Μία ακόμα οσφυοκαμψία του κεντρικού σχεδιασμού

Κανονικά υπολόγιζα για το Σάββατό μου να περπατήσω λίγο προς το κέντρο, να χωθώ στα πλήθη που φωνάζουν «το δίκαιο του εργάτη είναι ο νόμος» και να περάσω και μια βόλτα προς τα μαγαζιά μπας και προλάβω καθόλου τις εκπτώσεις ενισχύοντας και εγώ από την πλευρά των δικών μου κυβικών την ελεύθερη οικονομία. Αλλά ας όψεται το κρύωμα που μου κάνει στενό μαρκάρισμα τις τελευταίες ημέρες, και τα παραφουσκωμένα κοινόχρηστα που αντιστοιχούν περίπου στο 1/2 του 15νθημέρου μου, σε μια χρονιά μάλιστα που υποτίθεται πως σαν πολυκατοικία είπαμε να ανάβει το καλοριφέρ από 2 φορές την ημέρα μόνο 1 προς το βραδάκι, στηριζόμενοι τις υπόλοιπες ώρες και κυρίως τις πρωινές, αποκλειστικά στην απέριττη θαλπωρή των σκεπασμάτων μας.

Έτσι έμεινα σπίτι, εγώ με τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη, τις κοινοβουλευτικές τους στάνες, τον καφέ μου και τις αφορολόγητες γουλιές αλλά και την όαση της ΕΤ3. Είναι το μοναδικό κανάλι που ξεχωρίζει με την αξιοπρεπή του, φωτεινή διαφορετικότητα με ντοκιμαντέρ, εκπομπές, αφιερώματα ακόμα και ταινίες που δεν προκαλούν, δεν υπάρχουν για να εξιτάρουν τον λαϊκισμό ή τον ναρκισσισμό των συντελεστών, δεν προβοκάρουν και δεν κοροϊδεύουν τον κόσμο. Βέβαια, οι ειδήσεις παραμένουν στην ίδια γραμμή που υπαγορεύεται από την κεντρική διοίκηση, αλλά και πάλι σε σχέση με το δελτίο της Νέα Ερυθρόλευκης Τηλεόρασης είναι όσο πιο αποστειρωμένες και αποστασιοποιημένες γίνεται.

Καθηλώθηκα λοιπόν μπροστά στο αφιέρωμα της ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ για το Καστελλόριζο που μεταδόθηκε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα. Ειλικρινά, αν προσπαθήσω να περιγράψω την λεπτομερή δουλειά που έχει γίνει στο συγκεκριμένο επεισόδιο θα αδικήσω κάθε του καρέ, κάθε του λεπτό και κάθε δάκρυ που άρχισε να τρεμοπαίζει στα μάτια μέσα από την πανδαισία χρωμάτων, αισθημάτων, λαϊκής ομορφιάς, εθνικής περηφάνιας και πληρότητας από το φως του ελληνικού ήλιου πάνω στο ευλογημένο Αιγαίο και τα βράχια του που σφυρηλάτησαν ανθρώπους, σπίτια, ιστορίες, το μέλλον μας στο πέρασμα του χρόνου.

Συνέχεια

Τι δεν μάθαμε στα Ίμια

Του Γιώργου Π. Μαλούχου / Το Βήμα

Δεκάξι χρόνια πέρασαν από την κρίση των Ιμίων. Οι τηλεοπτικές εικόνες του στόλου να φεύγει από το ναύσταθμο και την ελληνική ηγεσία πίσω του να τα χει χαμένα, έχουν αντικατασταθεί με εκείνες, τις εξίσου τραγικές, των πολιτών που κάνουν ουρές στο Σύνταγμα για δωρεάν πατάτες. Όμως, παρά τη σημερινή τραγωδία, ο χρόνος είναι ικανός αλλά και απόλυτα κατάλληλος για να αναρωτηθούμε τι πραγματικά διδάχθηκε η Ελλάδα από εκείνη την περιπέτεια. Κι η απάντηση, δυστυχώς, είναι ελάχιστα… Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα. Η απάντηση είναι πολύ απλή: από την πραγματικότητα και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.

Με την Ελλάδα να έχει εισέλθει και επισήμως στην εποχή της μειωμένης κυριαρχίας και με τον κόσμο γύρω μας να τρίζει συθέμελα από πρωτοφανείς ανακατατάξεις, η χώρα βρίσκεται στο θανατερό επίκεντρο μιας πολύ μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης, αλλά, ταυτόχρονα, και στις παρυφές μιας άλλης, γεωπολιτικής, που ουδείς γνωρίζει πού και πώς θα καταλήξει. Και με όλα αυτά να συμβαίνουν, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θεωρούν ότι τα ζητήματα ασφάλειας, εσωτερικής και εξωτερικής, είναι δευτερεύοντα και ελάχιστη σημασία τους αποδίδουν. Μάλιστα, αντί να ανησυχούν ακόμα πιο πολύ λόγω ακριβώς της κρίσης και των αντικειμενικών αδυναμιών που φέρνει, την επικαλούνται για να ξεφύγουν από την ουσία του ζητήματος. Ας μείνουμε όμως προς στιγμή σε ότι έχει να κάνει με την τόσο άκριτα και επιπόλαια υποβαθμισμένη στα μάτια πολλών, αμυντική επάρκεια της Ελλάδας. Συνέχεια

1η Ταξιαρχία Καταδρομών-Αλεξιπτωτιστών

 

«Μα είχαμε πάντα όνειρο…»

Η πτώση του «Kομήτη» 4Β G-ARCO των Βρετανικών Ευρωπαϊκών Αερογραμμών χαρακτηρίστηκε ως «η πρώτη πτώση πολιτικού αεροπλάνου στη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης».

Σύμφωνα με αποδεσμευμένα βρετανικά έγγραφα επιβεβαιώνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι βόμβα στρατιωτικού τύπου, ευθυνόταν για την ανατίναξη του αεροπλάνου το οποίο είχε απογειωθεί στις 11 Οκτωβρίου του 1967 από το αεροδρόμιο Χίθροου με προορισμό την Αθήνα καθ’ οδόν προς τη Λευκωσία. Στις 12 Οκτωβρίου 1967, το αεροπλάνο εκτελούσε πλέον πτήση των Κυπριακών Αερογραμμών υπ’ αριθμόν CY 284. Σε απόσταση περίπου 100 μίλια ανατολικά της Ρόδου εξερράγη βόμβα στο αεροπλάνο με αποτέλεσμα τον θάνατο όλων των επιβατών και του πληρώματός του – σύνολο 66 ανθρώπων, Ελλήνων-Κυπρίων, Βρετανών και Αμερικανών πολιτών. Συνέχεια

Φαινόμενο ΓΑΠ: ο θλιβερός καθρέφτης της ελλαδικής κοινωνίας

Όρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

Του Χρήστου Γιανναρά / Καθημερινή της Κυριακής, 22 Ιαν. 2012

Η περίπτωση του Γεώργιου Ανδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Ελλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.

Όμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓΑΠ. Αποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Ιστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα. Όμως τον ΓΑΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Τον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Βενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Ενώ ο ολίγιστος ΓΑΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓΑΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Ελλάδα σήμερα. Και η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Τόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό. Συνέχεια

ΔΟΕ όπως ΔΝΤ, Γερμανία όπως Γερμανία

Σαν σήμερα, 1898: Η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη ολοκληρώνει τις διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο στη χρεοκοπημένη Ελλάδα. Τους αποδίδονται τα έσοδα από τα κρατικά μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σιγαροχάρτων, αμυρίδας Νάξου. Το ίδιο συμβαίνει με τον φόρο καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου, τους δασμούς Τελωνείου Πειραιώς.

Συνέχεια

Από την επίσκεψη του Ισραηλινού υπ. Άμυνας στην Αθήνα (10-11 Ιαν.)

Ο Έχουντ Μπάρακ παρακολούθησε επίδειξη της Ζ’ ΜΑΚ στο Μεγάλο Πεύκο και δήλωσε εντυπωσιασμένος από τις ικανότητες του προσωπικού της.