Μία ακόμα οσφυοκαμψία του κεντρικού σχεδιασμού

Κανονικά υπολόγιζα για το Σάββατό μου να περπατήσω λίγο προς το κέντρο, να χωθώ στα πλήθη που φωνάζουν «το δίκαιο του εργάτη είναι ο νόμος» και να περάσω και μια βόλτα προς τα μαγαζιά μπας και προλάβω καθόλου τις εκπτώσεις ενισχύοντας και εγώ από την πλευρά των δικών μου κυβικών την ελεύθερη οικονομία. Αλλά ας όψεται το κρύωμα που μου κάνει στενό μαρκάρισμα τις τελευταίες ημέρες, και τα παραφουσκωμένα κοινόχρηστα που αντιστοιχούν περίπου στο 1/2 του 15νθημέρου μου, σε μια χρονιά μάλιστα που υποτίθεται πως σαν πολυκατοικία είπαμε να ανάβει το καλοριφέρ από 2 φορές την ημέρα μόνο 1 προς το βραδάκι, στηριζόμενοι τις υπόλοιπες ώρες και κυρίως τις πρωινές, αποκλειστικά στην απέριττη θαλπωρή των σκεπασμάτων μας.

Έτσι έμεινα σπίτι, εγώ με τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη, τις κοινοβουλευτικές τους στάνες, τον καφέ μου και τις αφορολόγητες γουλιές αλλά και την όαση της ΕΤ3. Είναι το μοναδικό κανάλι που ξεχωρίζει με την αξιοπρεπή του, φωτεινή διαφορετικότητα με ντοκιμαντέρ, εκπομπές, αφιερώματα ακόμα και ταινίες που δεν προκαλούν, δεν υπάρχουν για να εξιτάρουν τον λαϊκισμό ή τον ναρκισσισμό των συντελεστών, δεν προβοκάρουν και δεν κοροϊδεύουν τον κόσμο. Βέβαια, οι ειδήσεις παραμένουν στην ίδια γραμμή που υπαγορεύεται από την κεντρική διοίκηση, αλλά και πάλι σε σχέση με το δελτίο της Νέα Ερυθρόλευκης Τηλεόρασης είναι όσο πιο αποστειρωμένες και αποστασιοποιημένες γίνεται.

Καθηλώθηκα λοιπόν μπροστά στο αφιέρωμα της ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ για το Καστελλόριζο που μεταδόθηκε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα. Ειλικρινά, αν προσπαθήσω να περιγράψω την λεπτομερή δουλειά που έχει γίνει στο συγκεκριμένο επεισόδιο θα αδικήσω κάθε του καρέ, κάθε του λεπτό και κάθε δάκρυ που άρχισε να τρεμοπαίζει στα μάτια μέσα από την πανδαισία χρωμάτων, αισθημάτων, λαϊκής ομορφιάς, εθνικής περηφάνιας και πληρότητας από το φως του ελληνικού ήλιου πάνω στο ευλογημένο Αιγαίο και τα βράχια του που σφυρηλάτησαν ανθρώπους, σπίτια, ιστορίες, το μέλλον μας στο πέρασμα του χρόνου.

Συνέχεια

Τι δεν μάθαμε στα Ίμια

Του Γιώργου Π. Μαλούχου / Το Βήμα

Δεκάξι χρόνια πέρασαν από την κρίση των Ιμίων. Οι τηλεοπτικές εικόνες του στόλου να φεύγει από το ναύσταθμο και την ελληνική ηγεσία πίσω του να τα χει χαμένα, έχουν αντικατασταθεί με εκείνες, τις εξίσου τραγικές, των πολιτών που κάνουν ουρές στο Σύνταγμα για δωρεάν πατάτες. Όμως, παρά τη σημερινή τραγωδία, ο χρόνος είναι ικανός αλλά και απόλυτα κατάλληλος για να αναρωτηθούμε τι πραγματικά διδάχθηκε η Ελλάδα από εκείνη την περιπέτεια. Κι η απάντηση, δυστυχώς, είναι ελάχιστα… Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα. Η απάντηση είναι πολύ απλή: από την πραγματικότητα και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.

Με την Ελλάδα να έχει εισέλθει και επισήμως στην εποχή της μειωμένης κυριαρχίας και με τον κόσμο γύρω μας να τρίζει συθέμελα από πρωτοφανείς ανακατατάξεις, η χώρα βρίσκεται στο θανατερό επίκεντρο μιας πολύ μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης, αλλά, ταυτόχρονα, και στις παρυφές μιας άλλης, γεωπολιτικής, που ουδείς γνωρίζει πού και πώς θα καταλήξει. Και με όλα αυτά να συμβαίνουν, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θεωρούν ότι τα ζητήματα ασφάλειας, εσωτερικής και εξωτερικής, είναι δευτερεύοντα και ελάχιστη σημασία τους αποδίδουν. Μάλιστα, αντί να ανησυχούν ακόμα πιο πολύ λόγω ακριβώς της κρίσης και των αντικειμενικών αδυναμιών που φέρνει, την επικαλούνται για να ξεφύγουν από την ουσία του ζητήματος. Ας μείνουμε όμως προς στιγμή σε ότι έχει να κάνει με την τόσο άκριτα και επιπόλαια υποβαθμισμένη στα μάτια πολλών, αμυντική επάρκεια της Ελλάδας. Συνέχεια

ΔΟΕ όπως ΔΝΤ, Γερμανία όπως Γερμανία

Σαν σήμερα, 1898: Η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη ολοκληρώνει τις διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο στη χρεοκοπημένη Ελλάδα. Τους αποδίδονται τα έσοδα από τα κρατικά μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σιγαροχάρτων, αμυρίδας Νάξου. Το ίδιο συμβαίνει με τον φόρο καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου, τους δασμούς Τελωνείου Πειραιώς.

Συνέχεια

Πολλάν λυπημένος ο «σύντροφος» Χριστόφιας

«Μεγάλη προσωπικότητα» χαρακτήρισε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας τον πρώην ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Ραούφ Ντενκτάς, που απεβίωσε χθες, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η δράση του δεν ήταν η καλύτερη για τον κυπριακό λαό.

Πρόσθεσε ότι ο Ντενκτάς «ήταν συνεπής στο όραμα του για διχοτόμηση, η οποία ωστόσο δεν είναι αποδεκτή».

Αυτή είναι ώρα θρήνου για τους Τουρκοκύπριους και τους Τούρκους της Τουρκίας, συμπλήρωσε ο Πρόεδρος Χριστόφιας.

Ο κ. Χριστόφιας ανέφερε ότι είχε επικοινωνία με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, στον οποίο διαβίβασε συλλυπητήρια και πρόσθεσε ότι θα έχει επικοινωνία και με τον γιο του Ραούφ Ντενκτάς, Σερντάρ.

Ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού δήλωσε ότι ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν ένας από τους πιο ακραίους Τουρκοκύπριους σε ό,τι αφορά την προοπτική λύσης του Κυπριακού, σημείωσε ωστόσο ότι εκτελούσε αποφάσεις της Άγκυρας.

Ο εκπρόσωπος τύπου της ΕΔΕΚ Δημήτρης Παπαδάκης δήλωσε ότι ο Ραούφ Ντενκτάς υπήρξε μια προσωπικότητα, «η οποία σημάδεψε αρνητικά τη νεότερη ιστορία της Κύπρου».

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Έρογλου ανακοίνωσε ότι στην κηδεία του Ραούφ Ντενκτάς την ερχόμενη Τρίτη θα παραστούν ο Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ και άλλοι Τούρκοι επίσημοι.

==========

 

Το μαχαίρι έφτασε στα δικά μας κόκκαλα

Ο εθνικός κίνδυνος:

Έχω διαβάσει στις εφημερίδες ότι έχουν γίνει τέσσερις εκθέσεις και σύμφωνα με αυτές είναι ισότιμες, περίπου, οι ανταλλασσόμενες περιούσιες, και αφού είναι ισότιμες, δεν μπορείς, από πρακτικής πλευράς να μιλήσεις για ζημία.
Το μοναστήρι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Το Δημόσιο είναι και αυτό ΝΠΔΔ. Όταν έχουμε μία ανταλλαγή μεταξύ δύο ΝΠΔΔ κατ’ αρχήν δεν νοοείται να υπάρχει ζημιά. Είναι σαν κατά κάποιο τρόπο, παραστατικά να το πούμε να βάζω το χέρι μου στη δεξιά τσέπη να βγάζω τα χρήματα και να τα βάζω στην αριστερή τσέπη.
Κατά τη γνώμη μου είναι αναμφισβήτητο ότι η κυριότητα ανήκει στο Μοναστήρι διότι την κυριότητα αυτή την πήρε το Μοναστήρι με χρυσόβουλα και άλλες πράξεις αυτοκρατόρων, κι άλλων ηγεμόνων της περιοχής. Και το Ελληνικό Δημόσιο ως διάδοχος του Σουλτάνου πλέον, έχει αποκτήσει αυτό την κυριότητα. Σε αυτή την περίπτωση αυτό δεν ισχύει διότι υπάρχει και μία απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1996, τίτλος της απόφασης είναι «Ιερές Μονές κατά Ελλάδος», όπου αναγνωρίζονται οι μονές κύριες εκτάσεων με βάση χρυσόβουλα, λέει δε η απόφαση αυτή ότι σε περίπτωση που τα χρυσόβουλα έχουν χαθεί ή καταστραφεί αρκεί ότι για μακρό χρονικό διάστημα οι μονές ασκούσαν διακατοχικές πράξεις πάνω στα κτήματα αυτά.
Σε χρυσόβουλα στηρίζονται οι ιδιοκτησίες των Πατριαρχείων μας Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Κωνσταντινουπόλεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ιεροσολύμων.
Εάν δε, εμείς οι ίδιοι πούμε ότι τα χρυσόβουλα αυτά για εμάς δεν έχουν καμία αξία, σκεφτείτε τι θα πούνε οι ξένοι, οι οποίοι δεν είναι καν χριστιανοί ορθόδοξοι ή καν χριστιανοί. Θα πουν «αφού εσείς οι ίδιοι λέτε ότι δεν έχουν ισχύ τα χρυσόβουλα, όλες οι περιουσίες αυτές ανήκουν σε εμάς και όχι στα πατριαρχεία». Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει
.
καθηγητής Αστικού Δικαίου Ιωάννης Σπυριδάκης

Σαν θέμα το Βατοπαίδι ξεκίνησε από τον γερμανοκρατούμενο Alpha, την εποχή που ο Κοντομηνάς εισέπραξε δύο διώξεις για απάτη. Η μία αφορούσε τον τρόπο που απέκτησε τις μετοχές του καναλιού και η δεύτερη για αδικήματα υπεξαίρεσης, εκβίασης και πλαστογραφίας κατά την περίοδο που ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «Interamerican International». Κακουργήματα και τα δύο.

Με μπροστάρισσα τη Ρίτσα (που όταν ήρθε το ΠΑΣΟΚ το 2009 μετακόμισε στο δελτίο της κρατικής ΝΕΤ), στο σύνολό του το δημοσιογραφικό τιμ της χώρας μάς έπαιρνε τα αυτιά ανεβάζοντάς το τόσο ψηλά, που έτσι και του έριχνες μια κριτική ματιά, βαφτιζόσουν από τον περίγυρο των φόρουμ, των παρεών, των καφενείων και των γραφείων ως «κακός δεξιός και όλο το συναπάντημα». Σχηματίστηκε πάνω από τη χώρα ένα τσουνάμι που έπνιξε και έριξε την κυβέρνηση Καραμανλή, έπληξε την ουσία του έργου των Μονών και φυσικά έφερε πάνω την κυβέρνηση του ΔΝΤ.

Ξανά: Η κυβέρνηση του ποδηλάτη, ήρθε στην εξουσία αποκλειστικά και μόνο επειδή με αρωγό το σύστημα ΠΑΣΟΚ, η υπόθεση του Βατοπαιδίου έγινε σκάνδαλο. Με ωμή προπαγάνδα.
Το ΔΝΤ και η κυριαρχία της Γερμανίας σφράγισαν την παρουσία τους στην Ελλάδα αποκλειστικά και μόνο χάρη στη δημιουργία ενός ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ σκανδάλου.
Το 3ο μαχαίρι στις επικουρικές συντάξεις (Δεκέμβριος, 2011 και έπεται συνέχεια) μπήκε στο κόκκαλο του συνταξιούχου χάρη στη δημιουργία ενός ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ σκανδάλου.
Η Έρευνα, η Παιδεία, η Υγεία, η Άμυνα, διαλύονται χάρη στη δημιουργία ενός ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ σκανδάλου.
Πήραν ένα τίποτα και το έκαναν τεκτονικό σεισμό επιφανειακού βάθους τριών εκατοστών και με επίκεντρο το μυαλό του κοινού χαζοκουτοπαθή.

Οι ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή υπάρχουν και με το παραπάνω. Μόνο που δεν έχουν καμία σχέση με τις ανταλλαγές, καθ’ όλα νόμιμες. Οι ευθύνες της ΝΔ εντοπίζονται στην άβουλη πολιτική που κυριαρχούσε στο Μαξίμου και στον ίδιο τον τέως πρωθυπουργό, ο οποίος σύρθηκε από τον μονίμως διαπλεκόμενο Τύπο και δεν έδειξε την απαιτούμενη πυγμή. Είναι τραγικό το πώς άφησε τις εξελίξεις να οδηγηθούν από μόνες τους, και είναι και πικρά κωμικό γιατί ακόμα ηχούν στα αυτιά μας οι πύρινες εξαγγελίες του Μπαϊρακτάρη και της επανίδρυσης του κράτους. Συνέχεια

Η Αποκάλυψη του Γερμανικού «Άξονα» των Βαλκανίων

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ (drougos.gr)

Στις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, πραγματοποίησαν ηγεμονική επίσκεψη στα Βαλκάνια δύο ηγέτες, που για κάποιους λόγους φαίνεται ότι τους έχει εκχωρηθεί η διαχείριση των Βαλκανίων. Δεν ξέρουμε αν έχει γίνει κάποια μυστική διπλωματία για αυτό ή κάποια μυστική συμφωνία κατανομής των Βαλκανίων τύπου Ανατολής – Δύσης μετά τον Β΄ ΠΠ, ούτε εάν η Ελλάδα και άλλα κράτη, που αγωνίστηκαν και υπέστησαν ανθρωποθυσίες προκειμένου ο κόσμος να ζει σήμερα ελεύθερος συμφωνεί με αυτές τις πρωτοβουλίες. Έτσι είδαμε την Αυτοκράτειρα Μέρκελ, αφού πρώτα συμφώνησε με τον Πασά Νταβούτογλου, να επισκέπτεται την Κροατία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο, ενώ εκχώρησε στο Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου την επίσκεψη στο Κοσσυφοπέδιο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη αλλά και τη Σερβία (για δικά του θέματα) και τη Ρουμανία. Κατά την επίσκεψη της η Μέρκελ επέκρινε ιδιαίτερα τους Σέρβους πολιτικούς, ενώ απέφυγε σκοπίμως να συναντηθεί με αυτούς της Βοσνίας. Ο Νταβούτογλου συνπροσευχήθηκε με τους ομόθρησκους του στο Σεράγεβο και έκανε έκκληση για ειρήνη και συμφιλίωση μεταξύ των εμπλεκομένων. Συνέχεια

Κισμέτ

Με έκπληξη διαβάζω στο defencenet πως η τελευταία επίσκεψη τουρκικού πολεμικού  στη Τζια για ψημένο καφεδάκι αποτελεί την 12η μέσα στο 2010.

Συνέχεια