Φαινόμενο ΓΑΠ: ο θλιβερός καθρέφτης της ελλαδικής κοινωνίας

Όρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

Του Χρήστου Γιανναρά / Καθημερινή της Κυριακής, 22 Ιαν. 2012

Η περίπτωση του Γεώργιου Ανδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Ελλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.

Όμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓΑΠ. Αποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Ιστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα. Όμως τον ΓΑΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Τον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Βενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Ενώ ο ολίγιστος ΓΑΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓΑΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Ελλάδα σήμερα. Και η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Τόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό. Συνέχεια

Advertisements

Φρίντριχ Σίλερ

Εκείνος που έχει κάνει ό,τι το καλύτερο μπορούσε για την εποχή του, έχει ζήσει για όλους τους καιρούς.

Συνέχεια

«Si vis vitam para mortem»

Το ωραίοτερο βιβλίο που έχει γραφτεί για την αγωγή και την εκπαίδευση στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, γνωρίζετε ότι είναι ο περίφημος Αιμίλιος του Ρουσσώ ή Περί Αγωγής. Ο μεγάλος αυτός Ευρωπαίος διαφωτιστής φιλόσοφος, πόσο μεγάλος είναι δεν χρειάζεται να πούμε, αρκεί να πούμε ότι στο όνομά του κατηγορούν ολόκληρη Γαλλική Επανάσταση, με τέσσερις-πέντε άλλους, η Γαλλική Επανάσταση το μεγαλύτερο γεγονός της Ευρωπαϊκής Ιστορίας.
Εκεί λοιπόν λέει μία φοβερή πρόταση, μιλάει για την Αγωγή της Ευρώπης στην εποχή του, 1778 πέθανε νομίζω. Λέει: Οι Ακαδημίες και τα Πανεπιστήμια της Ευρώπης είναι σχολεία απέραντων ψευδολογιών που απευθύνονται σε Ούρωνες και κάφρους. Σκεφθείτε την πρόταση. Ο βασικός λόγος που τον ωθεί να μιλήσει με τόση οργή για την αγωγή είναι ακριβώς διότι αποκρύπτουμε από τις νέες γενεές αυτό το πρόβλημα θάνατος.

«Η Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου», διάλεξη του Δ.Λιαντίνη στη Σχολή Εφαρμογών Υγειονομικού του 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου.

~~~

Η ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ Συνέχεια

Νόμπελ ανομίας

Αυτά είναι τα κατορθώματα της Αριστεράς δεδομένου ότι είναι η κυριαρχούσα ιδεολογία που έχει καπελώσει το σύνολο των καθημερινών μας ασχολιών, μέσα από την καταναγκαστική, αν όχι εκβιαστική και φυσικά άκρως φασιστική, στον κοινωνικό ιστό επιβολή της.

Είναι αυτή η ιδεολογία, που κάθε φορά που προσπαθώ να καταλάβω πώς διάολο έγινε και επικράτησε ενώ έχασε στον εμφύλιο, μου φέρνει στην οθόνη του μυαλού μου τον «εθνάρχη» του Κυπριακού. Είναι αυτή η Αριστερά με τη δεξιά τσέπη, που παράγει οικονομολόγους που θέλουν να σώσουν ένα νόμισμα, και μάλιστα γερμανικό, αντί για την πατρίδα τους και τον αυτοσεβασμό της, που υπερασπίζεται ντόπια συνάφια ή απλά ταλιμπάν στα κτίρια της Ευελπίδων, εκείνη που απομονώνει την εντιμότητα, νομιμοποιεί την κατάντια και στιγματίζει τη φιλοπατρία. Που κυκλοφορεί με κουστούμια στα Μέγαρα και κορδώνεται μπροστά στις κάμερες για να εκφράσει τον πόνο της για την δημοκρατία -μας- κυρίως και μόνο όταν ακούει κανένα μπινελίκι παραπάνω αν τύχει και βρεθεί μπροστά σε κάποιον αγανακτισμένο πολίτη που γεννήθηκε με αυτό το παράξενο βίτσιο να μη γουστάρει να έχει πόρνες πολυτελείας για πολιτικούς αντιπροσώπους.

Είναι αυτή η Αριστερά που βγήκε χτες με πρόσταγμα την «ελευθερία» και τη «δημοκρατία» ζητώντας σήμερα να κάνει για παράδειγμα η Ε.Ε. εμπάργκο στα ψάρια του ισλανδικού λαού (τη μοναδική εθνική πηγή παραγωγής, εξαγωγών και εσόδων του) επειδή τόλμησαν να αρνηθούν να πληρώσουν τις τοκογλυφικές τράπεζες. Είναι αυτή Αριστερά που κάνοντας την ξετσιπωσιά της επάγγελμα, εισπράττει φυσικά η ίδια χιλιάδες ευρώ το μήνα.

Είναι αυτή η Αριστερά που έχει δημιουργήσει κλίκες-γκέτο στα πανεπιστήμια, καθηγητές-αντουανέτες που διαιωνίζουν την καρέκλα, φοιτητές-δούλους ή τσιράκια, κομματικές παρατάξεις, και έκαναν το μπάτε σκύλε αλέστε ό,τι ήταν το γνῶθι σαὐτόν στους Δελφούς. Συνέχεια

Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά

Είναι αδύνατον να χωρίσεις οποιαδήποτε δύναμη μεγαλύτερη της δεύτερης σε δύο ίδιες δυνάμεις. Συνέχεια

O Elvis, οι Beatles και το LSD

Δεν υπάρχει μέρα που να περνάει για τον Jerry Schilling και να μην σκέφτεται τον Elvis Presley. Άλλωστε, ξυπνάει σε ένα σπίτι που του χάρισε ο ίδιος το 1974, αν και στους φίλους του ο Βασιλιάς δώριζε κατά κανόνα αμάξια, κατά προτίμηση Κάντιλακ. Σήμερα, στα 69 του, ο Schilling θυμάται ακριβώς τη στιγμή που του έδωσε την επιταγή για να το αγοράσει: «Ήταν εδώ, σε αυτό το μπαλκόνι, όπου γύρισε με κοίταξε και μου είπε: «Η μητέρα σου πέθανε όταν ήσουν ενός έτους. Δεν είχες ποτέ σπίτι. Ήθελα να ήμουν εκείνος που θα στο πρόσφερε.»»

Ο Schilling –που είχε μανατζάρει μουσικούς γίγαντες όπως οι Beach Boys και τον Billy Joel-, είχε αναλάβει τον Elvis επαγγελματικά υπήρξε όμως φίλος και συνταξιδιώτης στη μοναδική πνευματική αναζήτησή του. Το απόσταγμα αυτής της σχέσης ξεδιπλώνεται και στο DVD – Elvis, The Great Performances, το οποίο περιλαμβάνει σπάνιες συνεντεύξεις και εμφανίσεις στην τηλεόραση και φυσικά υλικό από συναυλίες. Είναι ο άνθρωπος που είχε το προνόμιο να είναι παρών όταν είχαν έρθει οι Beatles για να υποβάλουν τα σέβη τους στον Elvis, καθώς και στην εμπειρία του με το LSD.

Συνέχεια

Φαντασία και Πραγματικότητα

Η νύχτα ήταν νήνεμη και η κάτωχρη άμμος σχημάτιζε ανοδικές και καθοδικές καμπύλες σαν παγωμένα θαλάσσια κύματα. Και εγώ τα διέσχιζα χωρίς έναν συγκεκριμένο σκοπό, αλλά με μια βεβαιότητα, σαν να κατευθυνόμουν από κάποιο πεπρωμένο. Συνέχεια