«Καιρός να επιλέξουμε»

Αυτό είναι το διακύβευμα των εκλογών: Είτε θα πιστέψουμε στη δυνατότητά μας για αυτοδιαχείριση είτε θα εγκαταλείψουμε τις Αρχές της Επανάστασης, παραδεχόμενοι πως μια μικρή ελίτ ανθρώπων σε μια μακρινή πρωτεύουσα μπορεί να σχεδιάζει και να αποφασίζει για τις ζωές μας καλύτερα από ό,τι εμείς.

Επιμένουν να μας λένε πως πρέπει να διαλέξουμε μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει αυτό που λέμε αριστερά ή δεξιά. Υπάρχει μόνο πάνω ή κάτω. Πάνω, προς το αρχέγονο όραμα του ανθρώπου, την απόλυτη ελευθερία του ατόμου σε αρμονία με το νόμο και την τάξη· ή κάτω, προς την υπόγεια φωλιά του ολοκληρωτισμού. Συνέχεια

Το μάθημα του μολυβιού

«Αφήστε το κράτος να διαχειριστεί την έρημο Σαχάρα, και σε 5 χρόνια θα υπάρχει έλλειψη άμμου.»
~ Μίλτον Φρίντμαν

 

 

Νεοφιλελευθερισμός: η συκοφαντία και η αλήθεια

Η γενικότερη παραζάλη των καιρών μας, ανακατεμένη με προπαγάνδα, ημιμάθεια και τη γνωστή συνθηματολογία που μονίμως παπαγαλίζει πως «για όλα φταίει ο καπιταλισμός» με την ταυτόχρονη δαιμονοποίηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, έχει οδηγήσει μεταξύ άλλων και στη δημιουργία του νεολογισμού του οικονομικού όρου «νεοφιλελευθερισμός». To περιεχόμενο με το οποίο ταυτίζεται εννοιολογικά η συγκεκριμένη λέξη, είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο με το οποίο εσκεμμένα συνδέεται σε μια εμφανή απόπειρα δημιουργίας λανθασμένων εντυπώσεων για το τι είναι ή τι δεν είναι ο φιλελευθερισμός.

Διαβάζουμε και ακούμε αναλύσεις σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα, κατά κόρον αριστερής χροιάς αφού στην Ελλάδα ο εγχώριος δεξιός, εθνικός Τύπος απλά δεν κυκλοφορεί, πως η κρίση που βιώνουμε προέκυψε από έναν αχαλίνωτο, και κυρίως αποτυχημένο καπιταλισμό, ο οποίος μας οδηγεί στην παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για μεγάλο ψέμα.

Συνέχεια

Επιστροφή στο μέλλον

Απόσπασμα της ομιλίας του Ρόναλντ Ρήγκαν μετά την ορκωμοσία του το 1981:

 

… goes cloud.

Ο καταπατητής του Συντάγματος, συνταγματολόγος κι εμπνευστής του νόμου περί μη ευθύνης υπουργών με PhD στο πώς να σαπίσεις μια εθνική οικονομία με παράνομα χαράτσια και μέτρα μέχρι να μην έχει μείνει ούτε κουνούπι για να μας πιει όσο αίμα θα μας έχει από σπόντα απομείνει, και ο μακελάρης τρομοκράτης επίσης υπουργός και συνταγματολόγος με ειδίκευση στην Άντζελα Δημητρίου και τα ράτζα των νοσοκομείων, ενώνουν τις σοσιαλιστικές αιμοβόρικες δυνάμεις τους προκειμένου να συνεχίσουν να καταστρέφουν τη χώρα και για τα επόμενα 30 χρόνια.

Πασοκικό Καρναβάλι για πάντα.

 

Η ζωή π.Β. (προ Βαρβάρων)

Μποδοσάκης Αθανασιάδης: Ο φτωχός μεταφορέας που έγινε Κροίσος!
Έδινε δουλειά σε 17.000 Έλληνες

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr

Τέτοιες μέρες του 1979, έφυγε ενας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της χώρας, (μακάρι να είχαμε σήμερα πέντε-έξι τέτοιους ν’ ανοίξουν δουλειές που τόσο πολύ τις έχουμε ανάγκη…). Ο Πρόδρομος (Μποδοσάκης) Αθανασιάδης, ο άνθρωπος με τις πολλές βιομηχανίες που έδινε εργασία σε περίπου 17.000 εργαζόμενους. Η ζωή του μοιάζει παραμύθι. Ο μεταφορέας που έγινε Κροίσος!

Στη Νίγδη της Μικράς Ασίας, ένα ζευγάρι Ελλήνων αγροτών, ο Θωμάς και η Δέσποινα Αθανασιάδου, φέρνουν στον κόσμο το 1891 ενα αγοράκι. Τον Πρόδρομο. Τα τουρκάκια της γειτονιάς τον φώναζαν Μποντό, και από εκεί κόλλησε το Μποδοσάκης… Οι γονείς του τον έστειλαν στο Δημοτικό Σχολείο, χωρίς βιβλία και τετράδια, γιατί δεν είχαν χρήματα. Ετσι, το αδύνατο ψηλό παιδί, έμαθε γράμματα απο τα βιβλία των συμμαθητών του, που δανειζόταν.

Η φτώχεια τον ανάγκασε σε ηλικία 10 ετών να εγκαταλείψει το σχολείο και να μεταβεί στα Άδανα για να δουλέψει, μεταφέροντας τα ψώνια των πλουσίων πελατών απο τα μαγαζιά στα σπίτια τους. Ανήσυχο πνεύμα και τολμηρός, ο Μποδοσάκης κατάφερε με τις οικονομίες του να αγοράσει στα 18 του εναν αλευρόμυλο. Και το 1919 η τύχη τον ευνόησε να γνωρίσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο και με την προτροπή του αγόρασε το ξενοδοχείο Πέρα Παλλάς το οποίο διέθεσε για τον αγώνα της πραγματοποίησης της Μεγάλης Ιδέας.

Κατά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922, εγκατέλειψε την τεράστια περιουσία του στην Κωνσταντινούπολη κι έφυγε στην Αθήνα μαζί με την γυναίκα του Ιωάννα Γκεμπάουερ, επειδή τον κυνηγούσαν οι Τούρκοι. Στην Αθήνα ασχολήθηκε με το εμπόριο. Η πιο σημαντική απο τις επιχειρήσεις του ηταν το “ Ελληνικόν Πυριτιδοποιείον – Καλυκοποιείον” στο Αιγάλεω, το οποίο επισκέφθηκε πριν ξεσπάσει ο πόλεμος το ’40, ο πρωθυπουργός Μεταξάς.

Τι δυνατότητες έχει ώστε να εφοδιάζει με συνεχή ροή πολεμοφόδια το Στρατό; Ρώτησε ο Μεταξάς. – «Θα κάνω ο,τι μπορώ», είπε ο Μποδοσάκης, «ώστε να μη λείψει τίποτε απ΄ το Στρατό μας». Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα αντικατέστησε όλο το παλαιό υλικό με νέο, ενώ αυξησε την παραγωγή του για να καλύψει τις ανάγκες καθ’ όλην την διάρκεια του πολέμου. Ένα μεγάλο μέρος των πολεμοφοδίων ο Μποδοσάκης τα χορήγησε υπο μορφήν δωρεάς στο Κράτος. Συνέχεια

Τι δεν μάθαμε στα Ίμια

Του Γιώργου Π. Μαλούχου / Το Βήμα

Δεκάξι χρόνια πέρασαν από την κρίση των Ιμίων. Οι τηλεοπτικές εικόνες του στόλου να φεύγει από το ναύσταθμο και την ελληνική ηγεσία πίσω του να τα χει χαμένα, έχουν αντικατασταθεί με εκείνες, τις εξίσου τραγικές, των πολιτών που κάνουν ουρές στο Σύνταγμα για δωρεάν πατάτες. Όμως, παρά τη σημερινή τραγωδία, ο χρόνος είναι ικανός αλλά και απόλυτα κατάλληλος για να αναρωτηθούμε τι πραγματικά διδάχθηκε η Ελλάδα από εκείνη την περιπέτεια. Κι η απάντηση, δυστυχώς, είναι ελάχιστα… Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα. Η απάντηση είναι πολύ απλή: από την πραγματικότητα και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.

Με την Ελλάδα να έχει εισέλθει και επισήμως στην εποχή της μειωμένης κυριαρχίας και με τον κόσμο γύρω μας να τρίζει συθέμελα από πρωτοφανείς ανακατατάξεις, η χώρα βρίσκεται στο θανατερό επίκεντρο μιας πολύ μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης, αλλά, ταυτόχρονα, και στις παρυφές μιας άλλης, γεωπολιτικής, που ουδείς γνωρίζει πού και πώς θα καταλήξει. Και με όλα αυτά να συμβαίνουν, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θεωρούν ότι τα ζητήματα ασφάλειας, εσωτερικής και εξωτερικής, είναι δευτερεύοντα και ελάχιστη σημασία τους αποδίδουν. Μάλιστα, αντί να ανησυχούν ακόμα πιο πολύ λόγω ακριβώς της κρίσης και των αντικειμενικών αδυναμιών που φέρνει, την επικαλούνται για να ξεφύγουν από την ουσία του ζητήματος. Ας μείνουμε όμως προς στιγμή σε ότι έχει να κάνει με την τόσο άκριτα και επιπόλαια υποβαθμισμένη στα μάτια πολλών, αμυντική επάρκεια της Ελλάδας. Συνέχεια