Αρρώστια

Ντροπή στους αντάρτες που ανατιναξαν την υπεροχή νεοκλασικη γέφυρα γοργοποταμου….

Για την ανατίναξη της γέφυρας είχαν συνεργαστεί για πρώτη φορά μαζί Ζέρβας-Βελουχιώτης. Για πρώτη και τελευταία. Και αυτός ο σχεδιασμός που θα έκανε τη ζωή των Γερμανών πιο δύσκολη, ως αποτέλεσμα μάλιστα της ένωσης δεξιών-κομμουνιστών, συγκρίνεται με το κάψιμο των νεοκλασικών κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας, των μετρημένων στα δάκτυλα αυτών κοσμημάτων που έχουν απομείνει να κάνουν την πόλη λίγο πιο όμορφη μέσα στην καταιγίδα του τσιμέντου. Με τη συνδρομή δηλαδή οπλισμένων Αλβανών και Αράβων, τα κτίρια αυτά κάηκαν και τα μαγαζιά καταστράφηκαν προφανώς γιατί εξυπηρετούσαν τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Πλέον αναλαμβάνει η επιστήμη.

Συνέχεια

Advertisements

Νέα ΣοσιαλΔημοκρατία

«Ποια Μέρκελ, κύριε Χίο; Ο Παπαδήμος είναι δημιούργημα του αμερικανοσιωνιστικού παράγοντα!»

Τάδε έφη ο Μιχαλολιάκος καλεσμένος στην εκπομπή του Κόντρα, με τον δημοσιογράφο να τον κοιτάει και να συμφωνεί στα «μα είναι Εβραίος» επιχείρηματα του γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής.

Πρόκειται για μια προσωπική νίκη του κ.»δεν ψηφίζω το λάθος, δεν δίνω συναίνεση στο λάθος» Σαμαρά που είπε όχι στο καταστροφικό μείγμα που πρόσφερε το Μνημόνιο Ι στην ελληνική οικονομία και το οποίο απέτυχε, αλλά λέει ναι στο Μνημόνιο ΙΙ το οποίο και ένα τρίχρονο θα καταλάβαινε ότι αυτό θα είναι η χρεωκοπία μας αφού έρχεται ως συνέχεια του Ι.

Το είδαμε και αυτό λοιπόν επί εποχής του, και μάλιστα για πρώτη φορά αν δεν κάνω λάθος, την Χρυσή Αυγή να πιάνει το όριο του 3% που της δίνει δικαίωμα εισαγωγής στο νεοκλασσικό με το κόκκινο φωτάκι. Η άνοδός της έχει γίνει ήδη αισθητή από την τραγική θητεία του Νικήτα τον οποίο επαναστήριξε ο αρχηγός της ΝΔ, αλλά θα γίνει ακόμα πιο αποκαλυπτική μετά κι από τα χοντροκομμένα ψέματα της ηγεσίας του κόμματος που παπαγαλίζει τους γνωστούς πια εκβιασμούς «ή κάνετε αυτό το οποίο μας υπαγορεύουν εκείνοι που μόλις χτες μας βομβάρδιζαν κι έβαζαν ανθρώπους σε φούρνους και τους μετέτρεπαν σε σαπούνια» ή «δεν θα έχετε ψωμί, πετρέλαιο, φάρμακα». Καλά ρε μεγάλε, και εσύ και ο Παπαδήμος του Καψή, τι σταλινική τρομοκράτηση είναι αυτή, όλοι το Βησσαριόνοβιτς έχετε για μεσαίο ονομάτακι;

Συνέχεια

Η διαφορά μεταξύ καπιταλιστών και σοσιαλιστών

Έχω έναν φίλο που φέτος έκλεισε τον πρώτο του χρόνο στο κολλέγιο. Θεωρεί τον εαυτό του πολύ προοδευτικό και είναι υπέρ της επιβολής ακόμα μεγαλύτερων φόρων που θα ενισχύουν τα κυβερνητικά προγράμματα ή με άλλα λόγια αυτό που αποκαλούμε «αναδιανομή του πλούτου».

Η μητέρα του είναι ορκισμένη συντηρητική κάτι που τον είχε κάνει να σκύβει το κεφάλι μπροστά στους άλλους από ντροπή. Είχε φτάσει στο σημείο μάλιστα, μετά από αρκετές πανεπιστημιακές διαλέξεις τις οποίες είχε παρακολουθήσει αλλά και τις συζητήσεις που είχε κάθε τόσο με έναν αριστερό καθηγητή του, να πιστεύει ότι στο μυαλό της υπήρχε μια εγωιστική εμμονή να κρατήσει για τον εαυτό της ό,τι ανήκε δικαιωματικά σε εκείνον.

Μια μέρα, ήρθε η συζήτηση στο θέμα της υψηλής φορολόγησης και της ανάγκης αύξησης της κυβερνητικής πρόνοιας. Όντας σίγουρος πως οι θεωρίες των καθηγητάδων του είναι η απόλυτη αλήθεια, της εξέφρασε την άποψή του. Συνέχεια

Το «Δόγμα Κλάιν»

Ένα πολύ καλό άρθρο του Johan Norberg (Cato Institute) κριτική στο βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ» της Ναόμι Κλάιν

Μετάφραση από τους Σπύρο Ντόβα, Νίκο Χαραλάμπους, Δημήτρη Σταύρου
Μπλε Μήλο

 

Το βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ» της Ναόμι Κλάιν υποτίθεται ότι αποτελεί μια αποκάλυψη της ανάλγητης φύσης του Καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και του κορυφαίου πρόσφατου υποστηρικτή του, του Μίλτον Φρήντμαν. Η Κλάιν υποστηρίζει ότι ο Καπιταλισμός πάει χέρι-χέρι με την απολυταρχία και τη βαρβαρότητα και ότι δικτάτορες και άλλες μοχθηρές πολιτικές φυσιογνωμίες επωφελούνται από τα «Σοκ» – καταστροφές δηλαδή, φυσικές ή κατασκευασμένες – για να αυξήσουν την εξουσία τους και να εφαρμόσουν αντιδημοφιλείς μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της ελεύθερης αγοράς. Η Κλάιν αναφέρει τη Χιλή υπό το στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ, τη Βρετανία υπό τη Μάργκαρετ Θάτσερ, την Κίνα κατά τη διάρκεια της κρίσης της πλατείας ΤιενΑνΜεν και το συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράκ ως παραδείγματα αυτής της διαδικασίας.

Η ανάλυση της Κλάιν είναι απελπιστικά ελαττωματική, ουσιαστικά σε όλα τα επίπεδα. Τα ίδια τα λόγια του Φρήντμαν τον αναδεικνύουν σε υποστηρικτή της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και των Ατομικών Δικαιωμάτων. Υποστήριξε ότι οι σταδιακές οικονομικές μεταρρυθμίσεις είναι συχνά προτιμότερες από τις απότομες και ότι οι πολίτες θα πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένοι σχετικά με αυτές, ώστε να προετοιμαστούν καλύτερα εκ των προτέρων. Επιπλέον, ο Φρήντμαν καταδίκασε το καθεστώς Πινοσέτ και αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Ιράκ.

Τα ιστορικά παραδείγματα της Κλάιν επίσης καταρρέουν αν εξεταστούν λεπτομερειακά. Για παράδειγμα, η Κλάιν ισχυρίζεται ότι η καταστολή στην Πλατεία Τιεν-Αν-Μεν είχε σκοπό να συντρίψει την αντίθεση στις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, όταν στην πραγματικότητα, είχε ως αποτέλεσμα το πάγωμα της απελευθέρωσης για χρόνια. Επίσης υποστηρίζει ότι η Θάτσερ χρησιμοποίησε τον πόλεμο στα Φώκλαντς ως κάλυψη για τις αντιδημοφιλείς οικονομικές της πολιτικές, ενώ στην πραγματικότητα αυτές οι οικονομικές πολιτικές απολάμβαναν ισχυρή λαϊκή στήριξη.

Ούτε με τις ευρύτερες εμπειρικές διαπιστώσεις της η Κλάιν τα καταφέρνει καλύτερα. Οι έρευνες σχετικά με τις πολιτικές και οικονομικές ελευθερίες αποκαλύπτουν ότι τα λιγότερο ελεύθερα πολιτικά καθεστώτα τείνουν να ανθίστανται στην απελευθέρωση των αγορών, ενώ εκείνα τα κράτη με περισσότερες πολιτικές ελευθερίες τείνουν να επιδιώκουν και τις οικονομικές ελευθερίες. Συνέχεια

Νεοφιλελευθερισμός: η συκοφαντία και η αλήθεια

Η γενικότερη παραζάλη των καιρών μας, ανακατεμένη με προπαγάνδα, ημιμάθεια και τη γνωστή συνθηματολογία που μονίμως παπαγαλίζει πως «για όλα φταίει ο καπιταλισμός» με την ταυτόχρονη δαιμονοποίηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, έχει οδηγήσει μεταξύ άλλων και στη δημιουργία του νεολογισμού του οικονομικού όρου «νεοφιλελευθερισμός». To περιεχόμενο με το οποίο ταυτίζεται εννοιολογικά η συγκεκριμένη λέξη, είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο με το οποίο εσκεμμένα συνδέεται σε μια εμφανή απόπειρα δημιουργίας λανθασμένων εντυπώσεων για το τι είναι ή τι δεν είναι ο φιλελευθερισμός.

Διαβάζουμε και ακούμε αναλύσεις σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα, κατά κόρον αριστερής χροιάς αφού στην Ελλάδα ο εγχώριος δεξιός, εθνικός Τύπος απλά δεν κυκλοφορεί, πως η κρίση που βιώνουμε προέκυψε από έναν αχαλίνωτο, και κυρίως αποτυχημένο καπιταλισμό, ο οποίος μας οδηγεί στην παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για μεγάλο ψέμα.

Συνέχεια

Η ζωή π.Β. (προ Βαρβάρων)

Μποδοσάκης Αθανασιάδης: Ο φτωχός μεταφορέας που έγινε Κροίσος!
Έδινε δουλειά σε 17.000 Έλληνες

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr

Τέτοιες μέρες του 1979, έφυγε ενας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της χώρας, (μακάρι να είχαμε σήμερα πέντε-έξι τέτοιους ν’ ανοίξουν δουλειές που τόσο πολύ τις έχουμε ανάγκη…). Ο Πρόδρομος (Μποδοσάκης) Αθανασιάδης, ο άνθρωπος με τις πολλές βιομηχανίες που έδινε εργασία σε περίπου 17.000 εργαζόμενους. Η ζωή του μοιάζει παραμύθι. Ο μεταφορέας που έγινε Κροίσος!

Στη Νίγδη της Μικράς Ασίας, ένα ζευγάρι Ελλήνων αγροτών, ο Θωμάς και η Δέσποινα Αθανασιάδου, φέρνουν στον κόσμο το 1891 ενα αγοράκι. Τον Πρόδρομο. Τα τουρκάκια της γειτονιάς τον φώναζαν Μποντό, και από εκεί κόλλησε το Μποδοσάκης… Οι γονείς του τον έστειλαν στο Δημοτικό Σχολείο, χωρίς βιβλία και τετράδια, γιατί δεν είχαν χρήματα. Ετσι, το αδύνατο ψηλό παιδί, έμαθε γράμματα απο τα βιβλία των συμμαθητών του, που δανειζόταν.

Η φτώχεια τον ανάγκασε σε ηλικία 10 ετών να εγκαταλείψει το σχολείο και να μεταβεί στα Άδανα για να δουλέψει, μεταφέροντας τα ψώνια των πλουσίων πελατών απο τα μαγαζιά στα σπίτια τους. Ανήσυχο πνεύμα και τολμηρός, ο Μποδοσάκης κατάφερε με τις οικονομίες του να αγοράσει στα 18 του εναν αλευρόμυλο. Και το 1919 η τύχη τον ευνόησε να γνωρίσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο και με την προτροπή του αγόρασε το ξενοδοχείο Πέρα Παλλάς το οποίο διέθεσε για τον αγώνα της πραγματοποίησης της Μεγάλης Ιδέας.

Κατά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922, εγκατέλειψε την τεράστια περιουσία του στην Κωνσταντινούπολη κι έφυγε στην Αθήνα μαζί με την γυναίκα του Ιωάννα Γκεμπάουερ, επειδή τον κυνηγούσαν οι Τούρκοι. Στην Αθήνα ασχολήθηκε με το εμπόριο. Η πιο σημαντική απο τις επιχειρήσεις του ηταν το “ Ελληνικόν Πυριτιδοποιείον – Καλυκοποιείον” στο Αιγάλεω, το οποίο επισκέφθηκε πριν ξεσπάσει ο πόλεμος το ’40, ο πρωθυπουργός Μεταξάς.

Τι δυνατότητες έχει ώστε να εφοδιάζει με συνεχή ροή πολεμοφόδια το Στρατό; Ρώτησε ο Μεταξάς. – «Θα κάνω ο,τι μπορώ», είπε ο Μποδοσάκης, «ώστε να μη λείψει τίποτε απ΄ το Στρατό μας». Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα αντικατέστησε όλο το παλαιό υλικό με νέο, ενώ αυξησε την παραγωγή του για να καλύψει τις ανάγκες καθ’ όλην την διάρκεια του πολέμου. Ένα μεγάλο μέρος των πολεμοφοδίων ο Μποδοσάκης τα χορήγησε υπο μορφήν δωρεάς στο Κράτος. Συνέχεια

Το μετέωρο βήμα της αριστεροθολούρας

Και μετά σου λέει, δεν παράγουμε τίποτα σαν χώρα. Και τόση τρέλα, πού τη βρίσκουμε και την πουλάμε; Χώρια την προπαγάνδα, άσε δε τις αριστερόστροφες αγιογραφίες μέσα από την αποθέωση ανθρώπων και ιδεολογιών που αντιλαμβάνονται το ελληνικό έθνος, λίγο χειρότερα από ό,τι οι τούρκοι του Ντενκτάς και οι σκοπιανοί του Γκρούεφσκι. Και είναι χειρότερα γιατί οι ίδιοι δηλώνουν Έλληνες, κατέχοντας μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα όπως διατείνονται το… προνόμιο του πατριωτισμού.

Προχτές το απόγευμα, ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος βρισκόταν στα γυρίσματα της νέας του ταινίας «Η άλλη θάλασσα» στο Κερατσίνι. Η αστυνομία κατόπιν συμφωνίας με την παραγωγή είχε κλείσει το ένα ρεύμα του περιφερειακού Δραπετσώνας. Σε ένα διάλειμμα των γυρισμάτων, ο σκηνοθέτης αποφασίζει να διασχίσει τον ταχείας κυκλοφορίας δρόμο, πηδώντας παρανόμως το τσιμεντένιο διάζωμα και περνώντας στο αντίθετο ρεύμα η κυκλοφορία του οποίου συνεχιζόταν κανονικά.

Το σουλατσάρισμα όμως που θέλησε να κάνει προκειμένου «να σκεφτεί και να εμπνευστεί πολύ καλύτερα το επόμενο πλάνο του, με το οποίο θα τέλειωνε και η ταινία» όπως είπαν συνεργάτες του, διεκόπη βιαίως όταν τον χτύπησε διερχόμενη μοτοσικλέτα. Ο Αγγελόπουλος πέθανε πολύ λίγες ώρες μετά με τους δημοσιογράφους να κάνουν λόγο για κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και πολλαπλά κατάγματα, επισημαίνοντας παράλληλα πως οδηγός ήταν ένας «ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας». Ήταν τόσο ανατριχιαστικοί στις αναφορές τους που η εντύπωση που αποκόμιζες ήταν πως δεν τον χτύπησε τελικά μηχανή (κάποιοι μάλιστα είχαν μιλήσει για μηχανάκι) αλλά τρένο, το λιγότερο.
Είχε χτυπήσει στο κεφάλι, στο θώρακα και είχε σπάσει λεκάνη, χέρι, πόδι ενώ έπαθε και καρδιακό. Συνέχεια