της Ρομαντικής περιόδου και ακολουθήθηκε και από τους διαδόχους του, Λιστ, Μπερλιόζ, Μέντελσον.

Για τον Μπετόβεν, το αποκορύφωμα αυτής της μεγαλειότητας αποδόθηκε στην Ηρωική, την 3η Συμφωνία. Ηρωική χαρακτηρίστηκε από πολλούς και η τελευταία αυτή περίοδος του συνθέτη, με τη φαντασία του να επεκτείνεται και σε άλλα έργα διαφορετικών ειδών όπως στη μοναδική του όπερα Φιντέλιο (1803-1805) και στο 5ο Κονσέρτο για Πιάνο (Αυτοκράτορας).

Συνέχεια

200 χρόνια από τη γέννηση του Λιστ

Ο Φραντς Λιστ (Franz ή Ferenc Liszt, 22 Οκτωβρίου 1811 – 31 Ιουλίου 1886) ήταν Ούγγρος ρομαντικός συνθέτης και πιανίστας. Συνέχεια

Μεφιστοφελής

Ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο… Γνώρισα την αγάπη μιας παρθένας και τον έρωτα μιας Θεάς. Γνώρισα τα μυστήρια του Κόσμου, έζησα στα άκρα της Ζωής… Στη ματαιότητα του Ιδανικού που ήταν ένα Όνειρο.

Θέλω να γίνω Βασιλιάς σε μια ατέλειωτη Γη, σε έναν ειρηνικό Κόσμο. Θέλω να αφιερώσω τη Ζωή μου σε ένα δημιουργικό και γόνιμο Λαό, και να τον κυβερνήσω με Σοφία και καλή Καρδιά. Ας είναι αυτό το όνειρο η Ιερή μου Ποίηση.

Η μοναδική όπερα του Ιταλού συνθέτη και λιμπρετίστα Αρίγκο Μπόιτο (1843-1918) για τον Μεφιστοφελή του Γκαίτε.

 

 

Οι στίχοι ανήκουν στον ίδιο, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε γράψει και τα λιμπρέτα για τις δύο τελευταίες όπερες του Βέρντι, Οθέλος και Φάλσταφ.

Η πρεμιέρα, υπό την άπειρη διεύθυνση του ίδιου, έγινε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 5 Μαρτίου 1868 και το αποτέλεσμα κρίθηκε επιεικώς ως φιάσκο. Αλλάζοντας τον Φάουστ από βαρύτονο σε τενόρο, και μειώνοντας τις πράξεις από πέντε σε τέσσερις, ο Μπόιτο ανεβάζει ξανά την όπερα στη Μπολόνια αυτή τη φορά στις 4 Οκτωβρίου του 1875, όπου έγινε αμέσως επιτυχία, για να ανέβει λίγο καιρό και σε άλλες πόλεις όπως το Λονδίνο, τη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη.

 

 

Λίγο πριν το τέλος, ο Μεφιστοφελής μεταφέρει τον Φάουστ στην Αρχαία Ελλάδα όπου και γνωρίζεται με την Ωραία Ελένη, κερδίζει την καρδιά της και απολαμβάνουν όλες τις χάρες της ζωής.

 

Συνέχεια

Aμαντέους: Μεγάλη Λειτουργία

Δεν είναι πολύ ξεκάθαρο γιατί δεν ολοκληρώθηκε αυτό το τόσο σπουδαίο έργο. Ούτε και για ποιο λόγο το συνέθεσε καθώς υπάρχουν δύο εκδοχές: είτε το έγραψε «από τα βάθη της καρδιάς του» για να ευχαριστήσει το Θεό που θεράπευσε την τότε άρρωστη Κονστάντσε, είτε για να γιορτάσει μια σειρά από γεγονότα, μεταξύ των οποίων η θεραπείας της, το ευτυχές γεγονός του γάμου τους καθώς της γέννησης του παιδιού τους, αν και υπάρχει μια θεωρία σύμφωνα με την οποία με αυτή τη Λειτουργία, ο Μότσαρτ ήθελε να αποδείξει κάτι στον πατέρα του.

Ό,τι γνωρίζουμε, προέρχεται από στοιχεία από γράμματα δικά του ή συγγενών του, το σίγουρο πάντως είναι πως το έργο αυτό είναι το μοναδικό που δεν του ανατέθηκε προς σύνθεση. Το έγραψε για δική του χρήση και ευχαρίστηση μόνο.

Συνέχεια