Quis custodiet ipsos custodes?

«Εκείνη την εποχή δεν διάβασα το Μνημόνιο. Είχα άλλες υποχρεώσεις. Κάποιοι συνάδελφοι το διαπραγματεύθηκαν, ήρθε στη Βουλή και το ψηφίσαμε». Αυτό δήλωσε ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, μιλώντας στην τηλεόραση του Σκάι.

«Δική μου δουλειά τότε ήταν να οργανώσω την Αστυνομία, την Πυροσβεστική και την ομάδα ΔΙΑΣ και όχι να διαβάσω το Μνημόνιο. Δεν ρίχνω σε κανέναν ευθύνες προσωπικά. Οι ευθύνες είναι πολιτικές» πρόσθεσε ο κ. Χρυσοχοΐδης υπογραμμίζοντας ότι δεν βγάζει τον εαυτό του από το κάδρο. Συνέχεια

Φαινόμενο ΓΑΠ: ο θλιβερός καθρέφτης της ελλαδικής κοινωνίας

Όρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

Του Χρήστου Γιανναρά / Καθημερινή της Κυριακής, 22 Ιαν. 2012

Η περίπτωση του Γεώργιου Ανδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Ελλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.

Όμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓΑΠ. Αποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Ιστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα. Όμως τον ΓΑΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Τον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Βενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Ενώ ο ολίγιστος ΓΑΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓΑΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Ελλάδα σήμερα. Και η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Τόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό. Συνέχεια

ΔΟΕ όπως ΔΝΤ, Γερμανία όπως Γερμανία

Σαν σήμερα, 1898: Η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη ολοκληρώνει τις διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο στη χρεοκοπημένη Ελλάδα. Τους αποδίδονται τα έσοδα από τα κρατικά μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σιγαροχάρτων, αμυρίδας Νάξου. Το ίδιο συμβαίνει με τον φόρο καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου, τους δασμούς Τελωνείου Πειραιώς.

Συνέχεια

Eurojunkies

Ο κοινωνικός ιστός του κράτους ζει το δικό του ρέκβιεμ. Χιλιάδες οι άνεργοι κι όλο και αυξάνονται στα σύγχρονα πογκρόμ, με τις οικογένειες τους να μένουν μετέωρες στο χείλος των Βρυξελλών, νοσοκομειακές μονάδες κλείνουν μαζί και το ΙΚΑ, τα αναπηρικά επιδόματα κόβονται, τα σχολεία συγχωνεύονται για να ανοίγουν χωρίς βιβλία, τα λουκέτα πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα, οι επιχειρήσεις μπαίνουν στο άρθρο 99, η ατιμωρησία κυριαρχεί, τα ΜΜΕ ανεβοκατεβάζουν δοτές κυβερνήσεις, το σύνταγμα έχει κουρελιαστεί, ο δωσιλογισμός είναι η μοναδική επιλογή πολιτικής, οι νέοι φοβούνται και όσοι μπορούν φεύγουν, οι γέροι κλαίνε, τα μωρά γεννιούνται με χρέος ανά κεφάλι γύρω στα 35.000 ευρώ, οι ΔΕΚΟ ξεπουλιούνται, η δέσμευση των περιουσιών μέσω παράνομων χαρατσιών είναι προ των πυλών, ακόμα και η Τράπεζα της Ελλάδας σε ξένους ιδιώτες ανήκει.
Δεν υπάρχει προοπτική.

Κατά τα άλλα, μη βγούμε από το ευρώ, γιατί θα πεθάνουμε.

Ενδεχομένως αν πηγαίναμε σε δραχμή τα πράγματα θα ήταν δύσκολα, αλλά με μια εθνική ηγεσία πάνω, θα τα καταφέρναμε. Το δίλημμα δεν είναι τόσο ευρώ ή δραχμή αλλά εθνικό ή γερμανικό νόμισμα.

Όσο μένουμε στο ευρώ, μέσα στο οποίο το έλλειμα εκτινάχτηκε σε βαθμό πυρηνικής έκρηξης και έγινε μη βιώσιμο, τα πλέον επίσημα χείλη (Γερμανία, ΔΝΤ, οίκοι, αναλυτές, ακαδημαϊκοί, ΟΛΟΙ) συμφωνούν και επιμένουν ότι η ύφεσή μας, θα διαρκέσει πολλά ακόμα χρόνια.

Με τη δραχμούλα και τη μη αναγνώριση ενός τοκογλυφικού χρέους, τα πράγματα θα έβρισκαν το δρόμο τους. Εσύ θα πουλούσες μία ντομάτα αλλά με αυτή θα αγόραζες ένα καρβέλι. Εγώ θα πουλούσα ένα κρασί και με αυτό θα αγόραζα μία ώρα μαθηματικών από ένα δάσκαλο ή λίγο τυρί. Θα τη βρίσκαμε την άκρη. Με την προϋπόθεση ότι θα είχαμε στο πλευρό μας μια αστική τάξη που θα έβαζε για παράδειγμα βενζίνη στα φορεία και τα περιπολικά.

Το επιχείρημα ότι δεν θα βρίσκαμε πρώτες ύλες έχει μία βάση αν μιλάμε για τα ανταλλακτικά της BMW, τις σακούλες του Lidl και του Carrefour, και τις πρόκες του Praktiker ή του ΙΚΕΑ…

Κι όταν θα ερχόταν και η τιμωρία… ποιος δεν θα ήθελε να επενδύσει σε ένα τέτοιο κράτος που ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται; Η Ανάσταση της αξιοπιστίας θα έκανε τις αγορές να ανοίξουν όπως οι ουρανοί την άνοιξη.

Για να μη χαθεί όμως το ευρώ, που θα πει η ηγεμονία της Γερμανίας επί των εβραίων του Νότου, ξεπουλάμε την Εθνική μας Κυριαρχία.

Ενώ με τη δραχμούλα, με ένα ΕΘΝΙΚΟ νόμισμα ο καθένας θα έπαιρνε το δικό του δρόμο. Ίσως χρειαζόμασταν ένα ή δύο χρόνια, αλλά θα ερχόταν η ανάκαμψη. Σταδιακά. Σίγουρα. Εθνικά. Δεν θα είχαμε ανάγκη κανέναν.

Τι χειρότερο θα μπορούσαμε δηλαδή να πάθουμε με μια επιστροφή;
Πώς είναι δυνατόν με τη διατήρηση του ευρώ να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο αφού βλέπουμε τι γίνεται και πού μας οδηγεί;!
Θα ξαναζήσουμε τα ίδια και στην 7η δόση; Και στην 10η; Και στην 20η; Γιατί εμείς θα έχουμε τελειώσει, τα δάνεια ποτέ!

Είναι αυτό που είχε πει ο Αϊνστάιν… «παράνοια: το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας ωστόσο διαφορετικό αποτέλεσμα.»

Πάντως λέγεται ότι αυτή η φράση δεν αποδεικνύεται πως ήταν δική του και πως η πρώτη φορά που τη συναντήσαμε ήταν το 1981 στο Βασικό Κείμενο των Ναρκομανών Ανωνύμων, αν όχι των Αλκοολικών ένα χρόνο νωρίτερα.
Τέλος πάντων των εξαρτημένων…

Μια γερμανική αποικία του Νότου

Του Μενέλαου Τασιόπουλου Συνέχεια

H συνέντευξη του Αντωνίου

Η μήνυση του γιατρού διαβιβάστηκε από το Εφετείο Αθηνών πριν από λίγες μέρες στο Ελληνικό (;) Κοινοβούλιο Συνέχεια

Ο έλεγχος των σκλάβων

Η ζωή σήμερα… Συνέχεια