Μεφιστοφελής

Ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο… Γνώρισα την αγάπη μιας παρθένας και τον έρωτα μιας Θεάς. Γνώρισα τα μυστήρια του Κόσμου, έζησα στα άκρα της Ζωής… Στη ματαιότητα του Ιδανικού που ήταν ένα Όνειρο.

Θέλω να γίνω Βασιλιάς σε μια ατέλειωτη Γη, σε έναν ειρηνικό Κόσμο. Θέλω να αφιερώσω τη Ζωή μου σε ένα δημιουργικό και γόνιμο Λαό, και να τον κυβερνήσω με Σοφία και καλή Καρδιά. Ας είναι αυτό το όνειρο η Ιερή μου Ποίηση.

Η μοναδική όπερα του Ιταλού συνθέτη και λιμπρετίστα Αρίγκο Μπόιτο (1843-1918) για τον Μεφιστοφελή του Γκαίτε.

 

 

Οι στίχοι ανήκουν στον ίδιο, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε γράψει και τα λιμπρέτα για τις δύο τελευταίες όπερες του Βέρντι, Οθέλος και Φάλσταφ.

Η πρεμιέρα, υπό την άπειρη διεύθυνση του ίδιου, έγινε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 5 Μαρτίου 1868 και το αποτέλεσμα κρίθηκε επιεικώς ως φιάσκο. Αλλάζοντας τον Φάουστ από βαρύτονο σε τενόρο, και μειώνοντας τις πράξεις από πέντε σε τέσσερις, ο Μπόιτο ανεβάζει ξανά την όπερα στη Μπολόνια αυτή τη φορά στις 4 Οκτωβρίου του 1875, όπου έγινε αμέσως επιτυχία, για να ανέβει λίγο καιρό και σε άλλες πόλεις όπως το Λονδίνο, τη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη.

 

 

Λίγο πριν το τέλος, ο Μεφιστοφελής μεταφέρει τον Φάουστ στην Αρχαία Ελλάδα όπου και γνωρίζεται με την Ωραία Ελένη, κερδίζει την καρδιά της και απολαμβάνουν όλες τις χάρες της ζωής.

 

Συνέχεια

ΜΑΚΒΕΘ

 

Ο θαυμασμός του Βέρντι για τον Σαίξπηρ δημιούργησε ένα έργο που αντικατοπτρίζει με ευλάβεια και σεβασμό όλη την περιπλοκότητα του εσωτερικού δράματος που βιώνουν οι πρωταγωνιστές του Άγγλου ποιητή στη Σκωτία του 11ου αιώνα. Το στοιχείο της μοίρας ξεδιπλώνεται σαν ένας γυαλιστερός ιστός αράχνης μέσα στον οποίο παγιδεύονται τα πρόσωπα και τα πάθη τους. Συνέχεια